Kliknij ten link, aby przejść do panelu logowania.
Teraz do wszystkich płatnych Serwisów internetowych
Wydawnictwa Podatkowego GOFIN loguj się w jednym
miejscu.


Po zalogowaniu znajdziesz menu z linkiem do swojego
konta abonenta i dodatkowych opcji.

Wyszukaj

Jak szukać?»

Ujednolicone przepisy prawne - www.przepisy.gofin.pl
Aktualnie jesteś: Ujednolicone przepisy prawne (strona główna) »  »  Ustawa z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu ...

Ustawa z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
 uwzględniający ww. zmiany
 zmieniony przez
zmiany w:
 zmieniony przez
zmiany w:
 zmieniony przez
zmiany w:
 zmieniony przez
zmiany w:
 zmieniony przez
zmiany w:
 zmieniony przez
zmiany w:
 zmieniony przez
zmiany w:
 zmieniony przez
zmiany w:
 Dz. U. z 2012 r. poz. 270
 zmieniony przez
zmiany w:
 zmieniony przez
zmiany w:
 zmieniony przez
zmiany w:
 zmieniony przez
zmiany w:
 zmieniony przez
zmiany w:
 
 zmieniony przez
zmiany w:
 zmieniony przez
zmiany w:
 Dz. U. z 2016 r. poz. 718
 zmieniony przez
zmiany w:
 zmieniony przez
zmiany w:
 zmieniony przez
zmiany w:
 zmieniony przez
zmiany w:
 zmieniony przez
zmiany w:
 Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
 zmieniony przez
zmiany w:
 
 zmieniony przez
zmiany w:
Wyświetl wersje poprzedzające
 Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Wyświetl późniejsze wersje

Uwaga od redakcji:
Zmiany, które wchodzą w życie w wybranej wersji czasowej - zaznaczono kolorem

Dział I

Przepisy wstępne

Rozdział 1

Przepisy ogólne

Art. 1. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne).

Art. 2. Do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych powołane są sądy administracyjne.

Istniejące wersje czasowe art. 3
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2011.04.11
zmieniony przez
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2015.08.15
zmieniony przez
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2016.07.15
zmieniony przez
2017.03.01
zmieniony przez
2017.06.01
zmieniony przez
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 3. § 1. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

§ 2. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

    1) decyzje administracyjne;

    2)*) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

    *) Uwaga od redakcji:
    Na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 2451), z dniem 28.12.2017 r. art. 3 § 2 pkt 2 rozumiany jako wyłączający możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego na postanowienie w przedmiocie zażalenia na postanowienie wydane wskutek wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w art. 84c ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2017 r. poz. 2168), został uznany za niezgodny z art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

    3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

    4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, 868, 996, 1579 i 2138 oraz z 2017 r. poz. 935), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, 648, 768 i 935), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. poz. 1947, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

    4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

    5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

    6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

    7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

    8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

    9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

§ 2a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

§ 3. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.

Art. 4. Sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej.

Art. 5. Sądy administracyjne nie są właściwe w sprawach:

    1) wynikających z nadrzędności i podległości organizacyjnej w stosunkach między organami administracji publicznej;

    2) wynikających z podległości służbowej między przełożonymi i podwładnymi;

    3) odmowy mianowania na stanowiska lub powołania do pełnienia funkcji w organach administracji publicznej, chyba że obowiązek mianowania lub powołania wynika z przepisów prawa;

    4) wiz wydawanych przez konsulów, z wyjątkiem wiz wydanych cudzoziemcowi będącemu członkiem rodziny obywatela państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin (Dz. U. z 2017 r. poz. 900);

    5) zezwoleń na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego wydawanych przez konsulów.

Istniejące wersje czasowe art. 6
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2015.08.15
zmieniony przez
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 6. Sąd administracyjny w razie uzasadnionej potrzeby udziela stronom występującym w sprawie bez adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego niezbędnych pouczeń co do czynności procesowych i skutków ich zaniedbań.

Art. 7. Sąd administracyjny powinien podejmować czynności zmierzające do szybkiego załatwienia sprawy i dążyć do jej rozstrzygnięcia na pierwszym posiedzeniu.

Istniejące wersje czasowe art. 8
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2010.11.09
zmieniony przez
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.04.30
zmieniony przez
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 8. § 1. Prokurator oraz Rzecznik Praw Obywatelskich mogą wziąć udział w każdym toczącym się postępowaniu, a także wnieść skargę, skargę kasacyjną, zażalenie oraz skargę o wznowienie postępowania, jeżeli według ich oceny wymagają tego ochrona praworządności lub praw człowieka i obywatela. W takim przypadku przysługują im prawa strony.

§ 2. Rzecznik Praw Dziecka może wziąć udział w każdym toczącym się postępowaniu, a także wnieść skargę, skargę kasacyjną, zażalenie oraz skargę o wznowienie postępowania, jeżeli według jego oceny wymaga tego ochrona praw dziecka. W takim przypadku przysługują mu prawa strony.

Art. 9. Organizacja społeczna, w zakresie swojej działalności statutowej, może brać udział w postępowaniu w przypadkach określonych w niniejszej ustawie.

Art. 10. Rozpoznanie spraw odbywa się jawnie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

Art. 11. Ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny.

Art. 12. Ilekroć w niniejszej ustawie jest mowa o stronie, rozumie się przez to również uczestnika postępowania.

Istniejące wersje czasowe art. 12a
2010.04.10
dodany przez
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
2019.05.31
zmieniony przez
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 12a. § 1. Dla każdej sprawy z zakresu, o którym mowa w art. 1, tworzy się akta. Akta mogą być tworzone i przetwarzane także z wykorzystaniem technik informatycznych.

§ 2. Akta sprawy udostępnia się stronom postępowania. Strony mają prawo przeglądać akta sprawy i otrzymywać odpisy, kopie lub wyciągi z tych akt.

§ 3. Akta wszystkich zakończonych prawomocnie spraw sądowoadministracyjnych przechowuje się we właściwym sądzie administracyjnym przez okres niezbędny ze względu na rodzaj i charakter sprawy oraz znaczenie materiałów zawartych w aktach jako źródła informacji.

§ 4. Po okresie przechowywania w sądzie akta sprawy podlegają przekazaniu do właściwych archiwów państwowych albo zniszczeniu.

§ 5. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej określi, w drodze rozporządzenia, sposób tworzenia akt, o których mowa w § 1, oraz warunki i tryb przechowywania i przekazywania akt wojewódzkich sądów administracyjnych i Naczelnego Sądu Administracyjnego, a także warunki i tryb niszczenia tych akt po upływie okresu ich przechowywania, uwzględniając w szczególności rodzaje spraw oraz właściwe zabezpieczenie przed dostępem osób nieuprawnionych, utratą lub zniszczeniem.

Istniejące wersje czasowe art. 12b
2019.05.31
dodany przez

Art. 12b

Rozdział 2

Właściwość wojewódzkich sądów administracyjnych

Art. 13. § 1. Wojewódzkie sądy administracyjne rozpoznają wszystkie sprawy sądowoadministracyjne z wyjątkiem spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego.

§ 2. Do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.

§ 3. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, w drodze rozporządzenia, może przekazać wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu rozpoznawanie spraw określonego rodzaju należących do właściwości innego wojewódzkiego sądu administracyjnego, jeżeli wymagają tego względy celowości.

Art. 14. Wojewódzki sąd administracyjny właściwy w chwili wniesienia skargi pozostaje właściwy aż do ukończenia postępowania, choćby podstawy właściwości zmieniły się w toku sprawy, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

Istniejące wersje czasowe art. 14a
2010.04.10
dodany przez
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 14a. Jeżeli wojewódzki sąd administracyjny nie może z powodu przeszkody rozpoznać sprawy lub podjąć innej czynności, Naczelny Sąd Administracyjny wyznaczy na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów, inny wojewódzki sąd administracyjny.

Rozdział 3

Właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego

Istniejące wersje czasowe art. 15
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2015.08.15
zmieniony przez
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 15. § 1. Naczelny Sąd Administracyjny:

    1) rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, stosownie do przepisów ustawy;

    2) podejmuje uchwały mające na celu wyjaśnienie przepisów prawnych, których stosowanie wywołało rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych;

    3) podejmuje uchwały zawierające rozstrzygnięcie zagadnień prawnych budzących poważne wątpliwości w konkretnej sprawie sądowoadministracyjnej;

    4) rozstrzyga spory, o których mowa w art. 4;

    5) rozpoznaje inne sprawy należące do właściwości Naczelnego Sądu Administracyjnego na mocy odrębnych ustaw.

§ 2. Do rozstrzygania sporów, o których mowa w art. 4, oraz do rozpoznawania innych spraw należących do właściwości Naczelnego Sądu Administracyjnego na mocy odrębnych ustaw stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Spory, o których mowa w art. 4, Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga na wniosek postanowieniem przez wskazanie organu właściwego do rozpoznania sprawy. Postanowienie wydaje sąd w składzie trzech sędziów na posiedzeniu niejawnym.

Rozdział 4

Skład sądu

Art. 16. § 1. Sąd administracyjny orzeka w składzie trzech sędziów, z zastrzeżeniem § 2 i 3, chyba że ustawa stanowi inaczej.

§ 2. Sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym orzeka w składzie jednego sędziego, chyba że ustawa stanowi inaczej.

§ 3. Zarządzenia poza rozprawą wydaje przewodniczący.

Art. 17. § 1. Wyznaczanie składu orzekającego do rozpoznania sprawy na rozprawie lub na posiedzeniu niejawnym określają regulaminy wewnętrznego urzędowania sądów administracyjnych, wydane na podstawie odrębnej ustawy.

§ 2. Zmiana składu orzekającego może nastąpić jedynie z przyczyn losowych albo gdy sędzia nie może uczestniczyć w składzie orzekającym z powodu przeszkód prawnych.

Rozdział 5

Wyłączenie sędziego

Istniejące wersje czasowe art. 18
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2009.09.19
zmieniony przez
2010.01.08
zmieniony przez
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2015.08.15
zmieniony przez
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 18. § 1. Sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach:

    1) w których jest stroną lub pozostaje z jedną z nich w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy oddziałuje na jego prawa lub obowiązki;

    2) swojego małżonka, krewnych lub powinowatych w linii prostej, krewnych bocznych do czwartego stopnia i powinowatych bocznych do drugiego stopnia;

    3) osób związanych z nim z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli;

    4) w których był lub jest jeszcze pełnomocnikiem jednej ze stron;

    5) w których świadczył usługi prawne na rzecz jednej ze stron lub jakiekolwiek inne usługi związane ze sprawą;

    6) w których brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia, jak też w sprawach o ważność aktu prawnego z jego udziałem sporządzonego lub przez niego rozpoznanego oraz w sprawach, w których występował jako prokurator;

    6a) dotyczących skargi na decyzję lub postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty wydanych w postępowaniu administracyjnym nadzwyczajnym, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym kontroli legalności decyzji albo postanowienia wydanych w postępowaniu administracyjnym zwyczajnym, brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie;

    7) w których brał udział w rozstrzyganiu sprawy w organach administracji publicznej.

§ 2. Powody wyłączenia trwają także po ustaniu uzasadniającego je małżeństwa, przysposobienia, opieki lub kurateli.

§ 3. Sędzia, który brał udział w wydaniu orzeczenia objętego skargą o wznowienie postępowania, nie może orzekać co do tej skargi.

§ 4. (uchylony)

Art. 19. Niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18, sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie.

Istniejące wersje czasowe art. 20
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2015.08.15
zmieniony przez
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 20. § 1. Wniosek o wyłączenie sędziego strona zgłasza na piśmie lub ustnie do protokołu posiedzenia w sądzie, w którym sprawa się toczy, uprawdopodabniając przyczyny wyłączenia.

§ 2. Strona, która przystąpiła do rozprawy, powinna uprawdopodobnić ponadto, że przyczyna wyłączenia dopiero później powstała lub stała się jej znana.

§ 3. Do czasu rozstrzygnięcia sprawy o wyłączenie sędzia może spełniać tylko czynności niecierpiące zwłoki.

§ 4. Wniosek o wyłączenie sądu jest niedopuszczalny i podlega odrzuceniu na posiedzeniu niejawnym.

Art. 21. Sędzia powinien zawiadomić sąd o zachodzącej podstawie swojego wyłączenia i wstrzymać się od udziału w sprawie.

Istniejące wersje czasowe art. 22
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2015.08.15
zmieniony przez
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 22. § 1. O wyłączeniu sędziego rozstrzyga sąd administracyjny, w którym sprawa się toczy.

§ 2. Postanowienie wydaje sąd w składzie trzech sędziów, na posiedzeniu niejawnym, po złożeniu wyjaśnienia przez sędziego, którego wniosek dotyczy.

§ 3. W razie gdy sąd administracyjny, o którym mowa w § 1, nie może podjąć postanowienia z powodu braku dostatecznej liczby sędziów, Naczelny Sąd Administracyjny wyznacza inny sąd do rozpoznania wniosku.

§ 4. Ponowny wniosek o wyłączenie sędziego niezawierający podstaw wyłączenia albo oparty na tych samych okolicznościach, podlega odrzuceniu bez składania wyjaśnień przez sędziego, którego dotyczy. Postanowienie wydaje sąd w składzie trzech sędziów, na posiedzeniu niejawnym.

Istniejące wersje czasowe art. 23
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2010.04.10
uchylony przez
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 23. (uchylony)

Istniejące wersje czasowe art. 24
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2010.04.10
zmieniony przez
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2016.01.01
zmieniony przez
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 24. § 1. Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio do wyłączenia protokolanta, referendarza sądowego oraz prokuratora.

§ 2. Wniosek o wyłączenie prokuratora przekazuje się odpowiedniemu prokuratorowi nadrzędnemu.

Dział II

Strony

Rozdział 1

Zdolność sądowa i procesowa

Istniejące wersje czasowe art. 25
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2015.08.15
zmieniony przez
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 25. § 1. Osoba fizyczna, osoba prawna lub organ administracji publicznej mają zdolność występowania przed sądem administracyjnym jako strona (zdolność sądowa).

§ 2. Zdolność sądową mają także państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej oraz organizacje społeczne nieposiadające osobowości prawnej.

§ 3. Zdolność sądową mają także inne jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, jeżeli przepisy prawa dopuszczają możliwość nałożenia na te jednostki obowiązków lub przyznania uprawnień lub skierowania do nich nakazów i zakazów, a także stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.

§ 4. Zdolność sądową mają ponadto organizacje społeczne, choćby nie posiadały osobowości prawnej, w zakresie ich statutowej działalności w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób.

Art. 26. § 1. Zdolność do czynności w postępowaniu w sprawach sądowoadministracyjnych (zdolność procesową) mają osoby fizyczne posiadające pełną zdolność do czynności prawnych, osoby prawne oraz organizacje społeczne i jednostki organizacyjne, o których mowa w art. 25.

§ 2. Osoba fizyczna ograniczona w zdolności do czynności prawnych ma zdolność do czynności w postępowaniu w sprawach wynikających z czynności prawnych, których może dokonywać samodzielnie.

Art. 27. Osoba fizyczna niemająca zdolności do czynności w postępowaniu może je podejmować tylko przez swojego przedstawiciela ustawowego.

Istniejące wersje czasowe art. 28
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.01.01
zmieniony przez
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2017.07.14
zmieniony przez
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 28. § 1. Osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu.

§ 2. Za Skarb Państwa podejmuje czynności w postępowaniu organ jednostki organizacyjnej, z której działalnością wiąże się postępowanie, lub organ jednostki nadrzędnej.

§ 3. W zakresie określonym ustawą z dnia 15 grudnia 2016 r. o Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. poz. 2261) za:

    1) organy administracji rządowej,

    2) państwowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej,

    3) Skarb Państwa

- czynności w postępowaniu podejmuje Prokuratoria Generalna Rzeczypospolitej Polskiej.

Art. 29. Przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu.

Istniejące wersje czasowe art. 30
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2015.08.15
zmieniony przez
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 30. § 1. Dla strony niemającej zdolności procesowej, która nie ma przedstawiciela ustawowego, jak również dla strony niemającej organu powołanego do jej reprezentowania, sąd na wniosek strony przeciwnej ustanowi kuratora, jeżeli strona ta podejmuje przeciwko drugiej stronie czynność niecierpiącą zwłoki. Postanowienie sądu może zapaść na posiedzeniu niejawnym.

§ 2. Postanowienie, o którym mowa w § 1, może wydać referendarz sądowy.

Art. 31. § 1. Jeżeli braki w zakresie zdolności sądowej lub procesowej albo w składzie właściwych organów dają się uzupełnić, sąd wyznaczy odpowiedni termin. W przypadkach, w których ustanowienie przedstawiciela ustawowego powinno nastąpić z urzędu, sąd zwraca się do właściwego sądu opiekuńczego.

§ 2. Sąd może dopuścić tymczasowo do czynności stronę niemającą zdolności sądowej lub procesowej albo osobę niemającą należytego ustawowego umocowania, z zastrzeżeniem, że przed upływem wyznaczonego terminu braki będą uzupełnione, a czynności zatwierdzone przez powołaną do tego osobę.

§ 3. Jeżeli braków powyższych nie można uzupełnić albo nie zostały one w wyznaczonym terminie uzupełnione, sąd zniesie postępowanie, w zakresie w jakim jest ono dotknięte brakami, i w miarę potrzeby wyda odpowiednie postanowienie.

Rozdział 2

Strony i uczestnicy postępowania

Istniejące wersje czasowe art. 32
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2011.04.11
zmieniony przez
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 32. W postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi.

Istniejące wersje czasowe art. 33
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2015.08.15
zmieniony przez
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 33. § 1. Osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony.

§ 1a. Jeżeli przepis szczególny przewiduje, że strony postępowania przed organem administracji publicznej są zawiadamiane o aktach lub innych czynnościach tego organu przez obwieszczenie lub w inny sposób publicznego ogłaszania, osoba, która brała udział w postępowaniu i nie wniosła skargi, a wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony, jeżeli przed rozpoczęciem rozprawy złoży wniosek o przystąpienie do postępowania.

§ 1b. Jeżeli wynik postępowania sądowego nie dotyczy interesu prawnego osób, o których mowa w § 1 i 1a, a żądają one dopuszczenia do udziału w postępowaniu, sąd wydaje na posiedzeniu niejawnym postanowienie o odmowie dopuszczenia do udziału w sprawie. Na postanowienie przysługuje zażalenie.

§ 2. Udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego, a także organizacja społeczna, o której mowa w art. 25 § 4, w sprawach innych osób, jeżeli sprawa dotyczy zakresu jej statutowej działalności. Postanowienie sąd wydaje na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie o odmowie dopuszczenia do udziału w sprawie przysługuje zażalenie.

Rozdział 3

Pełnomocnicy

Art. 34. Strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników.

Istniejące wersje czasowe art. 35
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2015.08.15
zmieniony przez
2016.01.01
zmieniony przez
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.03.01
zmieniony przez
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 35. § 1. Pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne.

§ 2. Pełnomocnikiem osoby prawnej lub przedsiębiorcy, w tym nieposiadającego osobowości prawnej, może być również pracownik tej jednostki albo jej organu nadrzędnego. Dotyczy to również państwowych i samorządowych jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej.

§ 3. Osoba prawna lub zarząd spółki partnerskiej świadczący na podstawie odrębnych przepisów pomoc prawną przedsiębiorcy, osobie prawnej lub innej jednostce organizacyjnej, mogą udzielić pełnomocnictwa procesowego - w imieniu podmiotu, któremu świadczą pomoc prawną - adwokatowi lub radcy prawnemu, jeżeli zostały do tego upoważnione przez ten podmiot.

§ 4. Pełnomocnikiem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi, może być także funkcjonariusz lub pracownik kierowanej przez ten organ jednostki organizacyjnej.

§ 5. W sprawach:

    1) w których sąd przedstawił zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów,

    2) w których sąd przedstawił pytanie prawne Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej,

    3) skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach

- pełnomocnikiem organu może być także funkcjonariusz lub pracownik jednostki organizacyjnej kierowanej przez organ nadrzędny.

§ 6. Pełnomocnikiem Szefa Krajowej Administracji Skarbowej lub Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej może być także funkcjonariusz lub pracownik urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw finansów publicznych.

Art. 36. Pełnomocnictwo może być:

    1) ogólne - do prowadzenia spraw przed sądami administracyjnymi;

    2) do prowadzenia poszczególnych spraw;

    3) do niektórych tylko czynności w postępowaniu.

Istniejące wersje czasowe art. 37
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2010.01.01
zmieniony przez
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
2019.05.31
zmieniony przez
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 37. § 1. Pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Sąd może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony.

§ 2. W toku sprawy pełnomocnictwo może być udzielone ustnie na posiedzeniu sądu przez oświadczenie złożone przez stronę i wciągnięte do protokołu.

§ 3. (uchylony)

Istniejące wersje czasowe art. 37a
2019.05.31
dodany przez

Art. 37a

Art. 38. Za stronę, która nie może się podpisać, podpisuje pełnomocnictwo osoba przez nią upoważniona, z wymienieniem przyczyny, dla której strona sama się nie podpisała.

Art. 39. Pełnomocnictwo ogólne lub do prowadzenia poszczególnych spraw obejmuje z samego prawa umocowanie do:

    1) wszystkich łączących się ze sprawą czynności w postępowaniu, nie wyłączając skargi o wznowienie postępowania i postępowania wywołanego jej wniesieniem;

    2) udzielenia dalszego pełnomocnictwa na zasadach określonych w odrębnych przepisach;

    3) cofnięcia skargi w całości lub w części, jeżeli czynności te nie zostały wyłączone w danym pełnomocnictwie;

    4) odbioru kosztów postępowania.

Art. 40. Zakres, czas trwania i skutki umocowania szerszego niż pełnomocnictwo, o którym mowa w art. 36, ocenia się według treści pełnomocnictwa oraz przepisów prawa cywilnego.

Art. 41. Mocodawca stawający jednocześnie z pełnomocnikiem może niezwłocznie prostować lub odwoływać oświadczenia pełnomocnika.

Istniejące wersje czasowe art. 42
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2015.08.15
zmieniony przez
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 42. § 1. Wypowiedzenie pełnomocnictwa przez mocodawcę odnosi skutek prawny w stosunku do sądu od dnia zawiadomienia go o tym, w stosunku zaś do strony przeciwnej i innych uczestników - od dnia doręczenia im tego zawiadomienia przez sąd.

§ 2. Adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy, który wypowiedział pełnomocnictwo, jest obowiązany działać za stronę jeszcze przez dwa tygodnie, chyba że mocodawca zwolni go od tego obowiązku. Każdy inny pełnomocnik powinien, mimo wypowiedzenia, działać za mocodawcę przez ten sam czas, jeżeli jest to konieczne do uchronienia mocodawcy od niekorzystnych skutków prawnych.

Art. 43. W razie śmierci strony albo utraty przez nią zdolności sądowej pełnomocnictwo wygasa. Jednakże pełnomocnik procesowy działa aż do czasu zawieszenia postępowania.

Art. 44. § 1. Sąd może dopuścić tymczasowo do podjęcia naglącej czynności osobę niemogącą przedstawić pełnomocnictwa.

§ 2. Sąd wyznaczy równocześnie termin, w ciągu którego osoba działająca bez pełnomocnictwa powinna je złożyć albo przedstawić zatwierdzenie swojej czynności przez stronę. Jeżeli termin upłynął bezskutecznie, sąd pominie czynności procesowe tej osoby.

Dział III

Postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym

Rozdział 1

Pisma w postępowaniu sądowym

Art. 45. Pismo w postępowaniu sądowym (pismo strony) obejmuje wnioski i oświadczenia stron.

Istniejące wersje czasowe art. 46
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2015.08.15
zmieniony przez
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
2019.05.31
zmieniony przez
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 46. § 1. Każde pismo strony powinno zawierać:

    1) oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników;

    2) oznaczenie rodzaju pisma;

    3) osnowę wniosku lub oświadczenia;

    4) podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika;

    5) wymienienie załączników.

§ 2. Gdy pismo strony jest pierwszym pismem w sprawie, powinno ponadto zawierać oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku - adresu do doręczeń, lub siedziby stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników oraz przedmiotu sprawy, pisma zaś dalsze - sygnaturę akt.

§ 3. Do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem.

§ 4. Za stronę, która nie może się podpisać, podpisuje pismo osoba przez nią upoważniona, z wymienieniem przyczyny, dla której strona sama się nie podpisała.

Istniejące wersje czasowe art. 47
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
2019.05.31
zmieniony przez
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 47. § 1. Do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych.

§ 2. Odpisami w rozumieniu § 1 mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej.

Istniejące wersje czasowe art. 48
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2010.01.01
zmieniony przez
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2015.08.15
zmieniony przez
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
2019.05.31
zmieniony przez
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 48. § 1. Strona powołująca się w piśmie na dokument obowiązana jest na żądanie sądu złożyć oryginał dokumentu w sądzie jeszcze przed rozprawą.

§ 2. Jeżeli dokument znajduje się w aktach organu, o którym mowa w art. 76 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz w art. 194 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, wystarczy przedstawić urzędowo poświadczony przez ten organ odpis lub wyciąg z dokumentu. Sąd zażąda udzielenia odpisu lub wyciągu, jeżeli strona sama uzyskać ich nie może. Gdy sąd uzna za konieczne przejrzenie oryginału dokumentu, może wystąpić o jego dostarczenie.

§ 3. Zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym.

§ 4. Zawarte w odpisie dokumentu poświadczenie zgodności z oryginałem przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym ma charakter dokumentu urzędowego.

§ 5. Jeżeli jest to uzasadnione okolicznościami sprawy, sąd, na wniosek strony albo z urzędu, zażąda od strony składającej odpis dokumentu, o którym mowa w § 3, przedłożenia oryginału tego dokumentu.

Istniejące wersje czasowe art. 49
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2015.08.15
zmieniony przez
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 49. § 1. Jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej.

§ 2. Jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania. Na zarządzenie przysługuje zażalenie.

§ 3. Pismo poprawione lub uzupełnione w terminie wywołuje skutki od dnia jego wniesienia.

§ 4. Czynności, o których mowa w § 1 i 2, może wykonywać referendarz sądowy.

Istniejące wersje czasowe art. 49a
2019.05.31
dodany przez

Art. 49a

Rozdział 2

Skarga

Istniejące wersje czasowe art. 50
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2010.11.09
zmieniony przez
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 50. § 1. Uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.

§ 2. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.

Istniejące wersje czasowe art. 51
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2011.04.11
zmieniony przez
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 51. Kilku uprawnionych do wniesienia skargi może w jednej sprawie występować w roli skarżących, jeżeli ich skargi dotyczą tej samej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności albo bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Istniejące wersje czasowe art. 52
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2010.11.09
zmieniony przez
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2015.08.15
zmieniony przez
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.06.01
zmieniony przez
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 52. § 1. Skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.

§ 2. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.

§ 3. Jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa.

§ 4. (uchylony)

Istniejące wersje czasowe art. 53
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2010.11.09
zmieniony przez
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.06.01
zmieniony przez
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 53. § 1. Skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a.

§ 2. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę.

§ 2a. W przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, skargę można wnieść w każdym czasie.

§ 2b. Skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.

§ 3. W sprawach wskazanych w § 1 i 2 prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka mogą wnieść skargę w terminie sześciu miesięcy od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej, a w pozostałych przypadkach w terminie sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie aktu lub podjęcia innej czynności uzasadniającej wniesienie skargi. Termin ten nie ma zastosowania w sprawach, o których mowa w § 2a.

§ 4. Termin, o którym mowa w § 1 i 2, uważa się za zachowany także wtedy, gdy przed jego upływem strona wniosła skargę wprost do sądu administracyjnego. W takim przypadku sąd ten niezwłocznie przesyła skargę odpowiednio do organu, który wydał zaskarżone rozstrzygnięcie, wydał akt lub podjął inną czynność, będącą przedmiotem skargi.

Istniejące wersje czasowe art. 54
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2011.04.11
zmieniony przez
2011.05.17
zmieniony przez
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2015.08.15
zmieniony przez
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.06.01
zmieniony przez
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
2019.05.31
zmieniony przez
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 54. § 1. Skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi.

§ 2. Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania.

§ 3. Organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W przypadku skargi na decyzję, uwzględniając skargę w całości, organ uchyla zaskarżoną decyzję i wydaje nową decyzję. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio.

§ 4. W przypadku, o którym mowa w art. 33 § 1a, organ zawiadamia o przekazaniu skargi wraz z odpowiedzią na skargę przez obwieszczenie w siedzibie organu i na jego stronie internetowej oraz w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, pouczając o treści tego przepisu.

Istniejące wersje czasowe art. 54a
2017.06.01
dodany przez
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 54a. § 1. Jeżeli przed przekazaniem sądowi skargi jednej ze stron postępowania administracyjnego, inna strona tego postępowania zwróciła się do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, przepisów art. 54 § 2-4 nie stosuje się. Organ rozpoznaje tę skargę jak wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, o czym niezwłocznie zawiadamia stronę wnoszącą skargę.

§ 2. Jeżeli po przekazaniu sądowi skargi jednej ze stron postępowania administracyjnego, inna strona tego postępowania zwróciła się do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy organ niezwłocznie zawiadamia o tym sąd. Sąd niezwłocznie przekazuje skargę wraz z aktami sprawy temu organowi. Przepis § 1 zdanie drugie stosuje się.

Istniejące wersje czasowe art. 55
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
2019.05.31
zmieniony przez
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 55. § 1. W razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

§ 2. Jeżeli organ nie przekazał sądowi skargi mimo wymierzenia grzywny, sąd może na żądanie skarżącego rozpoznać sprawę na podstawie nadesłanego odpisu skargi, gdy stan faktyczny i prawny przedstawiony w skardze nie budzi uzasadnionych wątpliwości.

§ 3. O rażących przypadkach naruszenia obowiązków, o których mowa w § 2 lub w art. 54 § 2, skład orzekający lub prezes sądu zawiadamia organy właściwe do rozpatrywania petycji, skarg i wniosków.

Art. 56. W razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu.

Istniejące wersje czasowe art. 57
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2011.04.11
zmieniony przez
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2015.08.15
zmieniony przez
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.06.01
zmieniony przez
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 57. § 1. Skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać:

    1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności;

    2) oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy;

    3) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego;

    4) (uchylony)

§ 2. W przypadku, o którym mowa w art. 51, skargi mogą być wniesione w jednym piśmie.

§ 3. Jeżeli w jednym piśmie zaskarżono więcej niż jeden akt lub czynność albo bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, przewodniczący zarządza rozdzielenie tych skarg.

Istniejące wersje czasowe art. 57a
2015.08.15
dodany przez
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2016.07.15
zmieniony przez
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 57a. Skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Istniejące wersje czasowe art. 58
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2015.08.15
zmieniony przez
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 58. § 1. Sąd odrzuca skargę:

    1) jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego;

    2) wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia;

    3) gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi;

    4) jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona;

    5) jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie;

    5a) jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego;

    6) jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

§ 2. Z powodu braku zdolności sądowej jednej ze stron albo zdolności procesowej skarżącego i niedziałania przedstawiciela ustawowego lub braku w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej skarżącym, uniemożliwiającego jego działanie, sąd odrzuci skargę dopiero wówczas, gdy brak nie zostanie uzupełniony.

§ 3. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.

§ 4. Sąd nie może odrzucić skargi z powodu, o którym mowa w § 1 pkt 1, jeżeli w tej sprawie sąd powszechny uznał się za niewłaściwy.

Art. 59. § 1. Jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Postanowienie sądu może zapaść na posiedzeniu niejawnym.

§ 2. Sąd, któremu sprawa została przekazana, jest związany postanowieniem o przekazanie sprawy. Nie dotyczy to przekazania sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu.

§ 3. Czynności dokonane w sądzie niewłaściwym pozostają w mocy.

Art. 60. Skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

Istniejące wersje czasowe art. 61
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2015.08.15
zmieniony przez
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 61. § 1. Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

§ 2. W razie wniesienia skargi:

    1) na decyzję lub postanowienie - organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania;

    2) na inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa - właściwy organ może, z urzędu lub na wniosek skarżącego, wstrzymać wykonanie aktu lub czynności w całości lub w części;

    3) na uchwały organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków oraz na akty terenowych organów administracji rządowej - właściwy organ może, z urzędu lub na wniosek skarżącego, wstrzymać wykonanie uchwały lub aktu w całości lub w części, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie.

§ 3. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

§ 4. Postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności.

§ 5. Postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.

§ 6. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem:

    1) wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę;

    2) uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę.

Art. 62. Przewodniczący wydziału lub wyznaczony sędzia:

    1) zarządza skompletowanie akt niezbędnych do rozpoznania sprawy, a w razie potrzeby także innych dowodów;

    2) wskazuje skład sędziowski orzekający w sprawie, wyznaczony w sposób, o którym mowa w art. 17;

    3) wyznacza termin posiedzenia niejawnego lub rozprawy, w którym sprawa ma być rozpoznana.

Rozdział 3

Wniosek o wszczęcie postępowania

Art. 63. Jeżeli ustawy tak stanowią, postępowanie sądowe wszczyna się na wniosek.

Art. 64. § 1. Wniosek składa się bezpośrednio do sądu.

§ 2. Wniosek powinien czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać określenie żądania, jego podstawy i uzasadnienie oraz oznaczenie stron i organów, a także spełniać inne wymagania określone w przepisach szczególnych.

§ 3. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Istniejące wersje czasowe rozdziału 3a
2017.06.01
dodany przez
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Rozdział 3a

 Sprzeciw od decyzji

Istniejące wersje czasowe art. 64a
2017.06.01
dodany przez
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 64a. Od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od decyzji".

Istniejące wersje czasowe art. 64b
2017.06.01
dodany przez
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 64b. § 1. Do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

§ 2. Sprzeciw od decyzji powinien czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, żądanie jej uchylenia oraz oznaczenie organu, który wydał zaskarżoną decyzję.

§ 3. W postępowaniu wszczętym sprzeciwem od decyzji przepisu art. 33 nie stosuje się.

Istniejące wersje czasowe art. 64c
2017.06.01
dodany przez
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 64c. § 1. Sprzeciw od decyzji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji.

§ 2. Sprzeciw od decyzji wnosi się za pośrednictwem organu, którego decyzja jest przedmiotem sprzeciwu od decyzji.

§ 3. Termin, o którym mowa w § 1, uważa się za zachowany także wtedy, gdy przed jego upływem strona wniosła sprzeciw od decyzji wprost do sądu administracyjnego. W takim przypadku sąd niezwłocznie wzywa organ, który wydał zaskarżoną decyzję, do przekazania sądowi kompletnych i uporządkowanych akt sprawy.

§ 4. Organ, o którym mowa w § 2, przekazuje sprzeciw od decyzji sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy w terminie czternastu dni od dnia jego otrzymania. W przypadku, o którym mowa w § 3, organ, który wydał zaskarżoną decyzję, przekazuje sądowi kompletne i uporządkowane akta sprawy w terminie czternastu dni od dnia otrzymania wezwania.

§ 5. Organ, o którym mowa w § 2, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić sprzeciw od decyzji w całości w terminie czternastu dni od dnia jego otrzymania, uchylając zaskarżoną decyzję i wydając nową decyzję na podstawie art. 138 § 1 albo 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

§ 6. W razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w § 4, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

§ 7. Jeżeli organ nie przekazał sądowi sprzeciwu od decyzji, mimo wymierzenia grzywny, sąd rozpoznaje sprawę na podstawie nadesłanego przez skarżącego odpisu sprzeciwu od decyzji.

Istniejące wersje czasowe art. 64d
2017.06.01
dodany przez
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 64d. § 1. Sąd rozpoznaje sprzeciw od decyzji na posiedzeniu niejawnym w terminie trzydziestu dni od dnia wpływu sprzeciwu od decyzji.

§ 2. Sąd, rozpoznając sprzeciw od decyzji, może przekazać sprawę do rozpoznania na rozprawie.

Istniejące wersje czasowe art. 64e
2017.06.01
dodany przez
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 64e. Rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

Rozdział 4

Doręczenia

Istniejące wersje czasowe art. 65
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2010.04.10
zmieniony przez
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2013.01.01
zmieniony przez
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
2019.05.31
zmieniony przez
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 65. § 1. Sąd dokonuje doręczeń przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2016 r. poz. 1113, 1250, 1823 i 1948 oraz z 2017 r. poz. 1128), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione przez sąd osoby lub organy.

§ 2. Do doręczania pism w postępowaniu sądowym przez operatora pocztowego, stosuje się tryb doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym, jeżeli przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej.

§ 3. Pismo może być także doręczone za pośrednictwem telefaksu lub poczty elektronicznej. W takim wypadku dowodem doręczenia jest potwierdzenie transmisji danych.

Istniejące wersje czasowe art. 66
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2015.08.15
zmieniony przez
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 66. § 1. W toku sprawy adwokaci, radcy prawni, doradcy podatkowi i rzecznicy patentowi doręczają sobie nawzajem pisma bezpośrednio za potwierdzeniem odbioru i oznaczeniem daty lub przesyłką poleconą. W treści pisma procesowego wniesionego do sądu zamieszcza się oświadczenie o doręczeniu odpisu pisma drugiej stronie albo o jego nadaniu przesyłką poleconą. Pisma niezawierające powyższego oświadczenia podlegają zwrotowi bez wzywania do usunięcia tego braku.

§ 2. Doręczenie adresatowi może nastąpić także przez wręczenie mu pisma bezpośrednio w sekretariacie sądu.

§ 3. Przepis § 1 nie dotyczy wniesienia skargi, skargi kasacyjnej, zażalenia, sprzeciwu, skargi o wznowienie postępowania i skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Art. 67. § 1. Jeżeli stroną jest osoba fizyczna, doręczenia dokonuje się jej osobiście, a gdy nie ma ona zdolności procesowej - jej przedstawicielowi ustawowemu.

§ 2. Pisma w postępowaniu sądowym lub orzeczenia dla osoby prawnej, jak również dla jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, doręcza się organowi uprawnionemu do reprezentowania ich przed sądem lub do rąk pracownika upoważnionego do odbioru pism.

§ 3. Pisma w postępowaniu sądowym dla przedsiębiorców i wspólników spółek handlowych, wpisanych do rejestru sądowego na podstawie odrębnych przepisów, doręcza się na adres podany w rejestrze, chyba że strona wskazała inny adres dla doręczeń.

§ 4. W razie niemożności doręczenia w sposób określony w § 3, stosuje się odpowiednio art. 70 § 2.

§ 5. Jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonać tym osobom.

Art. 68. § 1. W dni ustawowo wolne od pracy oraz w porze nocnej, doręczeń można dokonywać tylko w wyjątkowych przypadkach, za uprzednim zarządzeniem prezesa sądu.

§ 2. Za porę nocną uważa się czas od godziny dwudziestej pierwszej do godziny siódmej.

Art. 69. Doręczenia dokonuje się w mieszkaniu, w miejscu pracy lub tam, gdzie się adresata zastanie.

Art. 70. § 1. Strony i ich przedstawiciele mają obowiązek zawiadamiać sąd o każdej zmianie swojego zamieszkania, adresu do doręczeń lub siedziby.

§ 2. W razie zaniedbania tego obowiązku pismo pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia, chyba że nowy adres jest sądowi znany. O powyższym obowiązku i skutkach jego niedopełnienia sąd powinien pouczyć stronę przy pierwszym doręczeniu.

§ 3. Przepisu § 2 nie stosuje się do doręczenia skargi o wznowienie postępowania.

Art. 71. § 1. Doręczenia żołnierzom zasadniczej służby wojskowej dokonuje się za pośrednictwem dowódcy jednostki wojskowej, w której żołnierz pełni służbę.

§ 2. Doręczenia osobom pozbawionym wolności dokonuje się za pośrednictwem administracji odpowiedniego zakładu.

Istniejące wersje czasowe art. 72
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2010.04.10
zmieniony przez
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2015.08.15
zmieniony przez
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 72. § 1. Jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - zarządcy domu lub dozorcy, jeżeli nie mają oni sprzecznych interesów w sprawie i podjęli się oddania mu pisma.

§ 2. Jeżeli doręczenia dokonuje się w miejscu pracy, można doręczyć pismo osobie upoważnionej do odbioru pism.

Istniejące wersje czasowe art. 73
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2009.04.16
zmieniony przez
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2013.01.01
zmieniony przez
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 73. § 1. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2.

§ 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe.

§ 3. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy.

§ 4. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1.

Art. 74. § 1. Jeżeli adresat odmawia przyjęcia pisma, zwraca się je sądowi z adnotacją o odmowie jego przyjęcia i datą odmowy. Pismo wraz z adnotacją dołącza się do akt sprawy.

§ 2. W przypadku, o którym mowa w § 1, uznaje się, że pismo doręczone zostało w dniu odmowy jego przyjęcia przez adresata.

Istniejące wersje czasowe art. 74a
2019.05.31
dodany przez

Art. 74a

Art. 75. Pisma w postępowaniu sądowym i orzeczenia doręcza się w odpisach.

Art. 76. § 1. Pełnomocnikowi kilku osób doręcza się jeden egzemplarz pisma i załączników.

§ 2. Uprawnionemu przez kilku uczestników postępowania do odbioru pism w postępowaniu sądowym doręcza się po jednym egzemplarzu dla każdego uczestnika.

§ 3. Jeżeli jest kilku pełnomocników jednej strony, sąd doręcza pismo tylko jednemu z nich.

Istniejące wersje czasowe art. 77
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
2019.05.31
zmieniony przez
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 77. § 1. Odbierający pismo potwierdza odbiór i jego datę własnoręcznym podpisem. Jeżeli tego nie może lub nie chce uczynić, doręczający sam oznacza datę doręczenia oraz przyczyny braku podpisu.

§ 2. Doręczający stwierdza na potwierdzeniu odbioru sposób doręczenia, a na doręczonym piśmie zaznacza dzień doręczenia i opatruje to stwierdzenie swoim podpisem.

Art. 78. Jeżeli stronie, której miejsce pobytu nie jest znane, ma być doręczona skarga lub inne pismo w postępowaniu sądowym albo orzeczenie wywołujące potrzebę podjęcia obrony jej praw, doręczenie może do chwili zgłoszenia się strony albo jej przedstawiciela lub pełnomocnika nastąpić tylko do rąk kuratora ustanowionego na wniosek osoby zainteresowanej przez sąd orzekający.

Istniejące wersje czasowe art. 79
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2015.08.15
zmieniony przez
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 79. § 1. Sąd ustanowi kuratora, jeżeli wnioskodawca uprawdopodobni, że miejsce pobytu strony nie jest znane. Postanowienie sąd wydaje na posiedzeniu niejawnym.

§ 2. O ustanowieniu kuratora przewodniczący ogłosi publicznie w budynku sądowym i urzędzie właściwej gminy, w sprawach zaś większej wagi, gdy uzna to za potrzebne, także w prasie.

§ 3. Z chwilą doręczenia pisma kuratorowi doręczenie staje się skuteczne. Sąd może jednak uzależnić skuteczność doręczenia od upływu oznaczonego terminu od dnia wywieszenia obwieszczenia w budynku sądowym.

§ 4. Czynności, o których mowa w § 1-3, może wykonywać referendarz sądowy.

Art. 80. Przepisy o doręczeniu stronie, której miejsce pobytu nie jest znane, i ustanowieniu dla niej kuratora stosuje się również do jednostek organizacyjnych, które nie mają organów albo których organy są nieznane z siedziby.

Art. 81. Gdy okaże się, że żądanie ustanowienia kuratora lub wywieszenia pisma nie było uzasadnione, sąd zarządzi doręczenie pisma w sposób właściwy, a w miarę potrzeby zniesie na wniosek strony zainteresowanej postępowanie przeprowadzone z udziałem kuratora lub po wywieszeniu pisma w budynku sądowym.

Rozdział 5

Terminy

Art. 82. Bieg terminu wyznaczonego przez sąd lub przewodniczącego (termin sądowy) rozpoczyna się od ogłoszenia w tym przedmiocie postanowienia lub zarządzenia, a gdy ustawa przewiduje doręczenie z urzędu - od jego doręczenia.

Istniejące wersje czasowe art. 83
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2013.01.01
zmieniony przez
2015.08.15
zmieniony przez
2015.09.22
zmieniony przez
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
2019.05.31
zmieniony przez
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 83. § 1. Terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, z zastrzeżeniem § 2.

§ 2. Jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy.

§ 3. Oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, albo polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu.

§ 4. To samo dotyczy złożenia pisma przez żołnierza w dowództwie jednostki wojskowej albo przez osobę pozbawioną wolności w administracji zakładu karnego lub aresztu śledczego oraz przez członka załogi polskiego statku morskiego u kapitana statku.

Art. 84. Przewodniczący może z ważnej przyczyny przedłużyć termin sądowy z urzędu lub na wniosek strony zgłoszony przed upływem terminu, a także skrócić termin sądowy na wniosek strony.

Rozdział 6

Uchybienie i przywrócenie terminu

Art. 85. Czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna.

Art. 86. § 1. Jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

§ 2. Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego.

§ 3. Na postanowienie o przywróceniu terminu albo o odmowie jego przywrócenia przysługuje zażalenie.

Istniejące wersje czasowe art. 87
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2011.04.11
zmieniony przez
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 87. § 1. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.

§ 2. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

§ 3. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi.

§ 4. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

§ 5. Po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych.

Art. 88. Spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie.

Art. 89. Zgłoszenie wniosku o przywrócenie terminu nie wstrzymuje postępowania w sprawie ani wykonania orzeczenia. Sąd może jednak, stosownie do okoliczności, wstrzymać postępowanie lub wykonanie orzeczenia. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. W razie uwzględnienia wniosku sąd może natychmiast przystąpić do rozpoznania sprawy.

Rozdział 7

Posiedzenia sądowe

Art. 90. § 1. Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, posiedzenia sądowe są jawne, a sąd orzekający rozpoznaje sprawy na rozprawie.

§ 2. Sąd może skierować sprawę na posiedzenie jawne i wyznaczyć rozprawę także wówczas, gdy sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym.

Art. 91. § 1. Posiedzenia sądowe wyznacza przewodniczący z urzędu, ilekroć wymaga tego stan sprawy.

§ 2. O posiedzeniach jawnych zawiadamia się strony na piśmie lub przez ogłoszenie podczas posiedzenia. Stronie nieobecnej na posiedzeniu jawnym należy zawsze doręczyć zawiadomienie na następne posiedzenie. Zawiadomienie powinno być doręczone co najmniej na siedem dni przed posiedzeniem. W przypadkach pilnych termin ten może być skrócony do trzech dni.

§ 3. Sąd może w celu dokładniejszego wyjaśnienia sprawy zarządzić stawienie się stron lub jednej z nich osobiście albo przez pełnomocnika.

Istniejące wersje czasowe art. 92
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2010.11.09
zmieniony przez
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 92. § 1. Postępowanie przed sądem toczy się z udziałem prokuratora, Rzecznika Praw Obywatelskich lub Rzecznika Praw Dziecka, jeżeli wnieśli skargę albo gdy zgłosili swój udział w postępowaniu przed sądem.

§ 2. Nieobecność prokuratora, Rzecznika Praw Obywatelskich lub Rzecznika Praw Dziecka na rozprawie nie wstrzymuje rozpoznania sprawy przez sąd.

Art. 93. W zawiadomieniu o posiedzeniu oznacza się:

    1) imię, nazwisko albo nazwę i siedzibę zawiadamianego oraz adres zawiadamianego;

    2) sąd oraz miejsce i czas posiedzenia;

    3) skarżącego oraz przedmiot sprawy;

    4) cel posiedzenia;

    5) skutki niestawiennictwa.

Art. 94. Posiedzenia sądowe odbywają się w budynku sądowym, a poza tym budynkiem tylko wówczas, z zachowaniem wymagań dotyczących bezpieczeństwa, gdy czynności sądowe muszą być wykonane w innym miejscu albo gdy odbycie posiedzenia poza budynkiem sądowym ułatwia przeprowadzenie sprawy lub przyczynia się znacznie do zaoszczędzenia kosztów.

Istniejące wersje czasowe art. 95
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2017.07.14
zmieniony przez
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 95. § 1. Na posiedzenia jawne wstęp na salę sądową mają - poza stronami i osobami wezwanymi - tylko osoby pełnoletnie. Przewodniczący może zezwolić na obecność na posiedzeniu małoletnim.

§ 2. Na posiedzenia niejawne mają wstęp tylko osoby wezwane.

Istniejące wersje czasowe art. 96
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2011.01.02
zmieniony przez
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 96. § 1. Sąd z urzędu zarządza odbycie całego posiedzenia lub części przy drzwiach zamkniętych, jeżeli publiczne rozpoznanie sprawy zagraża moralności, bezpieczeństwu państwa lub porządkowi publicznemu, a także gdy mogą być ujawnione okoliczności stanowiące informacje niejawne.

§ 2. Sąd na wniosek strony zarządza odbycie posiedzenia przy drzwiach zamkniętych, jeżeli wymaga tego ochrona życia prywatnego strony lub inny ważny interes prywatny. Postępowanie dotyczące tego wniosku odbywa się przy drzwiach zamkniętych. Postanowienie w tym przedmiocie sąd ogłasza publicznie.

Art. 97. § 1. Podczas posiedzenia odbywającego się przy drzwiach zamkniętych mogą być obecni na sali: strony, ich przedstawiciele ustawowi i pełnomocnicy, prokurator oraz osoby zaufania po dwie z każdej strony.

§ 2. Ogłoszenie orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie odbywa się publicznie.

Art. 98. § 1. Przewodniczący otwiera, prowadzi i zamyka posiedzenia, udziela głosu, zadaje pytania, upoważnia do zadawania pytań i ogłasza orzeczenia.

§ 2. Przewodniczący może odebrać głos, gdy przemawiający go nadużywa, jak również uchylić pytanie, jeżeli uzna je za niewłaściwe lub zbyteczne.

Art. 99. Sąd nawet na zgodny wniosek stron może odroczyć posiedzenie tylko z ważnej przyczyny.

Art. 100. § 1. Z przebiegu posiedzenia jawnego protokolant pod kierunkiem przewodniczącego spisuje protokół.

§ 2. Z posiedzenia niejawnego sporządza się notatkę urzędową, jeżeli nie wydano orzeczenia.

Art. 101. § 1. Protokół powinien zawierać:

    1) oznaczenie sądu, miejsca i daty posiedzenia, imiona i nazwiska sędziów, protokolanta, prokuratora, stron, jak również obecnych na posiedzeniu przedstawicieli ustawowych i pełnomocników oraz oznaczenie sprawy i wzmiankę co do jawności;

    2) przebieg posiedzenia, w szczególności wnioski i twierdzenia stron, wymienienie zarządzeń i orzeczeń wydanych na posiedzeniu oraz stwierdzenie, czy zostały ogłoszone; jeżeli sporządzenie odrębnej sentencji orzeczenia nie jest wymagane, wystarcza zamieszczenie w protokole treści samego rozstrzygnięcia; zamiast podania wniosków i twierdzeń można w protokole powołać się na pisma przygotowawcze;

    3) czynności stron mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

§ 2. Protokół podpisują przewodniczący i protokolant.

Art. 102. Przebieg czynności protokołowanych może być ponadto utrwalony za pomocą aparatury dźwiękowej, o czym należy przed uruchomieniem aparatury uprzedzić wszystkie osoby uczestniczące w czynności.

Art. 103. Strony mogą żądać sprostowania lub uzupełnienia protokołu na następnym posiedzeniu, nie później jednak niż w terminie trzydziestu dni od dnia posiedzenia, z którego sporządzono protokół. Od zarządzenia przewodniczącego strony mogą odwołać się do sądu w terminie siedmiu dni od doręczenia im zarządzenia.

Istniejące wersje czasowe art. 104
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2015.08.15
zmieniony przez
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 104. W toku posiedzenia wnioski, oświadczenia, uzupełnienia i sprostowania wniosków i oświadczeń można zamieścić w załączniku do protokołu. Gdy stronę zastępuje adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy, przewodniczący może zażądać złożenia takiego załącznika w wyznaczonym terminie.

Art. 105. Strony mogą w toku posiedzenia, a jeżeli nie były obecne, na najbliższym posiedzeniu, zwrócić uwagę sądu na uchybienia przepisom postępowania, wnosząc o wpisanie zastrzeżenia do protokołu. Stronie, która zastrzeżenia nie zgłosiła, nie przysługuje prawo powoływania się na takie uchybienia w dalszym toku postępowania, chyba że chodzi o przepisy postępowania, których naruszenie sąd powinien wziąć pod rozwagę z urzędu, albo gdy strona uprawdopodobni, iż nie zgłosiła zastrzeżeń bez swojej winy.

Art. 106. § 1. Po wywołaniu sprawy rozprawa rozpoczyna się od sprawozdania sędziego, który zwięźle przedstawia na podstawie akt stan sprawy ze szczególnym uwzględnieniem zarzutów skargi.

§ 2. Po złożeniu sprawozdania, strony - najpierw skarżący, a potem organ - zgłaszają ustnie swoje żądania i wnioski oraz składają wyjaśnienia. Strony mogą ponadto wskazywać podstawy prawne i faktyczne swych żądań i wniosków. Przewodniczący udziela głosu pozostałym stronom według ustalonej przez siebie kolejności.

§ 3. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

§ 4. Fakty powszechnie znane sąd bierze pod uwagę nawet bez powołania się na nie przez strony.

§ 5. Do postępowania dowodowego, o którym mowa w § 3, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego.

Art. 107. Nieobecność stron lub ich pełnomocników na rozprawie nie wstrzymuje rozpoznania sprawy.

Art. 108. W razie nieobecności strony lub jej pełnomocnika na rozprawie, przewodniczący lub wyznaczony przez niego sędzia sprawozdawca przedstawia ich wnioski, twierdzenia i dowody znajdujące się w aktach sprawy.

Art. 109. Rozprawa ulega odroczeniu, jeżeli sąd stwierdzi nieprawidłowość zawiadomienia którejkolwiek ze stron albo jeżeli nieobecność strony lub jej pełnomocnika jest wywołana nadzwyczajnym wydarzeniem lub inną znaną sądowi przeszkodą, której nie można przezwyciężyć, chyba że strona lub jej pełnomocnik wnieśli o rozpoznanie sprawy w ich nieobecności.

Art. 110. Rozprawa ulega odroczeniu, jeżeli sąd postanowi zawiadomić o toczącym się postępowaniu sądowym osoby, które dotychczas nie brały udziału w sprawie w charakterze stron.

Art. 111. § 1. Sąd zarządza połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli mogły być objęte jedną skargą.

§ 2. Sąd może zarządzić połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli pozostają one ze sobą w związku.

Istniejące wersje czasowe art. 112
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2015.08.15
zmieniony przez
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 112. W razie uchylania się organu od zastosowania się do postanowienia sądu lub zarządzenia przewodniczącego podjętych w toku postępowania i w związku z rozpoznaniem sprawy, sąd może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Przepis art. 55 § 3 stosuje się odpowiednio.

Art. 113. § 1. Przewodniczący zamyka rozprawę, gdy sąd uzna sprawę za dostatecznie wyjaśnioną.

§ 2. Można zamknąć rozprawę również w przypadku, gdy ma być przeprowadzony jeszcze uzupełniający dowód z dokumentów znanych stronom, a przeprowadzenie rozprawy co do tego dowodu sąd uzna za zbyteczne.

Art. 114. Od orzeczeń przewodniczącego wydanych w toku rozprawy strony mogą odwołać się, do czasu zamknięcia rozprawy, do sądu orzekającego.

Rozdział 8

Postępowanie mediacyjne i uproszczone

Art. 115. § 1. Na wniosek skarżącego lub organu, złożony przed wyznaczeniem rozprawy, może być przeprowadzone postępowanie mediacyjne, którego celem jest wyjaśnienie i rozważenie okoliczności faktycznych i prawnych sprawy oraz przyjęcie przez strony ustaleń co do sposobu jej załatwienia w granicach obowiązującego prawa.

§ 2. Postępowanie mediacyjne może być prowadzone mimo braku wniosku stron o przeprowadzenie takiego postępowania.

Istniejące wersje czasowe art. 116
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.06.01
zmieniony przez
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 116. § 1. Postępowanie mediacyjne prowadzi mediator wybrany przez strony.

§ 2. W przypadku postępowania mediacyjnego, o którym mowa w art. 115 § 2, jeżeli strony nie dokonały zgodnego wyboru mediatora, sąd, kierując sprawę do mediacji, wyznacza mediatora posiadającego odpowiednią wiedzę i umiejętności w zakresie prowadzenia mediacji w sprawach danego rodzaju. Po skierowaniu sprawy do mediacji przewodniczący wydziału niezwłocznie przekazuje mediatorowi dane kontaktowe stron oraz ich pełnomocników, w szczególności numery telefonów i adresy poczty elektronicznej, jeżeli je posiada.

§ 3. Mediatorem może być osoba fizyczna, która posiada pełną zdolność do czynności prawnych i korzysta z pełni praw publicznych, w szczególności mediator wpisany na listę stałych mediatorów lub do wykazu instytucji i osób uprawnionych do prowadzenia postępowania mediacyjnego, prowadzonych przez prezesa sądu okręgowego.

Istniejące wersje czasowe art. 116a
2017.06.01
dodany przez
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 116a. Mediator powinien zachować bezstronność przy prowadzeniu mediacji i niezwłocznie ujawnić okoliczności, które mogłyby wzbudzić wątpliwość co do jego bezstronności, w tym odpowiednio okoliczności, o których mowa w art. 18.

Istniejące wersje czasowe art. 116b
2017.06.01
dodany przez
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 116b. Mediator ma prawo do przeglądania akt sprawy i otrzymywania odpisów, kopii lub wyciągów z tych akt, chyba że strona w terminie tygodnia od dnia ogłoszenia lub doręczenia postanowienia kierującego strony do mediacji nie wyrazi zgody na przeglądanie przez mediatora akt sprawy.

Istniejące wersje czasowe art. 116c
2017.06.01
dodany przez
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 116c. § 1. Postępowanie mediacyjne nie jest jawne.

§ 2. Mediator, strony i inne osoby biorące udział w postępowaniu mediacyjnym są obowiązani zachować w tajemnicy fakty, o których dowiedzieli się w związku z prowadzeniem mediacji, chyba że strony postanowią inaczej.

§ 3. Propozycje ugodowe, ujawnione fakty lub oświadczenia złożone w toku postępowania mediacyjnego nie mogą być wykorzystywane po jego zakończeniu, z wyjątkiem ustaleń zawartych w protokole z przebiegu postępowania mediacyjnego.

Istniejące wersje czasowe art. 116d
2017.06.01
dodany przez
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 116d. § 1. Mediator ma prawo do wynagrodzenia i zwrotu wydatków związanych z przeprowadzeniem mediacji, chyba że wyraził zgodę na prowadzenie mediacji bez wynagrodzenia. Koszty wynagrodzenia i zwrotu wydatków związanych z przeprowadzeniem mediacji pokrywają strony.

§ 2. Minister właściwy do spraw administracji publicznej określi, w drodze rozporządzenia, wysokość wynagrodzenia mediatora za prowadzenie postępowania mediacyjnego oraz wydatki mediatora podlegające zwrotowi, biorąc pod uwagę rodzaj sprawy oraz sprawny przebieg postępowania mediacyjnego, a także niezbędne wydatki związane z prowadzeniem mediacji.

Istniejące wersje czasowe art. 116e
2017.06.01
dodany przez
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 116e. § 1. Mediator sporządza protokół z przebiegu postępowania mediacyjnego.

§ 2. Protokół z przebiegu postępowania mediacyjnego zawiera:

    1) czas i miejsce przeprowadzenia mediacji;

    2) imię i nazwisko (nazwę) skarżącego, oznaczenie organu, a także ich adresy;

    3) imię i nazwisko oraz adres mediatora;

    4) dokonane przez strony ustalenia co do sposobu załatwienia sprawy;

    5) podpis mediatora oraz skarżącego i organu.

§ 3. Mediator niezwłocznie doręcza odpis protokołu z przebiegu postępowania mediacyjnego stronom oraz sądowi, przed którym toczy się postępowanie.

Art. 117. § 1. Na podstawie ustaleń dokonanych w postępowaniu mediacyjnym, organ uchyla lub zmienia zaskarżony akt albo wykonuje lub podejmuje inną czynność stosownie do okoliczności sprawy w zakresie swojej właściwości i kompetencji.

§ 2. Jeżeli strony nie dokonają ustaleń co do sposobu załatwienia sprawy, podlega ona rozpoznaniu przez sąd.

Art. 118. § 1. Na akt wydany na podstawie ustaleń, o których mowa w art. 117 § 1, można wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia aktu albo wykonania lub podjęcia czynności. Skargę sąd rozpoznaje łącznie ze skargą wniesioną w sprawie na akt lub czynność, w której przeprowadzono postępowanie mediacyjne.

§ 2. Jeżeli skarga na akt lub czynność wydane lub podjęte na podstawie ustaleń, o których mowa w art. 117 § 1, nie zostanie wniesiona albo skarga ta zostanie oddalona, sąd umarza postępowanie w sprawie, w której przeprowadzono postępowanie mediacyjne.

Istniejące wersje czasowe art. 119
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2015.08.15
zmieniony przez
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.06.01
zmieniony przez
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 119. Sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli:

    1) decyzja lub postanowienie są dotknięte wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach albo wydane zostały z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania;

    2) strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy;

    3) przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

    4) przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania;

    5) decyzja została wydana w postępowaniu uproszczonym, o którym mowa w dziale II w rozdziale 14 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.

Istniejące wersje czasowe art. 120
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2015.08.15
zmieniony przez
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 120. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Art. 121. Sprawa może być również rozpoznana w trybie uproszczonym w przypadku, o którym mowa w art. 55 § 2.

Art. 122. Sąd rozpoznający sprawę w trybie uproszczonym może przekazać sprawę do rozpoznania na rozprawie.

Rozdział 9

Zawieszenie i podjęcie postępowania

Art. 123. Postępowanie ulega zawieszeniu z mocy prawa w razie zaprzestania czynności przez sąd wskutek siły wyższej.

Istniejące wersje czasowe art. 124
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2010.04.10
zmieniony przez
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2016.10.09
zmieniony przez
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 124. § 1. Sąd zawiesza postępowanie z urzędu:

    1) w razie śmierci strony lub jej przedstawiciela ustawowego, utraty przez nich zdolności procesowej, utraty przez stronę zdolności sądowej lub utraty przez przedstawiciela ustawowego charakteru takiego przedstawiciela, z zastrzeżeniem § 3;

    2) jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie;

    3) jeżeli strona lub jej przedstawiciel ustawowy znajduje się w miejscowości pozbawionej wskutek nadzwyczajnych wydarzeń komunikacji z siedzibą sądu;

    4) jeżeli w stosunku do strony zostało wszczęte postępowanie upadłościowe, a sprawa dotyczy przedmiotu wchodzącego w skład masy upadłości;

    5) w razie przedstawienia przez sąd w tym postępowaniu pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu albo Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej;

    6) w przypadku, o którym mowa w art. 56.

§ 2. W przypadkach wymienionych w § 1 pkt 1 i 4, zawieszenie ma skutek od dnia zdarzeń, które je spowodowały. Zdarzenia te nie wstrzymują jednak wydania orzeczenia, jeżeli nastąpiły po zamknięciu rozprawy.

§ 3. Nie zawiesza się postępowania w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego.

§ 4. Sąd zawiesza, na wniosek Bankowego Funduszu Gwarancyjnego, postępowanie, którego stroną jest podmiot w restrukturyzacji, o którym mowa w art. 2 pkt 44 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji (Dz. U. poz. 996 i 1997 oraz z 2017 r. poz. 791 i 1089), w przypadku gdy jest to niezbędne do prawidłowego prowadzenia przymusowej restrukturyzacji, w tym zastosowania instrumentów przymusowej restrukturyzacji.

Istniejące wersje czasowe art. 125
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2015.08.15
zmieniony przez
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 125. § 1. Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu:

    1) jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej;

    2) jeżeli ujawni się czyn, którego ustalenie w drodze karnej lub dyscyplinarnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej;

    3) jeżeli na skutek braku lub wskazania złego adresu skarżącego lub niewykonania przez skarżącego innych zarządzeń nie można nadać sprawie dalszego biegu;

    4) w razie śmierci pełnomocnika, chyba że strona działa przed sądem osobiście.

§ 2. Jeżeli postępowanie karne lub administracyjne nie jest jeszcze rozpoczęte, a jego rozpoczęcie zależy od wniosku strony, sąd wyznaczy termin do wszczęcia postępowania, w innych przypadkach może zwrócić się do właściwego organu.

Art. 126. Sąd może również zawiesić postępowanie na zgodny wniosek stron.

Art. 127. § 1. W przypadku zawieszenia postępowania na zgodny wniosek stron lub niemożności nadania sprawie dalszego biegu, zawieszenie wstrzymuje tylko bieg terminów sądowych, które biegną dalej dopiero od dnia podjęcia postępowania.

§ 2. We wszystkich innych przypadkach zawieszenia żadne terminy nie biegną i zaczynają biec dopiero od początku od dnia podjęcia postępowania. Terminy sądowe należy w miarę potrzeby wyznaczyć na nowo.

§ 3. Podczas zawieszenia sąd nie podejmuje żadnych czynności z wyjątkiem tych, które mają na celu podjęcie postępowania albo wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Czynności podejmowane przez strony, a nie dotyczące tych przedmiotów, wywołują skutki dopiero od dnia podjęcia postępowania.

Istniejące wersje czasowe art. 128
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2015.08.15
zmieniony przez
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 128. § 1. Sąd postanowi podjąć postępowanie z urzędu, gdy ustanie przyczyna zawieszenia, w szczególności:

    1) w razie śmierci strony - od dnia zgłoszenia się lub wskazania następców prawnych zmarłego albo od dnia ustanowienia we właściwej drodze kuratora spadku;

    2) w razie utraty zdolności sądowej - od dnia ustalenia ogólnego następcy prawnego;

    3) w razie braku przedstawiciela ustawowego - od dnia jego ustanowienia;

    4) gdy rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego postępowania - od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kończącego to postępowanie; sąd może jednak i przedtem, stosownie do okoliczności, podjąć dalsze postępowanie.

§ 2. Jeżeli w ciągu roku od dnia wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania nie zgłoszą się lub nie zostaną wskazani następcy prawni zmarłej strony, sąd może z urzędu zwrócić się do sądu spadku o ustanowienie kuratora spadku, chyba że kurator taki już wcześniej został ustanowiony. Czynność tę może wykonać referendarz sądowy.

Istniejące wersje czasowe art. 129
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2016.10.09
zmieniony przez
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 129. § 1. W razie zawieszenia postępowania na zgodny wniosek stron sąd postanowi podjąć postępowanie na wniosek którejkolwiek z nich, nie wcześniej niż po upływie trzech miesięcy od zawieszenia postępowania.

§ 2. W razie zawieszenia na wniosek Bankowego Funduszu Gwarancyjnego postępowania, o którym mowa w art. 124 § 4, sąd postanowi podjąć postępowanie na wniosek tego Funduszu.

Istniejące wersje czasowe art. 130
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2015.08.15
zmieniony przez
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 130. § 1. Sąd umarza zawieszone postępowanie:

    1) jeżeli wniosek o podjęcie postępowania zawieszonego na zgodny wniosek stron albo z przyczyn wskazanych w art. 125 § 1 pkt 3, nie został zgłoszony w ciągu trzech lat od dnia wydania postanowienia o zawieszeniu;

    2) w razie stwierdzenia braku następcy prawnego strony, która utraciła zdolność sądową, a w każdym razie po upływie trzech lat od dnia wydania postanowienia o zawieszeniu z tej przyczyny;

    3) w razie śmierci strony, po upływie pięciu lat od dnia wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania z tej przyczyny.

§ 2. Umorzenie zawieszonego postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym powoduje uprawomocnienie się orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego.

Istniejące wersje czasowe art. 131
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2015.08.15
zmieniony przez
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 131. Postanowienie w przedmiocie zawieszenia, podjęcia i umorzenia postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie o zawieszeniu postępowania i o odmowie podjęcia postępowania przysługuje zażalenie.

Rozdział 10

Orzeczenia sądowe

Art. 132. Sąd rozstrzyga sprawę wyrokiem.

Art. 133. § 1. Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi.

§ 2. Sąd może zamkniętą rozprawę otworzyć na nowo.

§ 3. Rozprawa powinna być otwarta na nowo, jeżeli istotne okoliczności ujawniły się dopiero po jej zamknięciu.

Istniejące wersje czasowe art. 134
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2015.08.15
zmieniony przez
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 134. § 1. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

§ 2. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Art. 135. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Art. 136. Wyrok może być wydany jedynie przez sędziów, przed którymi odbyła się rozprawa poprzedzająca bezpośrednio wydanie wyroku.

Art. 137. § 1. Sąd wydaje wyrok po niejawnej naradzie sędziów. Przebieg narady i głosowanie nad orzeczeniem jest tajne, a zwolnienie od zachowania w tym względzie tajemnicy, z zastrzeżeniem § 3, nie jest dopuszczalne. Narada obejmuje dyskusję, głosowanie nad mającym zapaść orzeczeniem i zasadniczymi powodami rozstrzygnięcia oraz spisanie sentencji wyroku.

§ 2. Przewodniczący zbiera głosy sędziów, poczynając od najmłodszego stażem na stanowisku sędziego sądu administracyjnego, sam zaś głosuje ostatni. Sprawozdawca, jeżeli jest wyznaczony, głosuje pierwszy. Wyrok zapada większością głosów. Sędzia, który przy głosowaniu nie zgodził się z większością, może przy podpisywaniu sentencji zgłosić zdanie odrębne i obowiązany jest uzasadnić je na piśmie przed podpisaniem uzasadnienia. Zdanie odrębne może dotyczyć także samego uzasadnienia.

§ 3. Zgłoszenie zdania odrębnego podaje się do wiadomości, a jeżeli członek składu orzekającego, który zgłosił zdanie odrębne, wyraził na to zgodę, także jego nazwisko.

§ 4. Sentencję wyroku podpisuje cały skład sądu.

Art. 138. Sentencja wyroku powinna zawierać: oznaczenie sądu, imiona i nazwiska sędziów, protokolanta oraz prokuratora, jeżeli brał udział w sprawie, datę i miejsce rozpoznania sprawy i wydania wyroku, imię i nazwisko lub nazwę skarżącego, przedmiot zaskarżenia oraz rozstrzygnięcie sądu.

Istniejące wersje czasowe art. 139
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2015.08.15
zmieniony przez
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 139. § 1. Ogłoszenie wyroku powinno nastąpić na posiedzeniu, na którym zamknięto rozprawę. Jednakże w sprawie zawiłej sąd może odroczyć ogłoszenie wyroku na czas do czternastu dni. W postanowieniu o odroczeniu sąd powinien wyznaczyć termin ogłoszenia wyroku i ogłosić go niezwłocznie po zamknięciu rozprawy. Termin ten może być przedłużony tylko raz i co najwyżej o siedem dni.

§ 2. Ogłoszenie wyroku następuje na posiedzeniu jawnym. Nieobecność stron nie wstrzymuje ogłoszenia. Jeżeli ogłoszenie było odroczone, może go dokonać jednoosobowo przewodniczący lub jeden z sędziów składu orzekającego.

§ 3. Ogłoszenia wyroku dokonuje się przez odczytanie sentencji. W czasie ogłaszania wyroku wszyscy obecni, z wyjątkiem sądu, stoją. Po ogłoszeniu sentencji przewodniczący lub sędzia sprawozdawca podaje ustnie zasadnicze powody rozstrzygnięcia, może jednak tego zaniechać, jeżeli sprawa była rozpoznawana przy drzwiach zamkniętych.

§ 4. Odpis sentencji wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym doręcza się stronom, jeżeli uzasadnienia wyroku nie sporządza się z urzędu.

§ 5. Wyrok wydany na posiedzeniu niejawnym, podlega niezwłocznie publicznemu udostępnieniu w sekretariacie sądu, przez okres czternastu dni.

Istniejące wersje czasowe art. 140
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2015.08.15
zmieniony przez
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 140. § 1. Stronie działającej bez adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego obecnej przy ogłoszeniu wyroku, przewodniczący udziela wskazówek co do terminu i sposobu wniesienia środka odwoławczego.

§ 2. Stronie działającej bez adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, która na skutek pozbawienia wolności była nieobecna przy ogłoszeniu wyroku, sąd z urzędu w ciągu tygodnia od ogłoszenia wyroku doręcza odpis jego sentencji z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia środka odwoławczego.

§ 3. Jeżeli sąd doręcza odpis sentencji wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym stronie działającej bez adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego poucza ją o terminie i sposobie wniesienia środka odwoławczego.

Istniejące wersje czasowe art. 141
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2015.08.15
zmieniony przez
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 141. § 1. Uzasadnienie wyroku sporządza się z urzędu w terminie czternastu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo podpisania sentencji wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym.

§ 2. W sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku. Uzasadnienie wyroku sporządza się w terminie czternastu dni od dnia zgłoszenia wniosku.

§ 2a. W sprawie zawiłej, w razie niemożności sporządzenia uzasadnienia w terminie, o którym mowa w § 1 i 2, prezes sądu może przedłużyć ten termin na czas oznaczony, nie dłuższy niż trzydzieści dni.

§ 3. Odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku następuje postanowieniem wydanym na posiedzeniu niejawnym.

§ 4. Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.

Art. 142. § 1. Odpis wyroku z uzasadnieniem sporządzonym z urzędu doręcza się każdej stronie.

§ 2. Jeżeli uzasadnienie wyroku zostało sporządzone na wniosek strony, odpis wyroku z uzasadnieniem doręcza się tylko tej stronie, która złożyła wniosek.

Art. 143. Uzasadnienie wyroku podpisują sędziowie, którzy brali udział w jego wydaniu. Jeżeli którykolwiek z sędziów nie może podpisać uzasadnienia, przewodniczący lub inny sędzia składu orzekającego zaznacza na wyroku przyczynę braku podpisu.

Art. 144. Sąd jest związany wydanym wyrokiem od chwili jego ogłoszenia, a jeżeli wyrok został wydany na posiedzeniu niejawnym - od podpisania sentencji wyroku.

Istniejące wersje czasowe art. 145
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2015.08.15
zmieniony przez
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 145. § 1. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

    1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

      a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

      b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

      c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

    2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

    3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

§ 2. W sprawach skarg na decyzje i postanowienia wydane w innym postępowaniu, niż uregulowane w Kodeksie postępowania administracyjnego i w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przepisy § 1 stosuje się z uwzględnieniem przepisów regulujących postępowanie, w którym wydano zaskarżoną decyzję lub postanowienie.

§ 3. W przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie.

Istniejące wersje czasowe art. 145a
2015.08.15
dodany przez
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 145a. § 1. W przypadku, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub pkt 2, jeżeli jest to uzasadnione okolicznościami sprawy, sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie decyzji lub postanowienia wskazując sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcie, chyba że rozstrzygnięcie pozostawiono uznaniu organu.

§ 2. O wydaniu decyzji lub postanowienia, o których mowa w § 1, właściwy organ zawiadamia sąd w terminie siedmiu dni od dnia ich wydania. W przypadku niezawiadomienia sądu, może on orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

§ 3. W przypadku niewydania decyzji lub postanowienia, o których mowa w § 1, w określonym przez sąd terminie, strona może wnieść skargę, żądając wydania orzeczenia stwierdzającego istnienie albo nieistnienie uprawnienia lub obowiązku. Sąd wyda orzeczenie w tym przedmiocie, jeżeli pozwalają na to okoliczności sprawy. W wyniku rozpoznania skargi sąd stwierdza czy niewydanie decyzji lub postanowienia miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa i może ponadto z urzędu albo na wniosek strony wymierzyć organowi grzywnę w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Istniejące wersje czasowe art. 146
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2015.08.15
zmieniony przez
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2016.07.15
zmieniony przez
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 146. § 1. Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio.

§ 2. W sprawach skarg na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, sąd może w wyroku uznać uprawnienie lub obowiązek wynikające z przepisów prawa.

Art. 147. § 1. Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

§ 2. Rozstrzygnięcia w sprawach indywidualnych, wydane na podstawie uchwały lub aktu, o których mowa w § 1, podlegają wzruszeniu w trybie określonym w postępowaniu administracyjnym albo w postępowaniu szczególnym.

Art. 148. Sąd uwzględniając skargę jednostki samorządu terytorialnego na akt nadzoru uchyla ten akt.

Istniejące wersje czasowe art. 149
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2011.04.11
zmieniony przez
2011.05.17
zmieniony przez
2011.07.12
zmieniony przez
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2015.08.15
zmieniony przez
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 149. § 1. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

    1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

    2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

    3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

§ 1a. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

§ 1b. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego.

§ 2. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Art. 150. W sprawach skarg na akty i czynności niewymienione w art. 145-148 sąd uwzględniając skargę uchyla lub stwierdza bezskuteczność aktu lub czynności.

Istniejące wersje czasowe art. 151
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2015.08.15
zmieniony przez
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 151. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

Istniejące wersje czasowe art. 151a
2017.06.01
dodany przez
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 151a. § 1. Sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6.

§ 2. W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw.

§ 3. Od wyroku, o którym mowa w § 1, nie przysługuje środek odwoławczy, z tym że na zawarte w wyroku postanowienie w przedmiocie grzywny przysługuje zażalenie.

Istniejące wersje czasowe art. 152
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2015.08.15
zmieniony przez
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 152. § 1. W razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej.

§ 2. Przepisu § 1 nie stosuje się do aktów prawa miejscowego.

Istniejące wersje czasowe art. 153
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2011.04.11
zmieniony przez
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2015.08.15
zmieniony przez
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 153. Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Istniejące wersje czasowe art. 154
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2011.04.11
zmieniony przez
2011.05.17
zmieniony przez
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2015.08.15
zmieniony przez
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 154. § 1. W razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.

§ 2. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

§ 3. Wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi.

§ 4. Osobie, która poniosła szkodę wskutek niewykonania orzeczenia sądu, służy roszczenie o odszkodowanie na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym.

§ 5. Odszkodowanie, o którym mowa w § 4, przysługuje od organu, który nie wykonał orzeczenia sądu. Jeżeli organ w terminie trzech miesięcy od dnia złożenia wniosku o odszkodowanie nie wypłacił odszkodowania, uprawniony podmiot może wnieść powództwo do sądu powszechnego.

§ 6. Grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

§ 7. Uwzględniając skargę sąd może przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Istniejące wersje czasowe art. 155
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2015.08.15
zmieniony przez
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 155. § 1. W razie stwierdzenia w toku rozpoznawania sprawy istotnych naruszeń prawa lub okoliczności mających wpływ na ich powstanie, skład orzekający sądu może, w formie postanowienia, poinformować właściwe organy lub ich organy zwierzchnie o tych uchybieniach.

§ 2. Organ, który otrzymał postanowienie, obowiązany jest je rozpatrzyć i powiadomić w terminie trzydziestu dni sąd o zajętym stanowisku.

§ 3. W razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w § 2, sąd może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Postanowienie wydaje się na posiedzeniu niejawnym.

Art. 156. § 1. Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.

§ 2. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. O sprostowaniu umieszcza się wzmiankę na oryginale wyroku, a na żądanie stron także na udzielonych im odpisach. Dalsze odpisy powinny być zredagowane w brzmieniu uwzględniającym postanowienie o sprostowaniu.

§ 3. Jeżeli sprawa toczy się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, Sąd ten może z urzędu sprostować wyrok pierwszej instancji.

Istniejące wersje czasowe art. 157
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2015.08.15
zmieniony przez
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 157. § 1. Strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.

§ 1a. Wniosek, o którym mowa w § 1, zgłoszony po upływie terminu, podlega odrzuceniu. Sąd może wydać postanowienie na posiedzeniu niejawnym.

§ 2. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym.

§ 3. Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów.

Art. 158. Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.

Art. 159. Wniosek o sprostowanie, uzupełnienie lub wykładnię wyroku nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia środka zaskarżenia.

Art. 160. Jeżeli ustawa niniejsza nie przewiduje wydania wyroku, sąd wydaje orzeczenie w formie postanowienia.

Art. 161. § 1. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania:

    1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę;

    2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania;

    3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.

§ 2. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym.

Art. 162. Rozstrzygnięcia zawarte w postanowieniach niekończących postępowania w sprawie, wydanych na posiedzeniach jawnych, wpisuje się do protokołu bez spisywania odrębnej sentencji, jeżeli nie przysługuje na nie zażalenie.

Istniejące wersje czasowe art. 163
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2015.08.15
zmieniony przez
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 163. § 1. Postanowienia ogłoszone na rozprawie sąd uzasadnia, gdy podlegają one zaskarżeniu i doręcza stronom.

§ 2. Postanowienia wydane na posiedzeniu niejawnym sąd doręcza z urzędu stronom. Gdy stronie przysługuje środek zaskarżenia, postanowienie należy doręczyć z uzasadnieniem. Doręczając postanowienie należy pouczyć stronę występującą w sprawie bez adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego o dopuszczalności, terminie i sposobie wniesienia środka odwoławczego.

§ 3. Uzasadnienie, o którym mowa w § 1 i 2, należy sporządzić w terminie siedmiu dni od dnia wydania postanowienia.

Art. 164. Postanowienie wydane na posiedzeniu niejawnym wiąże od chwili, w której zostało podpisane wraz z uzasadnieniem; jeżeli sąd postanowienia nie uzasadnia, od chwili podpisania sentencji.

Art. 165. Postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne.

Art. 166. Do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Art. 167. Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio do zarządzeń przewodniczącego.

Istniejące wersje czasowe art. 167a
2015.08.15
dodany przez
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 167a. § 1. Do zarządzeń oraz postanowień referendarza sądowego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące zarządzeń przewodniczącego oraz postanowień sądu.

§ 2. Od zarządzeń i postanowień referendarza sądowego, o których mowa w art. 30 § 1, art. 49 § 2 oraz art. 234 § 2, przysługuje sprzeciw. Sprzeciw rozpoznaje sąd, w którym wydano zaskarżone orzeczenie.

§ 3. W razie wniesienia sprzeciwu zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc.

§ 4. Sprzeciw wnosi się do sądu w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia stronie zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

§ 5. Sprzeciw wniesiony po upływie terminu sąd odrzuca.

§ 6. Sąd rozpoznaje sprawę jako sąd pierwszej instancji, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

Rozdział 11

Prawomocność orzeczeń

Art. 168. § 1. Orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy.

§ 2. Mimo niedopuszczalności odrębnego zaskarżenia nie stają się prawomocne postanowienia podlegające rozpoznaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny, gdy Sąd ten rozpoznaje sprawę, w której je wydano.

§ 3. Jeżeli zaskarżono tylko część orzeczenia, staje się ono prawomocne w części pozostałej z upływem terminu do zaskarżenia, chyba że Naczelny Sąd Administracyjny może z urzędu rozpoznać sprawę także w tej części.

Istniejące wersje czasowe art. 169
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2015.08.15
zmieniony przez
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 169. § 1. Prawomocność orzeczenia stwierdza na wniosek strony oraz w przypadku, o którym mowa w art. 286 § 1, wojewódzki sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym. Postanowienie doręcza się tylko stronie, która złożyła wniosek.

§ 2. Postanowienie stwierdzające prawomocność orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego może wydać referendarz sądowy.

Art. 170. Orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.

Art. 171. Wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia.

Art. 172. Naczelny Sąd Administracyjny unieważnia prawomocne orzeczenie sądu administracyjnego wydane w sprawie, która ze względu na osobę lub przedmiot nie podlegała orzecznictwu sądu administracyjnego w chwili orzekania i odrzuca skargę, jeżeli orzeczenie to nie może być wzruszone w trybie przewidzianym w ustawie. Sąd orzeka na wniosek Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego. Do rozpoznania wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o rozpoznaniu skargi kasacyjnej.

Dział IV

Środki odwoławcze

Rozdział 1

Skarga kasacyjna

Istniejące wersje czasowe art. 173
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2010.11.09
zmieniony przez
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2015.08.15
zmieniony przez
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.04.30
zmieniony przez
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 173. § 1. Od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

§ 2. Skargę kasacyjną może wnieść strona, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka po doręczeniu im odpisu orzeczenia z uzasadnieniem.

Art. 174. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

    1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

    2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Istniejące wersje czasowe art. 175
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2010.08.07
zmieniony przez
2010.11.09
zmieniony przez
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.01.01
zmieniony przez
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2017.07.14
zmieniony przez
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 175. § 1. Skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2-3.

§ 2. Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.

§ 2a. Przepisu § 1 nie stosuje się także wtedy, gdy stroną postępowania jest Prezes Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, a także wówczas, gdy czynności w postępowaniu za organy administracji rządowej, państwowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej lub Skarb Państwa podejmowane są przez Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 3. Skarga kasacyjna może być sporządzona przez:

    1) doradcę podatkowego - w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami;

    2) rzecznika patentowego - w sprawach własności przemysłowej.

Istniejące wersje czasowe art. 176
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2015.08.15
zmieniony przez
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 176. § 1. Skarga kasacyjna powinna zawierać:

    1) oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części;

    2) przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie;

    3) wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.

§ 2. Poza wymaganiami, o których mowa w § 1, skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony oraz zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy.

Istniejące wersje czasowe art. 177
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2010.11.09
zmieniony przez
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2015.08.15
zmieniony przez
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 177. § 1. Skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem.

§ 2. Termin do wniesienia skargi kasacyjnej dla stron wiąże również prokuratora, Rzecznika Praw Obywatelskich i Rzecznika Praw Dziecka. Jeżeli jednak orzeczenia nie doręcza się stronie prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich i Rzecznik Praw Dziecka mogą w terminie trzydziestu dni od dnia wydania orzeczenia wystąpić o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i wnieść skargę kasacyjną w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpisu orzeczenia z uzasadnieniem.

§ 3. W razie ustanowienia w ramach prawa pomocy adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego po wydaniu orzeczenia, na wniosek złożony przez stronę, której doręcza się odpis orzeczenia z uzasadnieniem sporządzonym z urzędu, albo przez stronę, która zgłosiła wniosek o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia, termin do wniesienia skargi kasacyjnej biegnie od dnia zawiadomienia pełnomocnika o jego wyznaczeniu, jednak nie wcześniej niż od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem.

§ 4. Jeżeli pełnomocnik wyznaczony na podstawie art. 253 § 2 nie stwierdza podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, składa w sądzie, w terminie do wniesienia skargi kasacyjnej, sporządzoną przez siebie opinię w tym przedmiocie wraz z odpisem dla strony, dla której został ustanowiony. Sąd doręcza odpis opinii stronie. Termin do wniesienia skargi kasacyjnej przez stronę biegnie od dnia doręczenia odpisu opinii, o czym sąd poucza stronę, dokonując doręczenia.

§ 5. Przepisu § 4 zdanie trzecie nie stosuje się, jeżeli sąd stwierdzi, że opinia nie została sporządzona z zachowaniem zasad należytej staranności. W takim przypadku sąd zawiadamia o tym właściwą okręgową radę adwokacką, radę okręgowej izby radców prawnych, Krajową Radę Doradców Podatkowych lub Krajową Radę Rzeczników Patentowych, która wyznacza innego pełnomocnika.

§ 6. W przypadku odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego na wniosek, o którym mowa w § 3, bieg terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nie może rozpocząć się wcześniej niż od dnia doręczenia stronie postanowienia, a jeżeli strona wniesie środek zaskarżenia na to postanowienie - wcześniej niż od dnia doręczenia postanowienia kończącego postępowanie w tym przedmiocie.

Istniejące wersje czasowe art.
2015.09.01
dodany przez
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 177a. Jeżeli skarga kasacyjna nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 176, innych niż przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, przewodniczący wzywa stronę do usunięcia braków w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi.

Art. 178. Wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.

Istniejące wersje czasowe art. 178a
2015.08.15
dodany przez
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 178a. Wojewódzki sąd administracyjny umorzy na posiedzeniu niejawnym postępowanie kasacyjne, jeżeli strona skutecznie cofnęła skargę kasacyjną przed jej przedstawieniem wraz z aktami sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu. Na postanowienie przysługuje zażalenie.

Art. 179. Strona, która nie wniosła skargi kasacyjnej, może wnieść do wojewódzkiego sądu administracyjnego odpowiedź na skargę kasacyjną w terminie czternastu dni od doręczenia jej skargi kasacyjnej. Po upływie terminu na wniesienie odpowiedzi lub po zarządzeniu doręczenia odpowiedzi wnoszącemu skargę kasacyjną, wojewódzki sąd administracyjny niezwłocznie przedstawi skargę kasacyjną wraz z odpowiedzią i aktami sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu.

Istniejące wersje czasowe art. 179a
2015.08.15
dodany przez
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 179a. Jeżeli przed przedstawieniem skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wojewódzki sąd administracyjny stwierdzi, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania albo podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, uchyla zaskarżony wyrok lub postanowienie rozstrzygając na wniosek strony także o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego i na tym samym posiedzeniu ponownie rozpoznaje sprawę. Od wydanego orzeczenia przysługuje skarga kasacyjna.

Istniejące wersje czasowe art. 180
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 180. Naczelny Sąd Administracyjny na posiedzeniu niejawnym odrzuci skargę kasacyjną, jeżeli ulegała ona odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny, albo zwróci ją temu sądowi w celu usunięcia dostrzeżonych braków.

Istniejące wersje czasowe art. 181
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2015.08.15
zmieniony przez
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 181. § 1. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na rozprawie w składzie trzech sędziów, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

§ 2. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę kasacyjną od wyroku, wydaje wyrok, a rozpoznając skargę kasacyjną od postanowienia - wydaje postanowienie.

Istniejące wersje czasowe art. 182
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2015.08.15
zmieniony przez
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.06.01
zmieniony przez
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 182. § 1. Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie.

§ 2. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy.

§ 2a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego oddalającego sprzeciw od decyzji na posiedzeniu niejawnym.

§ 3. Na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów.

Istniejące wersje czasowe art. 182a
2017.06.01
dodany przez
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 182a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego oddalającego sprzeciw od decyzji w terminie trzydziestu dni od dnia wpływu.

Art. 183. § 1. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych.

§ 2. Nieważność postępowania zachodzi:

    1) jeżeli droga sądowa była niedopuszczalna;

    2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej, organu powołanego do jej reprezentowania lub przedstawiciela ustawowego, albo gdy pełnomocnik strony nie był należycie umocowany;

    3) jeżeli w tej samej sprawie toczy się postępowanie wcześniej wszczęte przed sądem administracyjnym albo jeżeli sprawa taka została już prawomocnie osądzona;

    4) jeżeli skład sądu orzekającego był sprzeczny z przepisami prawa albo jeżeli w rozpoznaniu sprawy brał udział sędzia wyłączony z mocy ustawy;

    5) jeżeli strona została pozbawiona możności obrony swych praw;

    6) jeżeli wojewódzki sąd administracyjny orzekł w sprawie, w której jest właściwy Naczelny Sąd Administracyjny.

Art. 184. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Art. 185. § 1. Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej uchyla zaskarżone orzeczenie w całości lub w części i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie, a gdyby sąd ten nie mógł rozpoznać jej w innym składzie innemu sądowi.

§ 2. W razie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, sąd rozpoznaje ją w innym składzie.

Art. 186. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną uchyla wyrok także w części niezaskarżonej, jeżeli zachodzi nieważność postępowania.

Art. 187. § 1. Jeżeli przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej wyłoni się zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości, Naczelny Sąd Administracyjny może odroczyć rozpoznanie sprawy i przedstawić to zagadnienie do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów tego Sądu.

§ 2. Uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego jest w danej sprawie wiążąca.

§ 3. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów może przejąć sprawę do rozpoznania.

Istniejące wersje czasowe art. 188
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2015.08.15
zmieniony przez
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 188. Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, uchylając zaskarżone orzeczenie, rozpoznaje skargę, jeżeli uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona.

Art. 189. Jeżeli skarga ulegała odrzuceniu albo istniały podstawy do umorzenia postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem uchyla wydane w sprawie orzeczenie oraz odrzuca skargę lub umarza postępowanie.

Art. 190. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Art. 191. Naczelny Sąd Administracyjny, na wniosek strony, rozpoznaje również te postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, które nie podlegały zaskarżeniu w drodze zażalenia, a miały wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Art. 192. Z wyjątkiem przypadków określonych w art. 123-125, postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym ulega zawieszeniu jedynie na zgodny wniosek stron.

Istniejące wersje czasowe art. 193
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2015.08.15
zmieniony przez
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 193. Jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, z tym że Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wyroki i postanowienia w terminie trzydziestu dni. Uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej.

Rozdział 2

Zażalenie

Istniejące wersje czasowe art. 194
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2015.08.15
zmieniony przez
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2017.07.14
zmieniony przez
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 194. § 1. Zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest:

    1) przekazanie sprawy innemu sądowi administracyjnemu;

    1a) odrzucenie skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3;

    1b) umorzenie postępowania;

    2) wstrzymanie lub odmowa wstrzymania wykonania decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 61;

    3) (uchylony)

    4) odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku;

    5) sprostowanie lub wykładnia orzeczenia albo ich odmowa;

    5a) odrzucenie wniosku o uzupełnienie wyroku albo odmowa jego uwzględnienia;

    6) oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego;

    7) odrzucenie skargi kasacyjnej;

    8) odrzucenie zażalenia;

    9) zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej;

    10) ukaranie grzywną.

§ 2. Zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia.

§ 3. Zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia.

§ 4. Zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Przepis art. 175 § 2-3 stosuje się odpowiednio.

Istniejące wersje czasowe art. 195
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2015.08.15
zmieniony przez
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 195. § 1. Akta sprawy wraz z zażaleniem wojewódzki sąd administracyjny przedstawia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu po doręczeniu zażalenia pozostałym stronom. Odpowiedź na zażalenie może być wniesiona wprost do Naczelnego Sądu Administracyjnego w terminie siedmiu dni od doręczenia zażalenia.

§ 2. Jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych.

§ 3. Jeżeli postępowanie zażaleniowe stało się bezprzedmiotowe przed przedstawieniem zażalenia wraz z aktami sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, wojewódzki sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym umarza to postępowanie. Na postanowienie przysługuje zażalenie.

Art. 196. Wojewódzki sąd administracyjny może wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia zażalenia. Postanowienie takie może zapaść na posiedzeniu niejawnym.

Istniejące wersje czasowe art. 197
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2015.08.15
zmieniony przez
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 197. § 1. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zażalenie na posiedzeniu niejawnym.

§ 2. Do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2.

Art. 198. Przepisy niniejszego działu stosuje się odpowiednio do zażaleń na zarządzenia przewodniczącego, jeżeli ustawa przewiduje wniesienie zażalenia.

Dział V

Koszty postępowania

Rozdział 1

Zwrot kosztów postępowania między stronami

Art. 199. Strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

Istniejące wersje czasowe art. 200
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2011.04.11
zmieniony przez
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 200. W razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

Art. 201. § 1. Zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3.

§ 2. W razie umorzenia postępowania w przypadku określonym w art. 118 § 2, przepis art. 206 stosuje się odpowiednio.

Art. 202. § 1. Jeżeli po stronie skarżącej występuje kilku uprawnionych w sprawie, zwrot kosztów przysługuje każdemu z nich odpowiednio do udziału w sprawie.

§ 2. Jeżeli uprawnienia lub obowiązki skarżących, o których mowa w § 1, związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, zwrot kosztów następuje na ich rzecz solidarnie.

Art. 203. Stronie, która wniosła skargę kasacyjną, należy się zwrot poniesionych przez nią niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego:

    1) od organu - jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej został uchylony wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę;

    2) od skarżącego - jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej został uchylony wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę.

Art. 204. W razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która wniosła skargę kasacyjną, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez:

    1) organ - jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę;

    2) skarżącego - jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę.

Istniejące wersje czasowe art. 205
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2012.11.05
zmieniony przez
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 205. § 1. Do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie.

§ 2. Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.

§ 3. Przysługujące stronie należności z tytułu kosztów przejazdów oraz utraconego zarobku lub dochodu ustala się i wypłaca według zasad określonych w przepisach działu 2 tytułu III ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 623 oraz z 2017 r. poz. 85).

§ 4. Przepisy § 2 i 3 stosuje się odpowiednio do strony reprezentowanej przez doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego.

Istniejące wersje czasowe art. 206
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2015.08.15
zmieniony przez
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 206. Sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu.

Art. 207. § 1. Przepisy art. 202, art. 205 i art. 206 mają odpowiednie zastosowanie w przypadkach, o których mowa w art. 203 i art. 204.

§ 2. W przypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości lub w części.

Art. 208. Niezależnie od wyników spraw, o których mowa w art. 200, art. 203, art. 204 i art. 207, sąd może włożyć na stronę obowiązek zwrotu kosztów - w całości lub w części - wywołanych jej niesumiennym lub oczywiście niewłaściwym postępowaniem.

Art. 209. Wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204.

Istniejące wersje czasowe art. 210
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2012.03.14 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 270
2015.08.15
zmieniony przez
2016.05.25 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 718
2017.07.13 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 1369
2018.07.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1302
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 210. § 1. Strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. Stronę działającą bez adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego sąd powinien pouczyć o skutkach niezgłoszenia wniosku w powyższym terminie.

§ 2. Przepis § 1 nie ma zastosowania w przypadku orzekania na posiedzeniu niejawnym, gdy strona nie jest reprezentowana przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego. W takim przypadku o kosztach należnych stronie sąd orzeka z urzędu.

Rozdział 2

Koszty sądowe

Oddział 1

Przepisy ogólne

Art. 211. Koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków.

Art. 212. § 1. Opłatami sądowymi są wpis i opłata kancelaryjna.

§ 2. Opłaty sądowe są dochodami budżetu państwa.

Art. 213. Do wydatków zalicza się w szczególności:

    1) należności tłumaczy i kuratorów ustanowionych w danej sprawie;

    2) koszty ogłoszeń oraz diety i koszty podróży należne sędziom i pracownikom sądowym z powodu wykonania czynności sądowych poza budynkiem sądowym, określone w odrębnych przepisach.

Art. 214. § 1. Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki.

§ 2. Pismo wnoszone przez kilka osób, których uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, podlega jednej opłacie. W przeciwnym razie każda z tych osób uiszcza opłatę oddzielnie stosownie do swojego uprawnienia lub obowiązku.

Art. 215. § 1. W każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty.

§ 2. Oznaczenie