Ustawa z dnia 24.08.2001 r.
Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia

www.przepisy.gofin.pl
wydawca: Wydawnictwo Podatkowe GOFIN sp. z o.o. ul. Owocowa 8, 66-400 Gorzów Wlkp.
www.gofin.pl    sklep internetowy: www.sklep.gofin.pl

Obowiązywanie:
od 2016.10.17
do 2018.03.04
tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1713
Istniejące wersje czasowe art. 21
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2013.03.26 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 395
2015.07.01
zmieniony przez
2016.10.17 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1713
2018.03.05 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 475
2019.06.17 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2019 r. poz. 1120
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 21. § 1. W postępowaniu w sprawie o wykroczenia obwiniony musi mieć obrońcę przed sądem, jeżeli:

    1) jest głuchy, niemy lub niewidomy;

    2) zachodzi uzasadniona wątpliwość co do jego poczytalności.

§ 2. W wypadku, o którym mowa w § 1 pkt 2, obowiązek korzystania z pomocy obrońcy ustaje, jeżeli sąd uznaje za uzasadnioną opinię biegłego psychiatry, że czyn obwinionego nie został popełniony w warunkach wyłączenia lub znacznego ograniczenia zdolności rozpoznania znaczenia czynu lub kierowania swoim postępowaniem i że stan psychiczny obwinionego pozwala na udział w postępowaniu i prowadzenie obrony w sposób samodzielny i rozsądny. Sąd zwalnia wówczas obrońcę z jego obowiązków.

§ 3. W wypadkach, o których mowa w § 1, udział obrońcy w rozprawie jest obowiązkowy, a w posiedzeniu, jeżeli ustawa tak stanowi.

§ 4. Jeżeli w wypadkach, o których mowa w § 1, obwiniony nie ma obrońcy z wyboru, wyznacza mu się obrońcę z urzędu.