Dodatkowe opcje drukowania:
pokaż wersje przyszłe
 
Drukuj

Ustawa z dnia 6.06.1997 r. Kodeks karny

www.przepisy.gofin.pl
wydawca: Wydawnictwo Podatkowe GOFIN sp. z o.o. ul. Owocowa 8, 66-400 Gorzów Wlkp.
www.gofin.pl    sklep internetowy: www.sklep.gofin.pl

Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
 uwzględniający ww. zmiany
 
 zmieniony przez
 
 zmieniony przez
 
 
 
 zmieniony przez
 zmieniony przez
 zmieniony przez
 zmieniony przez
 zmieniony przez
 zmieniony przez
 zmieniony przez
 zmieniony przez
 zmieniony przez
 
 zmieniony przez
 zmieniony przez
 zmieniony przez
 zmieniony przez
 zmieniony przez
 zmieniony przez
 
 zmieniony przez
 zmieniony przez
 zmieniony przez
 Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
 zmieniony przez
 zmieniony przez
 zmieniony przez
 zmieniony przez
 zmieniony przez
 zmieniony przez
 zmieniony przez
 Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
 zmieniony przez
 zmieniony przez
 zmieniony przez
Wyświetl wersje poprzedzające
 Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
 zmieniony przez
 zmieniony przez
 zmieniony przez
Wyświetl wcześniejsze wersje
2019.06.18 - bieżąca

Uwaga od redakcji:
Zmiany, które wchodzą w życie w wybranej wersji czasowej - zaznaczono kolorem

Część ogólna

Rozdział I

Zasady odpowiedzialności karnej

Art. 1. § 1. Odpowiedzialności karnej podlega ten tylko, kto popełnia czyn zabroniony pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia.

§ 2. Nie stanowi przestępstwa czyn zabroniony, którego społeczna szkodliwość jest znikoma.

§ 3. Nie popełnia przestępstwa sprawca czynu zabronionego, jeżeli nie można mu przypisać winy w czasie czynu.

Art. 2. Odpowiedzialności karnej za przestępstwo skutkowe popełnione przez zaniechanie podlega ten tylko, na kim ciążył prawny, szczególny obowiązek zapobiegnięcia skutkowi.

Art. 3. Kary oraz inne środki przewidziane w tym kodeksie stosuje się z uwzględnieniem zasad humanitaryzmu, w szczególności z poszanowaniem godności człowieka.

Istniejące wersje czasowe art. 4
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2015.07.01
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 4. § 1. Jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy.

§ 2. Jeżeli według nowej ustawy czyn objęty wyrokiem zagrożony jest karą, której górna granica jest niższa od kary orzeczonej, wymierzoną karę obniża się do górnej granicy ustawowego zagrożenia przewidzianego za taki czyn w nowej ustawie.

§ 3. Jeżeli według nowej ustawy czyn objęty wyrokiem nie jest już zagrożony karą pozbawienia wolności, wymierzoną karę pozbawienia wolności podlegającą wykonaniu zamienia się na grzywnę albo karę ograniczenia wolności, przyjmując że jeden miesiąc pozbawienia wolności równa się 60 stawkom dziennym grzywny albo 2 miesiącom ograniczenia wolności.

§ 4. Jeżeli według nowej ustawy czyn objęty wyrokiem nie jest już zabroniony pod groźbą kary, skazanie ulega zatarciu z mocy prawa.

Art. 5. Ustawę karną polską stosuje się do sprawcy, który popełnił czyn zabroniony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak również na polskim statku wodnym lub powietrznym, chyba że umowa międzynarodowa, której Rzeczpospolita Polska jest stroną, stanowi inaczej.

Art. 6. § 1. Czyn zabroniony uważa się za popełniony w czasie, w którym sprawca działał lub zaniechał działania, do którego był obowiązany.

§ 2. Czyn zabroniony uważa się za popełniony w miejscu, w którym sprawca działał lub zaniechał działania, do którego był obowiązany, albo gdzie skutek stanowiący znamię czynu zabronionego nastąpił lub według zamiaru sprawcy miał nastąpić.

Istniejące wersje czasowe art. 7
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2015.07.01
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 7. § 1. Przestępstwo jest zbrodnią albo występkiem.

§ 2. Zbrodnią jest czyn zabroniony zagrożony karą pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3 albo karą surowszą.

§ 3. Występkiem jest czyn zabroniony zagrożony grzywną powyżej 30 stawek dziennych, karą ograniczenia wolności albo karą pozbawienia wolności przekraczającą miesiąc.

Art. 8. Zbrodnię można popełnić tylko umyślnie; występek można popełnić także nieumyślnie, jeżeli ustawa tak stanowi.

Art. 9. § 1. Czyn zabroniony popełniony jest umyślnie, jeżeli sprawca ma zamiar jego popełnienia, to jest chce go popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi.

§ 2. Czyn zabroniony popełniony jest nieumyślnie, jeżeli sprawca nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia go jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość popełnienia tego czynu przewidywał albo mógł przewidzieć.

§ 3. Sprawca ponosi surowszą odpowiedzialność, którą ustawa uzależnia od określonego następstwa czynu zabronionego, jeżeli następstwo to przewidywał albo mógł przewidzieć.

Istniejące wersje czasowe art. 10
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2010.06.08
zmieniony przez
2011.03.22
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 10. § 1. Na zasadach określonych w tym kodeksie odpowiada ten, kto popełnia czyn zabroniony po ukończeniu 17 lat.

§ 2. Nieletni, który po ukończeniu 15 lat dopuszcza się czynu zabronionego określonego w art. 134, art. 148 § 1, 2 lub 3, art. 156 § 1 lub 3, art. 163 § 1 lub 3, art. 166, art. 173 § 1 lub 3, art. 197 § 3 lub 4, art. 223 § 2, art. 252 § 1 lub 2 oraz w art. 280, może odpowiadać na zasadach określonych w tym kodeksie, jeżeli okoliczności sprawy oraz stopień rozwoju sprawcy, jego właściwości i warunki osobiste za tym przemawiają, a w szczególności, jeżeli poprzednio stosowane środki wychowawcze lub poprawcze okazały się bezskuteczne.

§ 3. W wypadku określonym w § 2 orzeczona kara nie może przekroczyć dwóch trzecich górnej granicy ustawowego zagrożenia przewidzianego za przypisane sprawcy przestępstwo; sąd może zastosować także nadzwyczajne złagodzenie kary.

§ 4. W stosunku do sprawcy, który popełnił występek po ukończeniu lat 17, lecz przed ukończeniem lat 18, sąd zamiast kary stosuje środki wychowawcze, lecznicze albo poprawcze przewidziane dla nieletnich, jeżeli okoliczności sprawy oraz stopień rozwoju sprawcy, jego właściwości i warunki osobiste za tym przemawiają.

Art. 11. § 1. Ten sam czyn może stanowić tylko jedno przestępstwo.

§ 2. Jeżeli czyn wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej przepisach ustawy karnej, sąd skazuje za jedno przestępstwo na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów.

§ 3. W wypadku określonym w § 2 sąd wymierza karę na podstawie przepisu przewidującego karę najsurowszą, co nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu innych środków przewidzianych w ustawie na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów.

Istniejące wersje czasowe art. 12
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
2018.11.15
zmieniony przez
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 12. Dwa lub więcej zachowań, podjętych w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, uważa się za jeden czyn zabroniony; jeżeli przedmiotem zamachu jest dobro osobiste, warunkiem uznania wielości zachowań za jeden czyn zabroniony jest tożsamość pokrzywdzonego.

Rozdział II

Formy popełnienia przestępstwa

Art. 13. § 1. Odpowiada za usiłowanie, kto w zamiarze popełnienia czynu zabronionego swoim zachowaniem bezpośrednio zmierza do jego dokonania, które jednak nie następuje.

§ 2. Usiłowanie zachodzi także wtedy, gdy sprawca nie uświadamia sobie, że dokonanie jest niemożliwe ze względu na brak przedmiotu nadającego się do popełnienia na nim czynu zabronionego lub ze względu na użycie środka nie nadającego się do popełnienia czynu zabronionego.

Art. 14. § 1. Sąd wymierza karę za usiłowanie w granicach zagrożenia przewidzianego dla danego przestępstwa.

§ 2. W wypadku określonym w art. 13 § 2 sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet odstąpić od jej wymierzenia.

Art. 15. § 1. Nie podlega karze za usiłowanie, kto dobrowolnie odstąpił od dokonania lub zapobiegł skutkowi stanowiącemu znamię czynu zabronionego.

§ 2. Sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary w stosunku do sprawcy, który dobrowolnie starał się zapobiec skutkowi stanowiącemu znamię czynu zabronionego.

Art. 16. § 1. Przygotowanie zachodzi tylko wtedy, gdy sprawca w celu popełnienia czynu zabronionego podejmuje czynności mające stworzyć warunki do przedsięwzięcia czynu zmierzającego bezpośrednio do jego dokonania, w szczególności w tymże celu wchodzi w porozumienie z inną osobą, uzyskuje lub przysposabia środki, zbiera informacje lub sporządza plan działania.

§ 2. Przygotowanie jest karalne tylko wtedy, gdy ustawa tak stanowi.

Art. 17. § 1. Nie podlega karze za przygotowanie, kto dobrowolnie od niego odstąpił, w szczególności zniszczył przygotowane środki lub zapobiegł skorzystaniu z nich w przyszłości; w razie wejścia w porozumienie z inną osobą w celu popełnienia czynu zabronionego, nie podlega karze ten, kto nadto podjął istotne starania zmierzające do zapobieżenia dokonaniu.

§ 2. Nie podlega karze za przygotowanie osoba, do której stosuje się art. 15 § 1.

Art. 18. § 1. Odpowiada za sprawstwo nie tylko ten, kto wykonuje czyn zabroniony sam albo wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, ale także ten, kto kieruje wykonaniem czynu zabronionego przez inną osobę lub wykorzystując uzależnienie innej osoby od siebie, poleca jej wykonanie takiego czynu.

§ 2. Odpowiada za podżeganie, kto chcąc, aby inna osoba dokonała czynu zabronionego, nakłania ją do tego.

§ 3. Odpowiada za pomocnictwo, kto w zamiarze, aby inna osoba dokonała czynu zabronionego, swoim zachowaniem ułatwia jego popełnienie, w szczególności dostarczając narzędzie, środek przewozu, udzielając rady lub informacji; odpowiada za pomocnictwo także ten, kto wbrew prawnemu, szczególnemu obowiązkowi niedopuszczenia do popełnienia czynu zabronionego swoim zaniechaniem ułatwia innej osobie jego popełnienie.

Art. 19. § 1. Sąd wymierza karę za podżeganie lub pomocnictwo w granicach zagrożenia przewidzianego za sprawstwo.

§ 2. Wymierzając karę za pomocnictwo sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary.

Art. 20. Każdy ze współdziałających w popełnieniu czynu zabronionego odpowiada w granicach swojej umyślności lub nieumyślności niezależnie od odpowiedzialności pozostałych współdziałających.

Art. 21. § 1. Okoliczności osobiste, wyłączające lub łagodzące albo zaostrzające odpowiedzialność karną, uwzględnia się tylko co do osoby, której dotyczą.

§ 2. Jeżeli okoliczność osobista dotycząca sprawcy, wpływająca chociażby tylko na wyższą karalność, stanowi znamię czynu zabronionego, współdziałający podlega odpowiedzialności karnej przewidzianej za ten czyn zabroniony, gdy o tej okoliczności wiedział, chociażby go nie dotyczyła.

§ 3. Wobec współdziałającego, którego nie dotyczy okoliczność określona w § 2, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary.

Art. 22. § 1. Jeżeli czynu zabronionego tylko usiłowano dokonać, podmiot określony w art. 18 § 2 i 3 odpowiada jak za usiłowanie.

§ 2. Jeżeli czynu zabronionego nie usiłowano dokonać, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet odstąpić od jej wymierzenia.

Art. 23. § 1. Nie podlega karze współdziałający, który dobrowolnie zapobiegł dokonaniu czynu zabronionego.

§ 2. Sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary w stosunku do współdziałającego, który dobrowolnie starał się zapobiec dokonaniu czynu zabronionego.

Art. 24. Odpowiada jak za podżeganie, kto w celu skierowania przeciwko innej osobie postępowania karnego nakłania ją do popełnienia czynu zabronionego; w tym wypadku nie stosuje się art. 22 i 23.

Rozdział III

Wyłączenie odpowiedzialności karnej

Istniejące wersje czasowe art. 25
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2010.06.08
zmieniony przez
2011.03.22
zmieniony przez
2015.07.01
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.01.19
zmieniony przez
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 25. § 1. Nie popełnia przestępstwa, kto w obronie koniecznej odpiera bezpośredni, bezprawny zamach na jakiekolwiek dobro chronione prawem.

§ 2. W razie przekroczenia granic obrony koniecznej, w szczególności gdy sprawca zastosował sposób obrony niewspółmierny do niebezpieczeństwa zamachu, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet odstąpić od jej wymierzenia.

§ 3. Nie podlega karze, kto przekracza granice obrony koniecznej pod wpływem strachu lub wzburzenia usprawiedliwionych okolicznościami zamachu.

§ 4. Osoba, która w obronie koniecznej odpiera zamach na jakiekolwiek cudze dobro chronione prawem, chroniąc bezpieczeństwo lub porządek publiczny, korzysta z ochrony prawnej przewidzianej dla funkcjonariuszy publicznych.

§ 5. Przepisu § 4 nie stosuje się, jeżeli czyn sprawcy zamachu skierowany przeciwko osobie odpierającej zamach godzi wyłącznie w cześć lub godność tej osoby.

Art. 26. § 1. Nie popełnia przestępstwa, kto działa w celu uchylenia bezpośredniego niebezpieczeństwa grożącego jakiemukolwiek dobru chronionemu prawem, jeżeli niebezpieczeństwa nie można inaczej uniknąć, a dobro poświęcone przedstawia wartość niższą od dobra ratowanego.

§ 2. Nie popełnia przestępstwa także ten, kto, ratując dobro chronione prawem w warunkach określonych w § 1, poświęca dobro, które nie przedstawia wartości oczywiście wyższej od dobra ratowanego.

§ 3. W razie przekroczenia granic stanu wyższej konieczności, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet odstąpić od jej wymierzenia.

§ 4. Przepisu § 2 nie stosuje się, jeżeli sprawca poświęca dobro, które ma szczególny obowiązek chronić nawet z narażeniem się na niebezpieczeństwo osobiste.

§ 5. Przepisy § 1-3 stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy z ciążących na sprawcy obowiązków tylko jeden może być spełniony.

Art. 27. § 1. Nie popełnia przestępstwa, kto działa w celu przeprowadzenia eksperymentu poznawczego, medycznego, technicznego lub ekonomicznego, jeżeli spodziewana korzyść ma istotne znaczenie poznawcze, medyczne lub gospodarcze, a oczekiwanie jej osiągnięcia, celowość oraz sposób przeprowadzenia eksperymentu są zasadne w świetle aktualnego stanu wiedzy.

§ 2. Eksperyment jest niedopuszczalny bez zgody uczestnika, na którym jest przeprowadzany, należycie poinformowanego o spodziewanych korzyściach i grożących mu ujemnych skutkach oraz prawdopodobieństwie ich powstania, jak również o możliwości odstąpienia od udziału w eksperymencie na każdym jego etapie.

§ 3. Zasady i warunki dopuszczalności eksperymentu medycznego określa ustawa.

Istniejące wersje czasowe art. 28
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2015.07.01
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 28. § 1. Nie popełnia umyślnie czynu zabronionego, kto pozostaje w błędzie co do okoliczności stanowiącej jego znamię.

§ 2. Odpowiada na podstawie przepisu przewidującego łagodniejszą odpowiedzialność sprawca, który dopuszcza się czynu w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, że zachodzi okoliczność stanowiąca znamię czynu zabronionego, od której taka łagodniejsza odpowiedzialność zależy.

Art. 29. Nie popełnia przestępstwa, kto dopuszcza się czynu zabronionego w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, że zachodzi okoliczność wyłączająca bezprawność albo winę; jeżeli błąd sprawcy jest nieusprawiedliwiony, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary.

Art. 30. Nie popełnia przestępstwa, kto dopuszcza się czynu zabronionego w usprawiedliwionej nieświadomości jego bezprawności; jeżeli błąd sprawcy jest nieusprawiedliwiony, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary.

Art. 31. § 1. Nie popełnia przestępstwa, kto, z powodu choroby psychicznej, upośledzenia umysłowego lub innego zakłócenia czynności psychicznych, nie mógł w czasie czynu rozpoznać jego znaczenia lub pokierować swoim postępowaniem.

§ 2. Jeżeli w czasie popełnienia przestępstwa zdolność rozpoznania znaczenia czynu lub kierowania postępowaniem była w znacznym stopniu ograniczona, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary.

§ 3. Przepisów § 1 i 2 nie stosuje się, gdy sprawca wprawił się w stan nietrzeźwości lub odurzenia powodujący wyłączenie lub ograniczenie poczytalności, które przewidywał albo mógł przewidzieć.

Rozdział IV

Kary

Art. 32. Karami są:

    1) grzywna,

    2) ograniczenie wolności,

    3) pozbawienie wolności,

    4) 25 lat pozbawienia wolności,

    5) dożywotnie pozbawienie wolności.

Istniejące wersje czasowe art. 33
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2010.06.08
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 33. § 1. Grzywnę wymierza się w stawkach dziennych, określając liczbę stawek oraz wysokość jednej stawki; jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, najniższa liczba stawek wynosi 10, zaś najwyższa 540.

§ 2. Sąd może wymierzyć grzywnę także obok kary pozbawienia wolności wymienionej w art. 32 pkt 3, jeżeli sprawca dopuścił się czynu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub gdy korzyść majątkową osiągnął.

§ 3. Ustalając stawkę dzienną, sąd bierze pod uwagę dochody sprawcy, jego warunki osobiste, rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe; stawka dzienna nie może być niższa od 10 złotych, ani też przekraczać 2.000 złotych.

Istniejące wersje czasowe art. 34
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2010.06.08
zmieniony przez
2015.07.01
zmieniony przez
2016.04.15
zmieniony przez
 
 
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 34. § 1. Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, kara ograniczenia wolności trwa najkrócej miesiąc, najdłużej 12 miesięcy; wymierza się ją w miesiącach.

§ 2. W czasie odbywania kary ograniczenia wolności skazany:

    1) nie może bez zgody sądu zmieniać miejsca stałego pobytu,

    2) jest obowiązany do wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne,

    3) ma obowiązek udzielania wyjaśnień dotyczących przebiegu odbywania kary.

Istniejące wersje czasowe art. 35
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2010.06.08
zmieniony przez
2015.07.01
zmieniony przez
2016.04.15
zmieniony przez
 
 
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 35. § 1. Nieodpłatna, kontrolowana praca na cele społeczne jest wykonywana w wymiarze od 20 do 40 godzin w stosunku miesięcznym.

§ 2. W stosunku do osoby zatrudnionej sąd zamiast obowiązku, o którym mowa w art. 34 § 2 pkt 2, może orzec potrącenie od 10 do 25% wynagrodzenia za pracę w stosunku miesięcznym na cel społeczny wskazany przez sąd; w okresie odbywania kary skazany nie może rozwiązać bez zgody sądu stosunku pracy.

Istniejące wersje czasowe art. 36
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2010.06.08
zmieniony przez
2015.07.01
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 36. § 1. (uchylony)

§ 2. Wymierzając karę ograniczenia wolności, sąd może orzec wobec skazanego obowiązki wymienione w art. 72.

§ 3. Przepis art. 74 stosuje się odpowiednio.

Art. 37. Kara pozbawienia wolności wymieniona w art. 32 pkt 3 trwa najkrócej miesiąc, najdłużej 15 lat; wymierza się ją w miesiącach i latach.

Istniejące wersje czasowe art. 38
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2010.06.08
zmieniony przez
2015.07.01
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 38. § 1. Jeżeli ustawa przewiduje obniżenie albo nadzwyczajne obostrzenie górnej granicy ustawowego zagrożenia, w wypadku alternatywnego zagrożenia karami wymienionymi w art. 32 pkt 1-3 obniżenie albo obostrzenie odnosi się do każdej z tych kar.

§ 2. Kara nadzwyczajnie obostrzona nie może przekroczyć 810 stawek dziennych grzywny, 2 lat ograniczenia wolności albo 15 lat pozbawienia wolności; karę ograniczenia wolności wymierza się w miesiącach i latach.

§ 3. Jeżeli ustawa przewiduje obniżenie górnej granicy ustawowego zagrożenia, kara wymierzona za przestępstwo zagrożone karą dożywotniego pozbawienia wolności nie może przekroczyć 25 lat pozbawienia wolności, a za przestępstwo zagrożone karą 25 lat pozbawienia wolności nie może przekroczyć 15 lat pozbawienia wolności.

Rozdział V

Środki karne

Istniejące wersje czasowe art. 39
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2009.08.01
zmieniony przez
2010.01.01
zmieniony przez
2010.06.08
zmieniony przez
2010.08.01
zmieniony przez
2015.07.01
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 39. Środkami karnymi są:

    1) pozbawienie praw publicznych,

    2) zakaz zajmowania określonego stanowiska, wykonywania określonego zawodu lub prowadzenia określonej działalności gospodarczej,

    2a) zakaz prowadzenia działalności związanej z wychowaniem, leczeniem, edukacją małoletnich lub z opieką nad nimi,

    2b) obowiązek powstrzymania się od przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, zakaz kontaktowania się z określonymi osobami, zakaz zbliżania się do określonych osób lub zakaz opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu,

    2c) zakaz wstępu na imprezę masową,

    2d) zakaz wstępu do ośrodków gier i uczestnictwa w grach hazardowych,

    2e) nakaz opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym,

    3) zakaz prowadzenia pojazdów,

    4) przepadek,

    5) obowiązek naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę,

    6) nawiązka,

    7) świadczenie pieniężne,

    8) podanie wyroku do publicznej wiadomości.

Art. 40. § 1. Pozbawienie praw publicznych obejmuje utratę czynnego i biernego prawa wyborczego do organu władzy publicznej, organu samorządu zawodowego lub gospodarczego, utratę prawa do udziału w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości oraz do pełnienia funkcji w organach i instytucjach państwowych i samorządu terytorialnego lub zawodowego, jak również utratę posiadanego stopnia wojskowego i powrót do stopnia szeregowego; pozbawienie praw publicznych obejmuje ponadto utratę orderów, odznaczeń i tytułów honorowych oraz utratę zdolności do ich uzyskania w okresie trwania pozbawienia praw.

§ 2. Sąd może orzec pozbawienie praw publicznych w razie skazania na karę pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3 za przestępstwo popełnione w wyniku motywacji zasługującej na szczególne potępienie.

Istniejące wersje czasowe art. 41
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2015.07.01
zmieniony przez
2016.04.15
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.10.01
zmieniony przez
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 41. § 1. Sąd może orzec zakaz zajmowania określonego stanowiska albo wykonywania określonego zawodu, jeżeli sprawca nadużył przy popełnieniu przestępstwa stanowiska lub wykonywanego zawodu albo okazał, że dalsze zajmowanie stanowiska lub wykonywanie zawodu zagraża istotnym dobrom chronionym prawem.

§ 1a. Sąd może orzec zakaz zajmowania wszelkich lub określonych stanowisk, wykonywania wszelkich lub określonych zawodów albo działalności, związanych z wychowaniem, edukacją, leczeniem małoletnich lub z opieką nad nimi, na zawsze w razie skazania na karę pozbawienia wolności za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego.

§ 1b. Sąd orzeka zakaz, o którym mowa w § 1a, na zawsze w razie ponownego skazania sprawcy w warunkach określonych w tym przepisie.

§ 2. Sąd może orzec zakaz prowadzenia określonej działalności gospodarczej w razie skazania za przestępstwo popełnione w związku z prowadzeniem takiej działalności, jeżeli dalsze jej prowadzenie zagraża istotnym dobrom chronionym prawem.

Istniejące wersje czasowe art. 41a
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2010.08.01
zmieniony przez
2011.06.06
zmieniony przez
2015.07.01
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 41a. § 1. Sąd może orzec obowiązek powstrzymania się od przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, zakaz kontaktowania się z określonymi osobami, zakaz zbliżania się do określonych osób, zakaz opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu lub nakaz opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym w razie skazania za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego lub inne przestępstwo przeciwko wolności oraz w razie skazania za umyślne przestępstwo z użyciem przemocy, w tym przemocy przeciwko osobie najbliższej; obowiązek lub zakaz może być połączony z obowiązkiem zgłaszania się do Policji lub innego wyznaczonego organu w określonych odstępach czasu.

§ 2. Sąd orzeka obowiązek powstrzymania się od przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, zakaz kontaktowania się z określonymi osobami, zakaz zbliżania się do określonych osób, zakaz opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu lub nakaz opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym w razie skazania na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego; obowiązek lub zakaz może być połączony z obowiązkiem zgłaszania się do Policji lub innego wyznaczonego organu w określonych odstępach czasu.

§ 3. Sąd może orzec obowiązek powstrzymania się od przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, zakaz kontaktowania się z określonymi osobami, zakaz zbliżania się do określonych osób lub zakaz opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu na zawsze w razie ponownego skazania sprawcy w warunkach określonych w § 2.

§ 4. Orzekając zakaz zbliżania się do określonych osób, sąd wskazuje odległość od osób chronionych, którą skazany obowiązany jest zachować.

Istniejące wersje czasowe art. 41b
2009.08.01
dodany przez
2010.09.04
zmieniony przez
2012.01.01
zmieniony przez
2015.07.01
zmieniony przez
2015.11.26
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 41b. § 1. Sąd może orzec, a w przypadkach wskazanych w ustawie orzeka, zakaz wstępu na imprezę masową, jeżeli przy popełnieniu przestępstwa zachowanie sprawcy wskazuje, że jego udział w imprezach masowych zagraża istotnym dobrom chronionym prawem.

§ 2. Zakaz wstępu na imprezę masową jest połączony z obowiązkiem osobistego stawiennictwa w jednostce organizacyjnej Policji lub w miejscu określonym przez właściwego, ze względu na miejsce zamieszkania osoby skazanej, komendanta powiatowego (rejonowego, miejskiego) Policji, w czasie trwania imprezy masowej.

§ 3. Sąd, orzekając zakaz wstępu na imprezę masową, określa rodzaje imprez masowych, w czasie trwania których skazany jest obowiązany do osobistego stawiennictwa w jednostce Policji, w tym nazwy dyscyplin sportowych, nazwy klubów sportowych oraz zakres terytorialny obowiązywania orzeczonego środka.

§ 4. Zakaz wstępu na imprezę masową dotyczy również meczu piłki nożnej rozgrywanego przez polską kadrę narodową i polski klub sportowy poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Istniejące wersje czasowe art. 41c
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 41c. § 1. Zakaz wstępu do ośrodków gier i uczestnictwa w grach hazardowych nie obejmuje uczestnictwa w loteriach promocyjnych.

§ 2. Sąd może orzec zakaz wstępu do ośrodków gier i uczestnictwa w grach hazardowych, w razie skazania za przestępstwo popełnione w związku z urządzaniem gier hazardowych lub udziałem w nich.

Istniejące wersje czasowe art. 42
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2010.07.01
zmieniony przez
2011.02.25
zmieniony przez
2015.05.18
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.06.01
zmieniony przez
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 42. § 1. Sąd może orzec zakaz prowadzenia pojazdów określonego rodzaju w razie skazania osoby uczestniczącej w ruchu za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, w szczególności jeżeli z okoliczności popełnionego przestępstwa wynika, że prowadzenie pojazdu przez tę osobę zagraża bezpieczeństwu w komunikacji.

§ 2. Sąd orzeka zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów albo pojazdów określonego rodzaju, jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa wymienionego w § 1 był w stanie nietrzeźwości, pod wpływem środka odurzającego lub zbiegł z miejsca zdarzenia określonego w art. 173, 174 lub 177.

§ 3. Sąd orzeka zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na zawsze, jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa określonego w art. 173, którego następstwem jest śmierć innej osoby lub ciężki uszczerbek na jej zdrowiu, albo w czasie popełnienia przestępstwa określonego w art. 177 § 2 lub w art. 355 § 2 był w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego lub zbiegł z miejsca zdarzenia, chyba że zachodzi wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami.

§ 4. Sąd orzeka zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na zawsze w razie ponownego skazania osoby prowadzącej pojazd mechaniczny w warunkach określonych w § 3.

Istniejące wersje czasowe art. 43
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2009.08.01
zmieniony przez
2010.01.01
zmieniony przez
2010.06.08
zmieniony przez
2010.08.01
zmieniony przez
2015.05.18
zmieniony przez
2015.07.01
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 43. § 1. Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pozbawienie praw publicznych oraz zakazy i nakaz wymienione w art. 39 pkt 2, 2d, 2e i 3 orzeka się w latach, od roku do lat 10, zakazy oraz obowiązek wymienione w art. 39 pkt 2a i 2b orzeka się w latach, od roku do lat 15, a zakaz wymieniony w art. 39 pkt 2c orzeka się w latach, od lat 2 do 6.

§ 2. Pozbawienie praw publicznych, obowiązek lub zakaz obowiązuje od uprawomocnienia się orzeczenia; okres, na który środek orzeczono, nie biegnie w czasie odbywania kary pozbawienia wolności, chociażby orzeczonej za inne przestępstwo.

§ 3. Orzekając zakaz określony w art. 42, sąd nakłada obowiązek zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdu; do chwili wykonania obowiązku okres, na który orzeczono zakaz, nie biegnie.

Istniejące wersje czasowe art. 44
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2015.07.01
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 44. § 1. Sąd orzeka przepadek przedmiotów pochodzących bezpośrednio z przestępstwa.

§ 2. Sąd może orzec, a w wypadkach wskazanych w ustawie orzeka, przepadek przedmiotów, które służyły lub były przeznaczone do popełnienia przestępstwa.

§ 3. Jeżeli orzeczenie przepadku określonego w § 2 byłoby niewspółmierne do wagi popełnionego czynu, sąd zamiast przepadku może orzec nawiązkę na rzecz Skarbu Państwa.

§ 4. Jeżeli orzeczenie przepadku określonego w § 1 lub 2 nie jest możliwe, sąd może orzec przepadek równowartości przedmiotów pochodzących bezpośrednio z przestępstwa lub przedmiotów, które służyły lub były przeznaczone do popełnienia przestępstwa.

§ 5. Przepadku przedmiotów określonych w § 1 lub 2 nie orzeka się, jeżeli podlegają one zwrotowi pokrzywdzonemu lub innemu uprawnionemu podmiotowi.

§ 6. W razie skazania za przestępstwo polegające na naruszeniu zakazu wytwarzania, posiadania, obrotu, przesyłania, przenoszenia lub przewozu określonych przedmiotów, sąd może orzec, a w wypadkach przewidzianych w ustawie orzeka, ich przepadek.

§ 7. Jeżeli przedmioty wymienione w § 2 lub 6 nie stanowią własności sprawcy, ich przepadek można orzec tylko w wypadkach przewidzianych w ustawie; w razie współwłasności orzeka się przepadek udziału należącego do sprawcy lub przepadek równowartości tego udziału.

§ 8. Objęte przepadkiem przedmioty przechodzą na własność Skarbu Państwa z chwilą uprawomocnienia się wyroku.

Istniejące wersje czasowe art. 45
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2015.07.01
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.04.27
zmieniony przez
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 45. § 1. Jeżeli sprawca osiągnął z popełnienia przestępstwa, chociażby pośrednio, korzyść majątkową niepodlegającą przepadkowi przedmiotów wymienionych w art. 44 § 1 lub 6, sąd orzeka przepadek takiej korzyści albo jej równowartości. Przepadku nie orzeka się w całości lub w części, jeżeli korzyść lub jej równowartość podlega zwrotowi pokrzywdzonemu lub innemu podmiotowi.

§ 2. W razie skazania za przestępstwo, z którego popełnienia sprawca osiągnął, chociażby pośrednio, korzyść majątkową znacznej wartości, uważa się, że mienie, które sprawca objął we władanie lub do którego uzyskał jakikolwiek tytuł w czasie popełnienia przestępstwa lub po jego popełnieniu, do chwili wydania chociażby nieprawomocnego wyroku, stanowi korzyść uzyskaną z popełnienia przestępstwa, chyba że sprawca lub inna zainteresowana osoba przedstawi dowód przeciwny.

§ 3. Jeżeli okoliczności sprawy wskazują na duże prawdopodobieństwo, że sprawca, o którym mowa w § 2, przeniósł na osobę fizyczną, prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej, faktycznie lub pod jakimkolwiek tytułem prawnym, mienie stanowiące korzyść uzyskaną z popełnienia przestępstwa, uważa się, że rzeczy będące w samoistnym posiadaniu tej osoby lub jednostki oraz przysługujące jej prawa majątkowe należą do sprawcy, chyba że zainteresowana osoba lub jednostka organizacyjna przedstawi dowód zgodnego z prawem ich uzyskania.

§ 4. Przepisy § 2 i 3 stosuje się także przy dokonaniu zajęcia stosownie do przepisu art. 292 § 2 Kodeksu postępowania karnego, przy zabezpieczeniu grożącego przepadku korzyści oraz przy egzekucji tego środka. Osoba lub jednostka, której dotyczy domniemanie ustanowione w § 3, może wystąpić z powództwem przeciwko Skarbowi Państwa o obalenie tego domniemania; do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu.

§ 5. W razie współwłasności orzeka się przepadek udziału należącego do sprawcy lub przepadek równowartości tego udziału.

§ 6. Objęta przepadkiem korzyść majątkowa lub jej równowartość przechodzi na własność Skarbu Państwa z chwilą uprawomocnienia się wyroku, a w wypadku, o którym mowa w § 4 zdanie drugie, z chwilą uprawomocnienia się wyroku oddalającego powództwo przeciwko Skarbowi Państwa.

Istniejące wersje czasowe art. 46
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2010.06.08
zmieniony przez
2015.07.01
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 46. § 1. W razie skazania sąd może orzec, a na wniosek pokrzywdzonego lub innej osoby uprawnionej orzeka, obowiązek naprawienia wyrządzonej przestępstwem szkody w całości albo w części lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; przepisów prawa cywilnego o przedawnieniu roszczenia oraz możliwości zasądzenia renty nie stosuje się.

§ 2. Zamiast obowiązku określonego w § 1 sąd może orzec nawiązkę na rzecz pokrzywdzonego.

Istniejące wersje czasowe art. 47
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2012.01.01
zmieniony przez
2015.05.18
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.04.27
zmieniony przez
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 47. § 1. W razie skazania sprawcy za umyślne przestępstwo przeciwko życiu lub zdrowiu albo za inne przestępstwo umyślne, którego skutkiem jest śmierć człowieka, ciężki uszczerbek na zdrowiu, naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia, sąd może orzec nawiązkę na rzecz instytucji, stowarzyszenia, fundacji lub organizacji społecznej, wpisanej do wykazu prowadzonego przez Ministra Sprawiedliwości, której podstawowym zadaniem lub celem statutowym jest spełnianie świadczeń na cele bezpośrednio związane z ochroną zdrowia, z przeznaczeniem na ten cel.

§ 2. W razie skazania sprawcy za przestępstwo przeciwko środowisku, sąd może orzec nawiązkę na rzecz instytucji, stowarzyszenia, fundacji lub organizacji społecznej, wpisanej do wykazu prowadzonego przez Ministra Sprawiedliwości, której podstawowym zadaniem lub celem statutowym jest spełnianie świadczeń na cele bezpośrednio związane z ochroną środowiska, z przeznaczeniem na ten cel.

§ 3. W razie skazania sprawcy za przestępstwo określone w art. 173, 174, 177 lub art. 355, prowadzącego pojazd mechaniczny, jeżeli był w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo zbiegł z miejsca zdarzenia, sąd może orzec nawiązkę na rzecz instytucji, stowarzyszenia, fundacji lub organizacji społecznej, wpisanej do wykazu prowadzonego przez Ministra Sprawiedliwości, której podstawowym zadaniem lub celem statutowym jest spełnianie świadczeń na cele bezpośrednio związane z udzielaniem pomocy osobom poszkodowanym w wypadkach komunikacyjnych, z przeznaczeniem na ten cel.

Art. 47a. (uchylony)

Istniejące wersje czasowe art. 48
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2015.07.01
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 48. Nawiązkę orzeka się w wysokości do 100.000 złotych.

Istniejące wersje czasowe art. 49
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2012.01.01
zmieniony przez
2015.05.18
zmieniony przez
2015.07.01
uchylony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 49. § 1. Odstępując od wymierzenia kary, a także w wypadkach wskazanych w ustawie, sąd może orzec świadczenie pieniężne wymienione w art. 39 pkt 7 na rzecz instytucji, stowarzyszenia, fundacji lub organizacji społecznej, wpisanej do wykazu prowadzonego przez Ministra Sprawiedliwości, której podstawowym zadaniem lub celem statutowym jest spełnianie świadczeń na określony cel społeczny, bezpośrednio związany z ochroną dobra naruszonego lub zagrożonego przestępstwem, za które skazano sprawcę, z przeznaczeniem na ten cel; świadczenie to nie może przekroczyć 20.000 złotych.

§ 2. W razie skazania sprawcy za przestępstwo określone w art. 178a sąd może orzec świadczenie pieniężne wymienione w art. 39 pkt 7 na rzecz instytucji, stowarzyszenia, fundacji lub organizacji społecznej, o których mowa w art. 47 § 3, z przeznaczeniem na cel bezpośrednio związany z udzielaniem pomocy osobom poszkodowanym w wypadkach komunikacyjnych; świadczenie to nie może przekroczyć 60.000 złotych.

Istniejące wersje czasowe art. 49a
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2010.06.08
zmieniony przez
2012.01.01
uchylony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 49a. § 1. Organizacje społeczne, fundacje i stowarzyszenia, o których mowa w art. 47, 49 i 57a § 2, muszą obejmować swoją działalnością terytorium całego kraju.

§ 2. Minister Sprawiedliwości prowadzi wykaz, do którego wpisuje instytucje, organizacje społeczne, fundacje i stowarzyszenia, o których mowa w art. 47, 49 i 57a § 2. Wpisu do wykazu dokonuje się na wniosek zainteresowanego podmiotu. Wykaz jest publikowany co najmniej raz w roku, w formie obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Ministra Sprawiedliwości.

Istniejące wersje czasowe art. 50
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2015.07.01
uchylony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 50. Sąd może orzec podanie wyroku do publicznej wiadomości w określony sposób, jeżeli uzna to za celowe, w szczególności ze względu na społeczne oddziaływanie skazania, o ile nie narusza to interesu pokrzywdzonego.

Istniejące wersje czasowe art. 51
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2015.07.01
uchylony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 51. Sąd, uznając za celowe orzeczenie pozbawienia lub ograniczenia praw rodzicielskich lub opiekuńczych w razie popełnienia przestępstwa na szkodę małoletniego lub we współdziałaniu z nim, zawiadamia o tym właściwy sąd rodzinny.

Istniejące wersje czasowe art. 52
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2015.07.01
uchylony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 52. W wypadku skazania za przestępstwo przynoszące korzyść majątkową osobie fizycznej, prawnej lub jednostce organizacyjnej nie mającej osobowości prawnej, a popełnione przez sprawcę działającego w jej imieniu lub interesie, sąd zobowiązuje podmiot, który uzyskał korzyść majątkową, do jej zwrotu w całości lub w części na rzecz Skarbu Państwa; nie dotyczy to korzyści majątkowej podlegającej zwrotowi innemu podmiotowi.

Rozdział VI

Zasady wymiaru kary i środków karnych

Istniejące wersje czasowe art. 53
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.07.13
zmieniony przez
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 53. § 1. Sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.

§ 2. Wymierzając karę, sąd uwzględnia w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, popełnienie przestępstwa wspólnie z nieletnim, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także zachowanie się pokrzywdzonego.

§ 3. Wymierzając karę sąd bierze także pod uwagę pozytywne wyniki przeprowadzonej mediacji pomiędzy pokrzywdzonym a sprawcą albo ugodę pomiędzy nimi osiągniętą w postępowaniu przed sądem lub prokuratorem.

Art. 54. § 1. Wymierzając karę nieletniemu albo młodocianemu, sąd kieruje się przede wszystkim tym, aby sprawcę wychować.

§ 2. Wobec sprawcy, który w czasie popełnienia przestępstwa nie ukończył 18 lat, nie orzeka się kary dożywotniego pozbawienia wolności.

Art. 55. Okoliczności wpływające na wymiar kary uwzględnia się tylko co do osoby, której dotyczą.

Istniejące wersje czasowe art. 56
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2015.07.01
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 56. Przepisy art. 53, art. 54 § 1 oraz art. 55 stosuje się odpowiednio do orzekania innych środków przewidzianych w tym kodeksie.

Art. 57. § 1. Jeżeli zachodzi kilka niezależnych od siebie podstaw do nadzwyczajnego złagodzenia albo obostrzenia kary, sąd może tylko jeden raz karę nadzwyczajnie złagodzić albo obostrzyć, biorąc pod uwagę łącznie zbiegające się podstawy łagodzenia albo obostrzenia.

§ 2. Jeżeli zbiegają się podstawy nadzwyczajnego złagodzenia i obostrzenia, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie albo obostrzenie kary.

Istniejące wersje czasowe art. 57a
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2010.06.08
zmieniony przez
2012.01.01
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 57a. § 1. Skazując za występek o charakterze chuligańskim, sąd wymierza karę przewidzianą za przypisane sprawcy przestępstwo w wysokości nie niższej od dolnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę.

§ 2. W wypadku określonym w § 1 sąd orzeka nawiązkę na rzecz pokrzywdzonego, chyba że orzeka obowiązek naprawienia szkody, zadośćuczynienia za doznaną krzywdę lub nawiązkę na podstawie art. 46. Jeżeli pokrzywdzony nie został ustalony, sąd może orzec nawiązkę na rzecz instytucji, stowarzyszenia, fundacji lub organizacji społecznej, wpisanej do wykazu prowadzonego przez Ministra Sprawiedliwości, której podstawowym zadaniem lub celem statutowym jest spełnianie świadczeń na określony cel społeczny, bezpośrednio związany z ochroną dobra naruszonego lub zagrożonego przestępstwem, za które skazano sprawcę, z przeznaczeniem na ten cel.

Istniejące wersje czasowe art. 58
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2010.06.08
zmieniony przez
2010.07.01
zmieniony przez
2015.07.01
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 58. § 1. Jeżeli ustawa przewiduje możliwość wyboru rodzaju kary, sąd orzeka karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania tylko wtedy, gdy inna kara lub środek karny nie może spełnić celów kary.

§ 2. Grzywny nie orzeka się, jeżeli dochody sprawcy, jego stosunki majątkowe lub możliwości zarobkowe uzasadniają przekonanie, że sprawca grzywny nie uiści i nie będzie jej można ściągnąć w drodze egzekucji.

§ 2a. Kary ograniczenia wolności związanej z obowiązkiem, o którym mowa w art. 35 § 1, nie orzeka się, jeżeli stan zdrowia oskarżonego lub jego właściwości i warunki osobiste uzasadniają przekonanie, że oskarżony nie wykona tego obowiązku.

§ 3. Jeżeli przestępstwo jest zagrożone karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 5 lat, sąd może orzec zamiast kary pozbawienia wolności grzywnę albo karę ograniczenia wolności do lat 2, w szczególności jeżeli orzeka równocześnie środek karny; karę ograniczenia wolności wymierza się w miesiącach i latach.

§ 4. Przepisu § 3 nie stosuje się do sprawcy występku o charakterze chuligańskim oraz do sprawcy przestępstwa określonego w art. 178a § 4.

Istniejące wersje czasowe art. 59
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2010.06.08
zmieniony przez
2015.07.01
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 59. § 1. Jeżeli przestępstwo jest zagrożone karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą 3 lat albo karą łagodniejszego rodzaju i społeczna szkodliwość czynu nie jest znaczna, sąd może odstąpić od wymierzenia kary, jeżeli orzeka równocześnie środek karny, a cele kary zostaną przez ten środek spełnione.

§ 2. Przepisu § 1 nie stosuje się do sprawcy występku o charakterze chuligańskim.

Istniejące wersje czasowe art. 60
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2010.06.08
zmieniony przez
2015.07.01
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 60. § 1. Sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary w wypadkach przewidzianych w ustawie oraz w stosunku do młodocianego, jeżeli przemawiają za tym względy określone w art. 54 § 1.

§ 2. Sąd może również zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary w szczególnie uzasadnionych wypadkach, kiedy nawet najniższa kara przewidziana za przestępstwo byłaby niewspółmiernie surowa, w szczególności:

    1) jeżeli pokrzywdzony pojednał się ze sprawcą, szkoda została naprawiona albo pokrzywdzony i sprawca uzgodnili sposób naprawienia szkody,

    2) ze względu na postawę sprawcy, zwłaszcza gdy czynił starania o naprawienie szkody lub o jej zapobieżenie,

    3) jeżeli sprawca przestępstwa nieumyślnego lub jego najbliższy poniósł poważny uszczerbek w związku z popełnionym przestępstwem.

§ 3. Sąd stosuje nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet może warunkowo zawiesić jej wykonanie w stosunku do sprawcy współdziałającego z innymi osobami w popełnieniu przestępstwa, jeżeli ujawni on wobec organu powołanego do ścigania przestępstw informacje dotyczące osób uczestniczących w popełnieniu przestępstwa oraz istotne okoliczności jego popełnienia.

§ 4. Na wniosek prokuratora sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet warunkowo zawiesić jej wykonanie w stosunku do sprawcy przestępstwa, który, niezależnie od wyjaśnień złożonych w swojej sprawie, ujawnił przed organem ścigania i przedstawił istotne okoliczności, nieznane dotychczas temu organowi, przestępstwa zagrożonego karą powyżej 5 lat pozbawienia wolności.

§ 5. W wypadkach określonych w § 3 i 4 sąd wymierzając karę pozbawienia wolności do lat 5 może warunkowo zawiesić jej wykonanie na okres próby wynoszący do 10 lat, jeżeli uzna, że pomimo niewykonania kary sprawca nie popełni ponownie przestępstwa; przepisy art. 71-76 stosuje się odpowiednio.

§ 6. Nadzwyczajne złagodzenie kary polega na wymierzeniu kary poniżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia albo kary łagodniejszego rodzaju według następujących zasad:

    1) jeżeli czyn stanowi zbrodnię zagrożoną co najmniej karą 25 lat pozbawienia wolności, sąd wymierza karę pozbawienia wolności nie niższą od 8 lat,

    2) jeżeli czyn stanowi inną zbrodnię, sąd wymierza karę pozbawienia wolności nie niższą od jednej trzeciej dolnej granicy ustawowego zagrożenia,

    3) jeżeli czyn stanowi występek, przy czym dolną granicą ustawowego zagrożenia jest kara pozbawienia wolności nie niższa od roku, sąd wymierza grzywnę, karę ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności,

    4) jeżeli czyn stanowi występek, przy czym dolną granicą ustawowego zagrożenia jest kara pozbawienia wolności niższa od roku, sąd wymierza grzywnę albo karę ograniczenia wolności.

§ 7. Jeżeli czyn zagrożony jest alternatywnie karami wymienionymi w art. 32 pkt 1-3, nadzwyczajne złagodzenie kary polega na odstąpieniu od wymierzenia kary i orzeczeniu środka karnego wymienionego w art. 39 pkt 2-8; przepisu art. 61 § 2 nie stosuje się.

Istniejące wersje czasowe art. 61
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2015.07.01
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 61. § 1. Sąd może odstąpić od wymierzenia kary w wypadkach przewidzianych w ustawie oraz w wypadku określonym w art. 60 § 3, zwłaszcza gdy rola sprawcy w popełnieniu przestępstwa była podrzędna, a przekazane informacje przyczyniły się do zapobieżenia popełnieniu innego przestępstwa.

§ 2. Odstępując od wymierzenia kary, sąd może również odstąpić od wymierzenia środka karnego, chociażby jego orzeczenie było obowiązkowe.

Art. 62. Orzekając karę pozbawienia wolności, sąd może określić rodzaj i typ zakładu karnego, w którym skazany ma odbywać karę, a także orzec system terapeutyczny jej wykonania.

Istniejące wersje czasowe art. 63
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2015.07.01
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 63. § 1. Na poczet orzeczonej kary zalicza się okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie, zaokrąglając do pełnego dnia, przy czym jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności równa się jednemu dniowi kary pozbawienia wolności, dwóm dniom kary ograniczenia wolności lub dwóm dziennym stawkom grzywny.

§ 2. Na poczet orzeczonych środków karnych, o których mowa w art. 39 pkt 2-3, zalicza się okres rzeczywistego stosowania odpowiadających im rodzajowo środków zapobiegawczych, wymienionych w art. 275 lub 276 Kodeksu postępowania karnego.

Rozdział VII

Powrót do przestępstwa

Art. 64. § 1. Jeżeli sprawca skazany za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności popełnia w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary umyślne przestępstwo podobne do przestępstwa, za które był już skazany, sąd może wymierzyć karę przewidzianą za przypisane sprawcy przestępstwo w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę.

§ 2. Jeżeli sprawca uprzednio skazany w warunkach określonych w § 1, który odbył łącznie co najmniej rok kary pozbawienia wolności i w ciągu 5 lat po odbyciu w całości lub części ostatniej kary popełnia ponownie umyślne przestępstwo przeciwko życiu lub zdrowiu, przestępstwo zgwałcenia, rozboju, kradzieży z włamaniem lub inne przestępstwo przeciwko mieniu popełnione z użyciem przemocy lub groźbą jej użycia, sąd wymierza karę pozbawienia wolności przewidzianą za przypisane przestępstwo w wysokości powyżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia, a może ją wymierzyć do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę.

§ 3. Przewidziane w § 1 lub 2 podwyższenie górnego ustawowego zagrożenia nie dotyczy zbrodni.

Art. 65. § 1. Przepisy dotyczące wymiaru kary, środków karnych oraz środków związanych z poddaniem sprawcy próbie, przewidziane wobec sprawcy określonego w art. 64 § 2, stosuje się także do sprawcy, który z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu lub popełnia przestępstwo działając w zorganizowanej grupie albo związku mających na celu popełnienie przestępstwa oraz wobec sprawcy przestępstwa o charakterze terrorystycznym.

§ 2. Do sprawcy przestępstwa z art. 258 mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące sprawcy określonego w art. 64 § 2, z wyjątkiem przewidzianego w tym przepisie zaostrzenia kary.

Rozdział VIII

Środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Istniejące wersje czasowe art. 66
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2015.07.01
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 66. § 1. Sąd może warunkowo umorzyć postępowanie karne, jeżeli wina i społeczna szkodliwość czynu nie są znaczne, okoliczności jego popełnienia nie budzą wątpliwości, a postawa sprawcy nie karanego za przestępstwo umyślne, jego właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni przestępstwa.

§ 2. Warunkowego umorzenia nie stosuje się do sprawcy przestępstwa zagrożonego karą przekraczającą 3 lata pozbawienia wolności.

§ 3. W wypadku gdy pokrzywdzony pojednał się ze sprawcą, sprawca naprawił szkodę lub pokrzywdzony i sprawca uzgodnili sposób naprawienia szkody, warunkowe umorzenie może być zastosowane do sprawcy przestępstwa zagrożonego karą nie przekraczającą 5 lat pozbawienia wolności.

Istniejące wersje czasowe art. 67
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2010.08.01
zmieniony przez
2012.01.01
zmieniony przez
2012.01.02
zmieniony przez
2015.07.01
zmieniony przez
2016.04.15
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 67. § 1. Warunkowe umorzenie następuje na okres próby, który wynosi od roku do 2 lat i biegnie od uprawomocnienia się orzeczenia.

§ 2. Umarzając warunkowo postępowanie karne, sąd może w okresie próby oddać sprawcę pod dozór kuratora lub osoby godnej zaufania, stowarzyszenia, instytucji albo organizacji społecznej, do której działalności należy troska o wychowanie, zapobieganie demoralizacji lub pomoc skazanym.

§ 3. Umarzając warunkowo postępowanie karne, sąd zobowiązuje sprawcę do naprawienia szkody w całości lub w części, a może na niego nałożyć obowiązki wymienione w art. 72 § 1 pkt 1-3, 5, 7a lub 7b, a ponadto orzec świadczenie pieniężne wymienione w art. 39 pkt 7 oraz zakaz prowadzenia pojazdów, wymieniony w art. 39 pkt 3, do lat 2. Nakładając na sprawcę przestępstwa popełnionego z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej wobec osoby najbliższej obowiązek wymieniony w art. 72 § 1 pkt 7b sąd określa sposób kontaktu sprawcy z pokrzywdzonym.

§ 4. Przepis art. 74 stosuje się odpowiednio.

Istniejące wersje czasowe art. 68
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2012.01.01
zmieniony przez
2015.07.01
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 68. § 1. Sąd podejmuje postępowanie karne, jeżeli sprawca w okresie próby popełnił przestępstwo umyślne, za które został prawomocnie skazany.

§ 2. Sąd może podjąć postępowanie karne, jeżeli sprawca w okresie próby rażąco narusza porządek prawny, w szczególności gdy popełnił inne niż określone w § 1 przestępstwo, jeżeli uchyla się od dozoru, wykonania nałożonego obowiązku lub orzeczonego środka karnego albo nie wykonuje zawartej z pokrzywdzonym ugody.

§ 3. Sąd może podjąć postępowanie karne, jeżeli sprawca po wydaniu orzeczenia o warunkowym umorzeniu postępowania, lecz przed jego uprawomocnieniem się, rażąco narusza porządek prawny, a w szczególności gdy w tym czasie popełnił przestępstwo.

§ 4. Warunkowo umorzonego postępowania nie można podjąć później niż w ciągu 6 miesięcy od zakończenia okresu próby.

Istniejące wersje czasowe art. 69
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2010.07.01
zmieniony przez
2015.07.01
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 69. § 1. Sąd może warunkowo zawiesić wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności nie przekraczającej 2 lat, kary ograniczenia wolności lub grzywny orzeczonej jako kara samoistna, jeżeli jest to wystarczające dla osiągnięcia wobec sprawcy celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa.

§ 2. Zawieszając wykonanie kary, sąd bierze pod uwagę przede wszystkim postawę sprawcy, jego właściwości i warunki osobiste, dotychczasowy sposób życia oraz zachowanie się po popełnieniu przestępstwa.

§ 3. Zawieszenia wykonania kary nie stosuje się do sprawcy określonego w art. 64 § 2, chyba że zachodzi wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami; zawieszenia wykonania kary, o którym mowa w art. 60 § 3-5, nie stosuje się do sprawcy określonego w art. 64 § 2.

§ 4. Zawieszenia wykonania kary ograniczenia wolności lub grzywny nie stosuje się wobec sprawcy występku o charakterze chuligańskim. Wobec sprawcy występku o charakterze chuligańskim oraz sprawcy przestępstwa określonego w art. 178a § 4 sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary pozbawienia wolności w szczególnie uzasadnionych wypadkach.

Istniejące wersje czasowe art. 70
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2015.07.01
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 70. § 1. Zawieszenie wykonania kary następuje na okres próby, który biegnie od uprawomocnienia się orzeczenia i wynosi:

    1) od 2 do 5 lat - w wypadku warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności,

    2) od roku do 3 lat - w wypadku warunkowego zawieszenia wykonania grzywny lub kary ograniczenia wolności.

§ 2. W wypadku zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności wobec sprawcy młodocianego lub określonego w art. 64 § 2, okres próby wynosi od 3 do 5 lat.

Istniejące wersje czasowe art. 71
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2010.06.08
zmieniony przez
2015.07.01
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 71. § 1. Zawieszając wykonanie kary pozbawienia wolności, sąd może orzec grzywnę w wysokości do 270 stawek dziennych, jeżeli jej wymierzenie na innej podstawie nie jest możliwe; zawieszając wykonanie kary ograniczenia wolności, sąd może orzec grzywnę w wysokości do 135 stawek dziennych.

§ 2. W razie zarządzenia wykonania kary pozbawienia wolności lub ograniczenia wolności, grzywna orzeczona na podstawie § 1 nie podlega wykonaniu; kara pozbawienia wolności lub ograniczenia wolności ulega skróceniu o okres odpowiadający liczbie uiszczonych stawek dziennych z zaokrągleniem do pełnego dnia.

Istniejące wersje czasowe art. 72
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2010.08.01
zmieniony przez
2015.07.01
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 72. § 1. Zawieszając wykonanie kary, sąd może zobowiązać skazanego do:

    1) informowania sądu lub kuratora o przebiegu okresu próby,

    2) przeproszenia pokrzywdzonego,

    3) wykonywania ciążącego na nim obowiązku łożenia na utrzymanie innej osoby,

    4) wykonywania pracy zarobkowej, do nauki lub przygotowania się do zawodu,

    5) powstrzymania się od nadużywania alkoholu lub używania innych środków odurzających,

    6) poddania się leczeniu, w szczególności odwykowemu lub rehabilitacyjnemu, albo oddziaływaniom terapeutycznym,

    6a) uczestnictwa w oddziaływaniach korekcyjno-edukacyjnych,

    7) powstrzymania się od przebywania w określonych środowiskach lub miejscach,

    7a) powstrzymania się od kontaktowania się z pokrzywdzonym lub innymi osobami w określony sposób lub zbliżania się do pokrzywdzonego lub innych osób,

    7b) opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym,

    8) innego stosownego postępowania w okresie próby, jeżeli może to zapobiec popełnieniu ponownie przestępstwa.

§ 1a. Nakładając na sprawcę przestępstwa popełnionego z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej wobec osoby najbliższej obowiązek wymieniony w § 1 pkt 7b sąd określa sposób kontaktu skazanego z pokrzywdzonym.

§ 2. Sąd może zobowiązać skazanego do naprawienia szkody w całości lub w części, chyba że orzekł środek karny wymieniony w art. 39 pkt 5, albo do uiszczenia świadczenia wymienionego w art. 39 pkt 7.

Istniejące wersje czasowe art. 73
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2015.07.01
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 73. § 1. Zawieszając wykonanie kary pozbawienia wolności, sąd może w okresie próby oddać skazanego pod dozór kuratora lub osoby godnej zaufania, stowarzyszenia, instytucji albo organizacji społecznej, do której działalności należy troska o wychowanie, zapobieganie demoralizacji lub pomoc skazanym.

§ 2. Dozór jest obowiązkowy wobec młodocianego sprawcy przestępstwa umyślnego, sprawcy określonego w art. 64 § 2, a także wobec sprawcy przestępstwa popełnionego w związku z zaburzeniami preferencji seksualnych.

Istniejące wersje czasowe art. 74
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2012.01.01
zmieniony przez
2015.07.01
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 74. § 1. Czas i sposób wykonania nałożonych obowiązków wymienionych w art. 72 sąd określa po wysłuchaniu skazanego; nałożenie obowiązku wymienionego w art. 72 § 1 pkt 6 wymaga nadto zgody skazanego.

§ 2. Jeżeli względy wychowawcze za tym przemawiają, sąd, wobec skazanego na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, może w okresie próby ustanawiać, rozszerzać lub zmieniać obowiązki wymienione w art. 72 § 1 pkt 3-8 albo od wykonania nałożonych obowiązków zwolnić, z wyjątkiem obowiązku wymienionego w art. 72 § 2, jak również oddać skazanego pod dozór albo od dozoru zwolnić.

Istniejące wersje czasowe art. 75
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2010.08.01
zmieniony przez
2012.01.01
zmieniony przez
2015.04.04
zmieniony przez
2015.07.01
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 75. § 1. Sąd zarządza wykonanie kary, jeżeli skazany w okresie próby popełnił podobne przestępstwo umyślne, za które orzeczono prawomocnie karę pozbawienia wolności.

§ 1a. Sąd zarządza wykonanie kary jeżeli skazany za przestępstwo popełnione z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej wobec osoby najbliższej lub innej osoby małoletniej zamieszkujących wspólnie ze sprawcą w okresie próby rażąco narusza porządek prawny, ponownie używając przemocy lub groźby bezprawnej wobec osoby najbliższej lub innej osoby małoletniej zamieszkujących wspólnie ze sprawcą.

§ 2. Sąd może zarządzić wykonanie kary, jeżeli skazany w okresie próby rażąco narusza porządek prawny, w szczególności gdy popełnił inne przestępstwo niż określone w § 1 albo jeżeli uchyla się od uiszczenia grzywny, od dozoru, wykonania nałożonych obowiązków lub orzeczonych środków karnych.

§ 3. Sąd może zarządzić wykonanie kary, jeżeli skazany po wydaniu wyroku, lecz przed jego uprawomocnieniem się, rażąco narusza porządek prawny, a w szczególności gdy w tym czasie popełnił przestępstwo.

§ 4. Zarządzenie wykonania kary nie może nastąpić później niż w ciągu 6 miesięcy od zakończenia okresu próby.

Istniejące wersje czasowe art. 76
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2015.07.01
zmieniony przez
2016.04.15
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 76. § 1. Skazanie ulega zatarciu z mocy prawa z upływem 6 miesięcy od zakończenia okresu próby.

§ 2. Jeżeli wobec skazanego orzeczono grzywnę lub środek karny, zatarcie skazania nie może nastąpić przed ich wykonaniem, darowaniem albo przedawnieniem ich wykonania; nie dotyczy to środka karnego wymienionego w art. 39 pkt 5.

Istniejące wersje czasowe art. 77
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2012.01.01
zmieniony przez
2015.07.01
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 77. § 1. Skazanego na karę pozbawienia wolności sąd może warunkowo zwolnić z odbycia reszty kary tylko wówczas, gdy jego postawa, właściwości i warunki osobiste, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa, okoliczności jego popełnienia oraz zachowanie po popełnieniu przestępstwa i w czasie odbywania kary uzasadniają przekonanie, iż skazany po zwolnieniu będzie przestrzegał porządku prawnego, w szczególności nie popełni ponownie przestępstwa.

§ 2. W szczególnie uzasadnionych wypadkach sąd wymierzając karę pozbawienia wolności może wyznaczyć surowsze ograniczenia do skorzystania przez skazanego z warunkowego zwolnienia niż przewidziane w art. 78.

Istniejące wersje czasowe art. 78
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2010.06.08
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 78. § 1. Skazanego można warunkowo zwolnić po odbyciu co najmniej połowy kary.

§ 2. Skazanego określonego w art. 64 § 1 można warunkowo zwolnić po odbyciu dwóch trzecich kary, natomiast określonego w art. 64 § 2 po odbyciu trzech czwartych kary.

§ 3. Skazanego na karę 25 lat pozbawienia wolności można warunkowo zwolnić po odbyciu 15 lat kary, natomiast skazanego na karę dożywotniego pozbawienia wolności po odbyciu 25 lat kary.

Istniejące wersje czasowe art. 79
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2012.01.01
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 79. § 1. Przepisy art. 78 § 1 i 2 stosuje się odpowiednio do sumy dwóch lub więcej nie podlegających łączeniu kar pozbawienia wolności, które skazany ma odbyć kolejno; przepis art. 78 § 2 stosuje się, jeżeli chociażby jedno z przestępstw popełniono w warunkach określonych w art. 64.

§ 2. Skazanego można, niezależnie od warunków określonych w art. 78 § 1 lub 2, zwolnić warunkowo po odbyciu 15 lat pozbawienia wolności.

Istniejące wersje czasowe art. 80
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2012.01.01
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 80. § 1. W razie warunkowego zwolnienia czas pozostały do odbycia kary stanowi okres próby, który jednak nie może być krótszy niż 2 lata ani dłuższy niż 5 lat.

§ 2. Jeżeli skazanym jest osoba określona w art. 64 § 2, okres próby nie może być krótszy niż 3 lata.

§ 3. W razie warunkowego zwolnienia z kary dożywotniego pozbawienia wolności okres próby wynosi 10 lat.

Istniejące wersje czasowe art. 81
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2012.01.01
zmieniony przez
2015.07.01
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 81. W razie odwołania warunkowego zwolnienia ponowne warunkowe zwolnienie nie może nastąpić przed upływem roku od osadzenia skazanego w zakładzie karnym, a w wypadku kary dożywotniego pozbawienia wolności przed upływem 5 lat.

Istniejące wersje czasowe art. 82
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2012.01.01
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 82. Jeżeli w okresie próby i w ciągu dalszych 6 miesięcy nie odwołano warunkowego zwolnienia, karę uważa się za odbytą z chwilą warunkowego zwolnienia.

Istniejące wersje czasowe art. 83
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2012.01.01
zmieniony przez
2015.07.01
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 83. Skazanego na karę ograniczenia wolności, który odbył przynajmniej połowę orzeczonej kary, przy czym przestrzegał porządku prawnego i sumiennie wykonywał pracę wskazaną przez sąd, jak również spełnił nałożone na niego obowiązki i orzeczone środki karne, sąd może zwolnić od reszty kary, uznając ją za wykonaną.

Istniejące wersje czasowe art. 84
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2012.01.01
zmieniony przez
2015.07.01
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 84. § 1. Sąd może po upływie połowy okresu, na który orzeczono środki karne wymienione w art. 39 pkt 1-3, uznać je za wykonane, jeżeli skazany przestrzegał porządku prawnego, a środek karny był w stosunku do niego wykonywany przynajmniej przez rok.

§ 2. Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli środki karne wymienione w art. 39 pkt 2-3 orzeczono na podstawie art. 41 § 1a, art. 41a § 3 albo art. 42 § 2 lub 3.

Istniejące wersje czasowe art. 84a
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2012.01.01
zmieniony przez
2015.07.01
uchylony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 84a. § 1. Obowiązek powstrzymania się od przebywania w określonych środowiskach lub miejscach, zakaz kontaktowania się z określonymi osobami lub zakaz opuszczania określonego miejsca pobytu bez zgody sądu, orzeczone na zawsze, można uznać za wykonane, jeżeli zachowanie skazanego po popełnieniu przestępstwa i w czasie wykonania kary uzasadniają przekonanie, iż po uchyleniu obowiązku lub zakazu nie popełni on ponownie przestępstwa przeciwko wolności seksualnej lub obyczajności na szkodę małoletniego, a obowiązek lub zakaz był wykonywany co najmniej 10 lat.

§ 2. W postępowaniu w przedmiocie dalszego stosowania obowiązku lub zakazu, o których mowa w § 1, sąd zasięga opinii biegłych.

§ 3. Wniosku skazanego lub jego obrońcy, złożonego przed upływem 2 lat od wydania postanowienia o odmowie uznania obowiązku lub zakazu, o których mowa w § 1, za wykonany nie rozpoznaje się.

Rozdział IX

Zbieg przestępstw oraz łączenie kar i środków karnych

Istniejące wersje czasowe art. 85
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2015.07.01
zmieniony przez
2016.04.15
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 85. Jeżeli sprawca popełnił dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu, sąd orzeka karę łączną, biorąc za podstawę kary z osobna wymierzone za zbiegające się przestępstwa.

Istniejące wersje czasowe art. 86
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2010.06.08
zmieniony przez
2015.07.01
zmieniony przez
2016.04.15
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 86. § 1. Sąd wymierza karę łączną w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy, nie przekraczając jednak 810 stawek dziennych grzywny, 2 lat ograniczenia wolności albo 15 lat pozbawienia wolności; karę ograniczenia wolności wymierza się w miesiącach i latach. Kara łączna grzywny określonej w art. 71 § 1 nie może przekraczać 270 stawek dziennych - jeżeli jest ona związana z zawieszeniem wykonania kary pozbawienia wolności oraz nie może przekraczać 135 stawek dziennych - jeżeli jest ona związana z zawieszeniem wykonania kary ograniczenia wolności.

§ 1a. Jeżeli suma orzeczonych kar pozbawienia wolności wynosi 25 lat albo więcej, a chociażby jedna z podlegających łączeniu kar wynosi nie mniej niż 10 lat, sąd może orzec karę łączną 25 lat pozbawienia wolności.

§ 2. Wymierzając karę łączną grzywny, sąd określa na nowo wysokość stawki dziennej, kierując się wskazaniami określonymi w art. 33 § 3; wysokość stawki dziennej nie może jednak przekraczać najwyższej ustalonej poprzednio.

§ 2a. Jeżeli chociażby jedna z podlegających łączeniu grzywien jest wymierzona kwotowo, karę łączną grzywny wymierza się kwotowo.

§ 2b. Jeżeli chociażby jedna z podlegających łączeniu grzywien została orzeczona na podstawie art. 309, sąd wymierza karę łączną grzywny w granicach od najwyższej z kar tego rodzaju wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy, nie przekraczając jednak 4.500 stawek dziennych grzywny.

§ 3. Wymierzając karę łączną ograniczenia wolności, sąd określa na nowo wymiar czasu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne albo wysokość potrąceń, stosując art. 35; obowiązki wymienione w art. 36 § 2 stosuje się, chociażby zostały orzeczone tylko za jedno ze zbiegających się przestępstw.

Istniejące wersje czasowe art. 87
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2015.07.01
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 87. W razie skazania za zbiegające się przestępstwa na kary pozbawienia wolności i ograniczenia wolności sąd wymierza karę łączną pozbawienia wolności, przyjmując, że miesiąc ograniczenia wolności równa się 15 dniom pozbawienia wolności.

Art. 88. Jeżeli najsurowszą karą orzeczoną za jedno ze zbiegających się przestępstw jest kara 25 lat pozbawienia wolności albo dożywotniego pozbawienia wolności, orzeka się tę karę jako karę łączną; w wypadku zbiegu dwóch lub więcej kar 25 lat pozbawienia wolności sąd może orzec jako karę łączną karę dożywotniego pozbawienia wolności.

Istniejące wersje czasowe art. 89
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2010.06.08
zmieniony przez
2015.07.01
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 89. § 1*). W razie skazania za zbiegające się przestępstwa na kary pozbawienia wolności, ograniczenia wolności albo grzywny z warunkowym zawieszeniem i bez warunkowego zawieszenia ich wykonania sąd może w wyroku łącznym warunkowo zawiesić wykonanie kary łącznej, jeżeli zachodzą przesłanki określone w art. 69.

*)Uwaga od redakcji:
Na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1528), z dniem 2.10.2015 r. art. 89 § 1 w brzmieniu obowiązującym do 30.06.2015 r., w zakresie, w jakim pomija możliwość warunkowego zawieszenia wykonania kary łącznej w wypadku orzekania przez sąd o łączeniu warunkowo zawieszonej - na podstawie art. 343 ustawy z dnia 6.06.1997 r. - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. nr 89, poz. 555, ze zm.) w brzmieniu obowiązującym do 30.06.2015 r. - kary pozbawienia wolności w wymiarze wyższym niż 2 lata z karą pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, został uznany za niezgodny z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

§ 1a. W razie skazania za zbiegające się przestępstwa na kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem ich wykonania sąd może w wyroku łącznym orzec karę łączną pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania.

§ 2. Orzekając karę łączną pozbawienia wolności lub ograniczenia wolności z warunkowym zawieszeniem ich wykonania, sąd może orzec grzywnę określoną w art. 71 § 1, chociażby jej nie orzeczono za pozostające w zbiegu przestępstwa.

§ 3. W razie zbiegu orzeczeń o okresach próby sąd orzeka ten okres oraz związane z nim obowiązki na nowo.

Istniejące wersje czasowe art. 90
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2015.07.01
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 90. § 1. Środki karne i środki zabezpieczające oraz dozór stosuje się, chociażby je orzeczono tylko co do jednego ze zbiegających się przestępstw.

§ 2. W razie orzeczenia za zbiegające się przestępstwa pozbawienia praw publicznych, zakazów lub obowiązku tego samego rodzaju, sąd stosuje odpowiednio przepisy o karze łącznej.

Istniejące wersje czasowe art. 91
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2015.07.01
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 91. § 1. Jeżeli sprawca popełnia w podobny sposób, w krótkich odstępach czasu, dwa lub więcej przestępstw, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw, sąd orzeka jedną karę na podstawie przepisu, którego znamiona każde z tych przestępstw wyczerpuje, w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę.

§ 2. Jeżeli sprawca w warunkach określonych w art. 85 popełnia dwa lub więcej ciągów przestępstw określonych w § 1 lub ciąg przestępstw oraz inne przestępstwo, sąd orzeka karę łączną, stosując odpowiednio przepisy tego rozdziału.

§ 3. Jeżeli sprawca został skazany dwoma lub więcej wyrokami za przestępstwa należące do ciągu przestępstw określonego w § 1, orzeczona w wyroku łącznym kara nie może przekroczyć górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę, przewidzianego w przepisie, którego znamiona każde z tych przestępstw wyczerpuje.

Istniejące wersje czasowe art. 92
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2015.07.01
uchylony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 92. Wydaniu wyroku łącznego nie stoi na przeszkodzie, że poszczególne kary wymierzone za należące do ciągu przestępstw lub zbiegające się przestępstwa zostały już w całości albo w części wykonane; przepis art. 71 § 2 stosuje się odpowiednio.

Istniejące wersje czasowe art. 92a
2011.05.08
dodany przez
2015.07.01
uchylony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 92a. Wyrokiem łącznym nie obejmuje się orzeczeń skazujących wydanych w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej.

Rozdział X

Środki zabezpieczające

Istniejące wersje czasowe art. 93
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2010.06.08
zmieniony przez
2015.07.01
uchylony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 93. Sąd może orzec przewidziany w tym rozdziale środek zabezpieczający związany z umieszczeniem w zakładzie zamkniętym lub skierowaniem na leczenie ambulatoryjne tylko wtedy, gdy jest to niezbędne, aby zapobiec ponownemu popełnieniu przez sprawcę czynu zabronionego związanego z jego chorobą psychiczną, zaburzeniami preferencji seksualnych, upośledzeniem umysłowym lub uzależnieniem od alkoholu lub innego środka odurzającego; przed orzeczeniem tego środka sąd wysłuchuje lekarzy psychiatrów oraz psychologa, a w sprawach osób z zaburzeniami preferencji seksualnych - także lekarza seksuologa.

Istniejące wersje czasowe art. 94
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2015.07.01
uchylony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 94. § 1. Jeżeli sprawca, w stanie niepoczytalności określonej w art. 31 § 1, popełnił czyn zabroniony o znacznej społecznej szkodliwości i zachodzi wysokie prawdopodobieństwo, że popełni taki czyn ponownie, sąd orzeka umieszczenie sprawcy w odpowiednim zakładzie psychiatrycznym.

§ 2. Czasu pobytu w zakładzie nie określa się z góry; sąd orzeka zwolnienie sprawcy, jeżeli jego dalsze pozostawanie w zakładzie nie jest konieczne.

§ 3. Sąd może zarządzić ponowne umieszczenie sprawcy określonego w § 1 w odpowiednim zakładzie psychiatrycznym, jeżeli przemawiają za tym okoliczności wymienione w § 1 lub w art. 93; zarządzenie nie może być wydane po upływie 5 lat od zwolnienia z zakładu.

Istniejące wersje czasowe art. 95
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2015.07.01
uchylony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 95. § 1. Skazując sprawcę na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania za przestępstwo popełnione w stanie ograniczonej poczytalności określonej w art. 31 § 2, sąd może orzec umieszczenie sprawcy w zakładzie karnym, w którym stosuje się szczególne środki lecznicze lub rehabilitacyjne.

§ 2. Jeżeli wyniki leczenia lub rehabilitacji za tym przemawiają, sąd może sprawcę określonego w § 1, skazanego na karę nie przekraczającą 3 lat pozbawienia wolności, warunkowo zwolnić na zasadach określonych w art. 77-82, bez ograniczeń wynikających z art. 78 § 1 lub 2; dozór jest obowiązkowy.

Istniejące wersje czasowe art. 95a
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2010.06.08
zmieniony przez
2015.07.01
uchylony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 95a. § 1. Skazując sprawcę na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania za przestępstwo skierowane przeciwko wolności seksualnej, popełnione w związku z zaburzeniami preferencji seksualnych, sąd może orzec umieszczenie sprawcy, po odbyciu tej kary, w zakładzie zamkniętym albo skierowanie go na leczenie ambulatoryjne, w celu przeprowadzenia terapii farmakologicznej lub psychoterapii, zmierzających do zapobieżenia ponownemu popełnieniu takiego przestępstwa, w tym w szczególności poprzez obniżenie zaburzonego popędu seksualnego sprawcy. Terapii farmakologicznej nie stosuje się, jeżeli jej przeprowadzenie spowodowałoby niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia skazanego.

§ 1a. Sąd orzeka umieszczenie sprawcy, o którym mowa w § 1, skazanego za przestępstwo określone w art. 197 § 3 pkt 2 lub 3 w zakładzie zamkniętym albo skierowanie go na leczenie ambulatoryjne.

§ 2. W okresie do 6 miesięcy przed przewidywanym warunkowym zwolnieniem lub przed wykonaniem kary sąd ustala:

    1) potrzebę i sposób wykonywania orzeczonego środka, o którym mowa w § 1,

    2) sposób wykonywania orzeczonego środka, o którym mowa w § 1a.

§ 2a. Sąd może zarządzić zmianę sposobu wykonywania środka zabezpieczającego określonego w § 1 lub 1a.

§ 2b. Sąd zarządza umieszczenie w zakładzie zamkniętym, jeżeli sprawca uchyla się od leczenia ambulatoryjnego określonego w § 1 lub 1a.

§ 3. Przepisy art. 94 § 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

Istniejące wersje czasowe art. 96
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2015.07.01
uchylony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 96. § 1. Skazując sprawcę na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania za przestępstwo popełnione w związku z uzależnieniem od alkoholu lub innego środka odurzającego, sąd może orzec umieszczenie sprawcy w zamkniętym zakładzie leczenia odwykowego, jeżeli zachodzi wysokie prawdopodobieństwo ponownego popełnienia przestępstwa związanego z tym uzależnieniem.

§ 2. Środka określonego w § 1 nie orzeka się, jeżeli sprawcę skazano na karę pozbawienia wolności przekraczającą 2 lata.

§ 3. Czasu pobytu w zamkniętym zakładzie leczenia odwykowego nie określa się z góry; nie może on trwać krócej niż 3 miesiące i dłużej niż 2 lata. O zwolnieniu z zakładu rozstrzyga sąd na podstawie wyników leczenia, po zapoznaniu się z opinią prowadzącego leczenie.

§ 4. Na poczet kary sąd zalicza okres pobytu skazanego w zakładzie, o którym mowa w § 1.

Istniejące wersje czasowe art. 97
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2015.07.01
uchylony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 97. § 1. W zależności od postępów leczenia sprawcy określonego w art. 96 § 1 sąd może go skierować, na okres próby od 6 miesięcy do lat 2, na leczenie ambulatoryjne lub rehabilitację w placówce leczniczo-rehabilitacyjnej, oddając go równocześnie pod dozór kuratora lub osoby godnej zaufania, stowarzyszenia, instytucji albo organizacji społecznej, do której działalności należy troska o wychowanie, zapobieganie demoralizacji lub pomoc skazanym.

§ 2. Sąd może zarządzić ponowne umieszczenie skazanego w zamkniętym zakładzie leczenia odwykowego albo w zakładzie karnym, jeżeli skazany w okresie próby uchyla się od poddania się leczeniu lub rehabilitacji albo popełnia przestępstwo lub rażąco narusza porządek prawny albo regulamin placówki leczniczo-rehabilitacyjnej.

§ 3. Jeżeli w okresie próby i w ciągu dalszych 6 miesięcy nie zarządzono ponownego umieszczenia skazanego w zamkniętym zakładzie leczenia odwykowego albo w zakładzie karnym, karę uważa się za odbytą z upływem okresu próby.

Istniejące wersje czasowe art. 98
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2015.07.01
uchylony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 98. Jeżeli wyniki leczenia, o których mowa w art. 96 § 3, za tym przemawiają, sąd warunkowo zwalnia skazanego z pozostałej do odbycia reszty kary na zasadach określonych w art. 77-82, bez ograniczeń wynikających z art. 78 § 1 lub 2; dozór jest obowiązkowy.

Istniejące wersje czasowe art. 99
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2015.07.01
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 99. § 1. Jeżeli sprawca dopuścił się czynu zabronionego w stanie niepoczytalności określonej w art. 31 § 1, sąd może orzec tytułem środka zabezpieczającego obowiązek lub zakazy wymienione w art. 39 pkt 2-3, jeżeli jest to konieczne ze względu na ochronę porządku prawnego, oraz przepadek wymieniony w art. 39 pkt 4.

§ 2. Wymienione w § 1 obowiązek lub zakazy orzeka się bez określenia terminu; sąd uchyla obowiązek lub zakazy, jeżeli ustały przyczyny ich orzeczenia.

Istniejące wersje czasowe art. 100
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2015.07.01
uchylony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 100. Jeżeli społeczna szkodliwość czynu jest znikoma, a także w razie warunkowego umorzenia postępowania albo stwierdzenia, że zachodzi okoliczność wyłączająca ukaranie sprawcy czynu zabronionego, sąd może orzec przepadek wymieniony w art. 39 pkt 4.

Rozdział XI

Przedawnienie

Istniejące wersje czasowe art. 101
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2014.05.26
zmieniony przez
2015.07.01
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 101. § 1. Karalność przestępstwa ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynęło lat:

    1) 30 - gdy czyn stanowi zbrodnię zabójstwa,

    2) 20 - gdy czyn stanowi inną zbrodnię,

    2a) 15 - gdy czyn stanowi występek zagrożony karą pozbawienia wolności przekraczającą 5 lat,

    3) 10 - gdy czyn stanowi występek zagrożony karą pozbawienia wolności przekraczającą 3 lata,

    4) 5 - gdy chodzi o pozostałe występki.

    5) (uchylony)

§ 2. Karalność przestępstwa ściganego z oskarżenia prywatnego ustaje z upływem roku od czasu, gdy pokrzywdzony dowiedział się o osobie sprawcy przestępstwa, nie później jednak niż z upływem 3 lat od czasu jego popełnienia.

§ 3. W wypadkach przewidzianych w § 1 lub 2, jeżeli dokonanie przestępstwa zależy od nastąpienia określonego w ustawie skutku, bieg przedawnienia rozpoczyna się od czasu, gdy skutek nastąpił.

§ 4. Przedawnienie karalności przestępstw określonych w art. 199 § 2 i 3, art. 200, art. 202 § 2 i 4 oraz art. 204 § 3, jak również przestępstw określonych w art. 197, art. 201, art. 202 § 3, art. 203 i art. 204 § 4, w przypadku gdy pokrzywdzonym jest małoletni - nie może nastąpić przed upływem 5 lat od ukończenia przez pokrzywdzonego 18 lat.

Istniejące wersje czasowe art. 102
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2015.07.01
zmieniony przez
2016.03.02
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 102. Jeżeli w okresie przewidzianym w art. 101 wszczęto postępowanie przeciwko osobie, karalność popełnionego przez nią przestępstwa określonego w § 1 pkt 1-3 ustaje z upływem 10 lat, a w pozostałych wypadkach - z upływem 5 lat od zakończenia tego okresu.

Istniejące wersje czasowe art. 103
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2015.07.01
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 103. § 1. Nie można wykonać kary, jeżeli od uprawomocnienia się wyroku skazującego upłynęło lat:

    1) 30 - w razie skazania na karę pozbawienia wolności przekraczającą 5 lat albo karę surowszą,

    2) 15 - w razie skazania na karę pozbawienia wolności nie przekraczającą 5 lat,

    3) 10 - w razie skazania na inną karę.

§ 2. Przepis § 1 pkt 3 stosuje się odpowiednio do środków karnych wymienionych w art. 39 pkt 1-4 oraz 6 i 7; przepis § 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio do środka karnego wymienionego w art. 39 pkt 5.

Istniejące wersje czasowe art. 104
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2015.07.01
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 104. § 1. Przedawnienie nie biegnie, jeżeli przepis ustawy nie pozwala na wszczęcie lub dalsze prowadzenie postępowania karnego; nie dotyczy to jednak braku wniosku albo oskarżenia prywatnego.

§ 2. Przedawnienie w stosunku do przestępstw określonych w art. 144, art. 145 § 2 lub 3, art. 338 § 1 lub 2 oraz w art. 339 biegnie od chwili uczynienia zadość obowiązkowi albo od chwili, w której na sprawcy obowiązek przestał ciążyć.

Art. 105. § 1. Przepisów art. 101-103 nie stosuje się do zbrodni przeciwko pokojowi, ludzkości i przestępstw wojennych.

§ 2. Przepisów art. 101-103 nie stosuje się również do umyślnego przestępstwa: zabójstwa, ciężkiego uszkodzenia ciała, ciężkiego uszczerbku na zdrowiu lub pozbawienia wolności łączonego ze szczególnym udręczeniem, popełnionego przez funkcjonariusza publicznego w związku z pełnieniem obowiązków służbowych.

Rozdział XII

Zatarcie skazania

Art. 106. Z chwilą zatarcia skazania uważa się je za niebyłe; wpis o skazaniu usuwa się z rejestru skazanych.

Art. 106a. Nie podlega zatarciu skazanie na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej i obyczajności, jeżeli pokrzywdzony był małoletnim poniżej lat 15.

Istniejące wersje czasowe art. 107
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2015.03.21
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 107. § 1. W razie skazania na karę pozbawienia wolności wymienioną w art. 32 pkt 3 lub karę 25 lat pozbawienia wolności, zatarcie skazania następuje z mocy prawa z upływem 10 lat od wykonania lub darowania kary albo od przedawnienia jej wykonania.

§ 2. Sąd może na wniosek skazanego zarządzić zatarcie skazania już po upływie 5 lat, jeżeli skazany w tym okresie przestrzegał porządku prawnego, a wymierzona kara pozbawienia wolności nie przekraczała 3 lat.

§ 3. W razie skazania na karę dożywotniego pozbawienia wolności, zatarcie skazania następuje z mocy prawa z upływem 10 lat od uznania jej za wykonaną, od darowania kary albo od przedawnienia jej wykonania.

§ 4. W razie skazania na grzywnę albo karę ograniczenia wolności, zatarcie skazania następuje z mocy prawa z upływem 5 lat od wykonania lub darowania kary albo od przedawnienia jej wykonania; na wniosek skazanego sąd może zarządzić zatarcie skazania już po upływie 3 lat.

§ 5. W razie odstąpienia od wymierzenia kary, zatarcie skazania następuje z mocy prawa z upływem roku od wydania prawomocnego orzeczenia.

§ 6. Jeżeli orzeczono środek karny, zatarcie skazania nie może nastąpić przed jego wykonaniem, darowaniem albo przedawnieniem jego wykonania, z zastrzeżeniem art. 76 § 2.

Istniejące wersje czasowe art. 107a
2011.05.08
dodany przez
2015.07.01
uchylony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 107a. W razie skazania przez sąd innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej zatarcie skazania następuje zgodnie z prawem państwa, w którym to skazanie nastąpiło. Przepisu art. 108 nie stosuje się.

Art. 108. Jeżeli sprawcę skazano za dwa lub więcej nie pozostających w zbiegu przestępstw, jak również jeżeli skazany po rozpoczęciu, lecz przed upływem, okresu wymaganego do zatarcia skazania ponownie popełnił przestępstwo, dopuszczalne jest tylko jednoczesne zatarcie wszystkich skazań.

Rozdział XIII

Odpowiedzialność za przestępstwa popełnione za granicą

Art. 109. Ustawę karną polską stosuje się do obywatela polskiego, który popełnił przestępstwo za granicą.

Art. 110. § 1. Ustawę karną polską stosuje się do cudzoziemca, który popełnił za granicą czyn zabroniony skierowany przeciwko interesom Rzeczypospolitej Polskiej, obywatela polskiego, polskiej osoby prawnej lub polskiej jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej oraz do cudzoziemca, który popełnił za granicą przestępstwo o charakterze terrorystycznym.

§ 2. Ustawę karną polską stosuje się w razie popełnienia przez cudzoziemca za granicą czynu zabronionego innego niż wymieniony w § 1, jeżeli czyn zabroniony jest w ustawie karnej polskiej zagrożony karą przekraczającą 2 lata pozbawienia wolności, a sprawca przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i nie postanowiono go wydać.

Art. 111. § 1. Warunkiem odpowiedzialności za czyn popełniony za granicą jest uznanie takiego czynu za przestępstwo również przez ustawę obowiązującą w miejscu jego popełnienia.

§ 2. Jeżeli zachodzą różnice między ustawą polską a ustawą obowiązującą w miejscu popełnienia czynu, stosując ustawę polską, sąd może uwzględnić te różnice na korzyść sprawcy.

§ 3. Warunek przewidziany w § 1 nie ma zastosowania do polskiego funkcjonariusza publicznego, który pełniąc służbę za granicą popełnił tam przestępstwo w związku z wykonywaniem swoich funkcji, ani do osoby, która popełniła przestępstwo w miejscu nie podlegającym żadnej władzy państwowej.

Istniejące wersje czasowe art. 112
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2016.04.15
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 112. Niezależnie od przepisów obowiązujących w miejscu popełnienia czynu zabronionego, ustawę karną polską stosuje się do obywatela polskiego oraz cudzoziemca w razie popełnienia:

    1) przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu wewnętrznemu lub zewnętrznemu Rzeczypospolitej Polskiej,

    1a) (utracił moc)

    2) przestępstwa przeciwko polskim urzędom lub funkcjonariuszom publicznym,

    3) przestępstwa przeciwko istotnym polskim interesom gospodarczym,

    4) przestępstwa fałszywych zeznań złożonych wobec urzędu polskiego,

    5) przestępstwa, z którego została osiągnięta, chociażby pośrednio, korzyść majątkowa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Istniejące wersje czasowe art. 113
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2010.09.08
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 113. Niezależnie od przepisów obowiązujących w miejscu popełnienia przestępstwa, ustawę karną polską stosuje się do obywatela polskiego oraz cudzoziemca, którego nie postanowiono wydać, w razie popełnienia przez niego za granicą przestępstwa, do którego ścigania Rzeczpospolita Polska jest zobowiązana na mocy umowy międzynarodowej, lub przestępstwa określonego w Rzymskim Statucie Międzynarodowego Trybunału Karnego, sporządzonym w Rzymie dnia 17 lipca 1998 r. (Dz. U. z 2003 r. nr 78, poz. 708).

Art. 114. § 1. Orzeczenie zapadłe za granicą nie stanowi przeszkody do wszczęcia lub prowadzenia postępowania karnego o ten sam czyn zabroniony przed sądem polskim.

§ 2. Sąd zalicza na poczet orzeczonej kary okres rzeczywistego pozbawienia wolności za granicą oraz wykonywaną tam karę, uwzględniając różnice zachodzące między tymi karami.

§ 3. Przepisu § 1 nie stosuje się:

    1) jeżeli wyrok skazujący zapadły za granicą został przejęty do wykonania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak również wtedy, gdy orzeczenie zapadłe za granicą dotyczy przestępstwa, w związku z którym nastąpiło przekazanie ścigania lub wydanie sprawcy z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,

    2) do orzeczeń międzynarodowych trybunałów karnych działających na podstawie wiążącego Rzeczpospolitą Polską prawa międzynarodowego,

    3) do prawomocnych orzeczeń sądów lub innych organów państw obcych kończących postępowanie karne, jeżeli wynika to z wiążącej Rzeczpospolitą Polską umowy międzynarodowej.

§ 4. Jeżeli nastąpiło przejęcie obywatela polskiego, skazanego prawomocnie przez sąd obcego państwa, do wykonania wyroku na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, sąd określa według polskiego prawa kwalifikację prawną czynu oraz podlegającą wykonaniu karę lub inny środek przewidziany w tej ustawie; podstawę określenia kary lub środka podlegającego wykonaniu stanowi wyrok wydany przez sąd państwa obcego, kara grożąca za taki czyn w polskim prawie, okres rzeczywistego pozbawienia wolności za granicą oraz wykonana tam kara lub inny środek, z uwzględnieniem różnic na korzyść skazanego.

Istniejące wersje czasowe art. 114a
2011.05.08
dodany przez
2015.07.01
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 114a. W postępowaniu karnym uwzględnia się wydane w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej prawomocne orzeczenie skazujące sądu właściwego w sprawach karnych uznające daną osobę za winną popełnienia przestępstwa w sprawie o inny czyn niż będący przedmiotem postępowania karnego, chyba że:

    1) skazanie nastąpiło za czyn, który nie stanowi przestępstwa według prawa polskiego,

    2) orzeczono rodzaj kary nieznany ustawie polskiej,

    3) sprawca nie podlegałby karze według prawa polskiego,

    4) uwzględnienie prowadziłoby do uchylenia lub zmiany tego orzeczenia,

    5) zachodzi uzasadniona obawa, że uwzględnienie prowadziłoby do naruszenia wolności i praw osoby skazanej w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej,

    6) zgodnie z informacją uzyskaną z rejestru karnego lub od sądu państwa obcego, przestępstwo, którego dotyczy orzeczenie, podlega w państwie, w którym skazanie nastąpiło, darowaniu na mocy abolicji lub ułaskawienia,

    7) uzyskane informacje są niewystarczające dla uwzględnienia orzeczenia.

Rozdział XIV

Objaśnienie wyrażeń ustawowych

Istniejące wersje czasowe art. 115
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2010.06.08
zmieniony przez
2010.09.08
zmieniony przez
2011.02.03
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.01.01
zmieniony przez
2017.03.01
zmieniony przez
2017.04.27
zmieniony przez
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
2019.05.04
zmieniony przez
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 115. § 1. Czynem zabronionym jest zachowanie o znamionach określonych w ustawie karnej.

§ 2. Przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu sąd bierze pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia.

§ 3. Przestępstwami podobnymi są przestępstwa należące do tego samego rodzaju; przestępstwa z zastosowaniem przemocy lub groźby jej użycia albo przestępstwa popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej uważa się za przestępstwa podobne.

§ 4. Korzyścią majątkową lub osobistą jest korzyść zarówno dla siebie, jak i dla kogo innego.

§ 5. Mieniem znacznej wartości jest mienie, którego wartość w czasie popełnienia czynu zabronionego przekracza 200.000 złotych.

§ 6. Mieniem wielkiej wartości jest mienie, którego wartość w czasie popełnienia czynu zabronionego przekracza 1.000.000 złotych.

§ 7. Przepisy § 5 i 6 stosuje się do określenia "znaczna szkoda" oraz "szkoda w wielkich rozmiarach".

§ 8. (uchylony)

§ 9. Rzeczą ruchomą lub przedmiotem jest także polski albo obcy pieniądz lub inny środek płatniczy oraz dokument uprawniający do otrzymania sumy pieniężnej albo zawierający obowiązek wypłaty kapitału, odsetek, udziału w zyskach albo stwierdzenie uczestnictwa w spółce.

§ 10. Młodocianym jest sprawca, który w chwili popełnienia czynu zabronionego nie ukończył 21 lat i w czasie orzekania w pierwszej instancji 24 lat.

§ 11. Osobą najbliższą jest małżonek, wstępny, zstępny, rodzeństwo, powinowaty w tej samej linii lub stopniu, osoba pozostająca w stosunku przysposobienia oraz jej małżonek, a także osoba pozostająca we wspólnym pożyciu.

§ 12. Groźbą bezprawną jest zarówno groźba, o której mowa w art. 190, jak i groźba spowodowania postępowania karnego lub rozgłoszenia wiadomości uwłaczającej czci zagrożonego lub jego osoby najbliższej; nie stanowi groźby zapowiedź spowodowania postępowania karnego, jeżeli ma ona jedynie na celu ochronę prawa naruszonego przestępstwem.

§ 13. Funkcjonariuszem publicznym jest:

    1) Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej,

    2) poseł, senator, radny,

    2a) poseł do Parlamentu Europejskiego,

    3) sędzia, ławnik, prokurator, funkcjonariusz finansowego organu postępowania przygotowawczego lub organu nadrzędnego nad finansowym organem postępowania przygotowawczego, notariusz, komornik, kurator sądowy, syndyk, nadzorca sądowy i zarządca, osoba orzekająca w organach dyscyplinarnych działających na podstawie ustawy,

    4) osoba będąca pracownikiem administracji rządowej, innego organu państwowego lub samorządu terytorialnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe, a także inna osoba w zakresie, w którym uprawniona jest do wydawania decyzji administracyjnych,

    5) osoba będąca pracownikiem organu kontroli państwowej lub organu kontroli samorządu terytorialnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe,

    6) osoba zajmująca kierownicze stanowisko w innej instytucji państwowej,

    7) funkcjonariusz organu powołanego do ochrony bezpieczeństwa publicznego albo funkcjonariusz Służby Więziennej,

    8) osoba pełniąca czynną służbę wojskową,

    9) pracownik międzynarodowego trybunału karnego, chyba że pełni wyłącznie czynności usługowe.

§ 14. Dokumentem jest każdy przedmiot lub inny zapisany nośnik informacji, z którym jest związane określone prawo, albo który ze względu na zawartą w nim treść stanowi dowód prawa, stosunku prawnego lub okoliczności mającej znaczenie prawne.

§ 15. W rozumieniu tego kodeksu za statek wodny uważa się także stałą platformę umieszczoną na szelfie kontynentalnym.

§ 16. Stan nietrzeźwości w rozumieniu tego kodeksu zachodzi, gdy:

    1) zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub

    2) zawartość alkoholu w 1 dm3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość.

§ 17. Żołnierzem jest osoba pełniąca czynną służbę wojskową.

§ 18. Rozkazem jest polecenie określonego działania lub zaniechania wydane służbowo żołnierzowi przez przełożonego lub uprawnionego żołnierza starszego stopniem.

§ 19. Osobą pełniącą funkcję publiczną jest funkcjonariusz publiczny, członek organu samorządowego, osoba zatrudniona w jednostce organizacyjnej dysponującej środkami publicznymi, chyba że wykonuje wyłącznie czynności usługowe, a także inna osoba, której uprawnienia i obowiązki w zakresie działalności publicznej są określone lub uznane przez ustawę lub wiążącą Rzeczpospolitą Polską umowę międzynarodową.

§ 20. Przestępstwem o charakterze terrorystycznym jest czyn zabroniony zagrożony karą pozbawienia wolności, której górna granica wynosi co najmniej 5 lat, popełniony w celu:

    1) poważnego zastraszenia wielu osób,

    2) zmuszenia organu władzy publicznej Rzeczypospolitej Polskiej lub innego państwa albo organu organizacji międzynarodowej do podjęcia lub zaniechania określonych czynności,

    3) wywołania poważnych zakłóceń w ustroju lub gospodarce Rzeczypospolitej Polskiej, innego państwa lub organizacji międzynarodowej

- a także groźba popełnienia takiego czynu.

§ 21. Występkiem o charakterze chuligańskim jest występek polegający na umyślnym zamachu na zdrowie, na wolność, na cześć lub nietykalność cielesną, na bezpieczeństwo powszechne, na działalność instytucji państwowych lub samorządu terytorialnego, na porządek publiczny, albo na umyślnym niszczeniu, uszkodzeniu lub czynieniu niezdatną do użytku cudzej rzeczy, jeżeli sprawca działa publicznie i bez powodu albo z oczywiście błahego powodu, okazując przez to rażące lekceważenie porządku prawnego.

§ 22. Handlem ludźmi jest werbowanie, transport, dostarczanie, przekazywanie, przechowywanie lub przyjmowanie osoby z zastosowaniem:

    1) przemocy lub groźby bezprawnej,

    2) uprowadzenia,

    3) podstępu,

    4) wprowadzenia w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania,

    5) nadużycia stosunku zależności, wykorzystania krytycznego położenia lub stanu bezradności,

    6) udzielenia albo przyjęcia korzyści majątkowej lub osobistej albo jej obietnicy osobie sprawującej opiekę lub nadzór nad inną osobą

- w celu jej wykorzystania, nawet za jej zgodą, w szczególności w prostytucji, pornografii lub innych formach seksualnego wykorzystania, w pracy lub usługach o charakterze przymusowym, w żebractwie, w niewolnictwie lub innych formach wykorzystania poniżających godność człowieka albo w celu pozyskania komórek, tkanek lub narządów wbrew przepisom ustawy. Jeżeli zachowanie sprawcy dotyczy małoletniego, stanowi ono handel ludźmi, nawet gdy nie zostały użyte metody lub środki wymienione w pkt 1-6.

§ 23. Niewolnictwo jest stanem zależności, w którym człowiek jest traktowany jak przedmiot własności.

Rozdział XV

Stosunek do ustaw szczególnych

Art. 116. Przepisy części ogólnej tego kodeksu stosuje się do innych ustaw przewidujących odpowiedzialność karną, chyba że ustawy te wyraźnie wyłączają ich zastosowanie.

Część szczególna

Rozdział XVI

Przestępstwa przeciwko pokojowi, ludzkości oraz przestępstwa wojenne

Istniejące wersje czasowe art. 117
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2010.09.08
zmieniony przez
2016.07.02
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 117. § 1. Kto wszczyna lub prowadzi wojnę napastniczą,

podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 12, karze 25 lat pozbawienia wolności albo karze dożywotniego pozbawienia wolności.

§ 2. Kto czyni przygotowania do popełnienia przestępstwa określonego w § 1,

podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.

§ 3. Kto publicznie nawołuje do wszczęcia wojny napastniczej lub publicznie pochwala wszczęcie lub prowadzenie takiej wojny,

podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

Istniejące wersje czasowe art. 118
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2016.07.02
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 118. § 1. Kto, w celu wyniszczenia w całości albo w części grupy narodowej, etnicznej, rasowej, politycznej, wyznaniowej lub grupy o określonym światopoglądzie, dopuszcza się zabójstwa albo powoduje ciężki uszczerbek na zdrowiu osoby należącej do takiej grupy,

podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 12, karze 25 lat pozbawienia wolności albo karze dożywotniego pozbawienia wolności.

§ 2. Kto, w celu określonym w § 1, stwarza dla osób należących do takiej grupy warunki życia grożące jej biologicznym wyniszczeniem, stosuje środki mające służyć do wstrzymania urodzeń w obrębie grupy lub przymusowo odbiera dzieci osobom do niej należącym,

podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 5 albo karze 25 lat pozbawienia wolności.

§ 3. Kto czyni przygotowania do przestępstwa określonego w § 1 lub 2,

podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.

Istniejące wersje czasowe art. 118a
2010.09.08
dodany przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 118a. § 1. Kto, biorąc udział w masowym zamachu lub choćby w jednym z powtarzających się zamachów skierowanych przeciwko grupie ludności podjętych w celu wykonania lub wsparcia polityki państwa lub organizacji:

    1) dopuszcza się zabójstwa,

    2) powoduje ciężki uszczerbek na zdrowiu człowieka,

    3) stwarza dla osób należących do grupy ludności warunki życia grożące ich biologicznej egzystencji, w szczególności przez pozbawienie dostępu do żywności lub opieki medycznej, które są obliczone na ich wyniszczenie,

podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 12, karze 25 lat pozbawienia wolności albo karze dożywotniego pozbawienia wolności.

§ 2. Kto, biorąc udział w masowym zamachu lub choćby w jednym z powtarzających się zamachów skierowanych przeciwko grupie ludności podjętych w celu wykonania lub wsparcia polityki państwa lub organizacji:

    1) powoduje oddanie osoby w stan niewolnictwa lub utrzymuje ją w tym stanie,

    2) pozbawia osobę wolności na czas przekraczający 7 dni lub ze szczególnym udręczeniem,

    3) stosuje tortury lub poddaje osobę okrutnemu lub nieludzkiemu traktowaniu,

    4) dopuszcza się zgwałcenia albo stosując przemoc, groźbę bezprawną lub podstęp w inny sposób narusza wolność seksualną osoby,

    5) stosując przemoc lub groźbę bezprawną powoduje zajście przez kobietę w ciążę w zamiarze wpłynięcia na skład etniczny grupy ludności lub dokonania innych poważnych naruszeń prawa międzynarodowego,

    6) pozbawia osobę wolności i odmawia udzielenia informacji dotyczących tej osoby lub miejsca jej pobytu lub przekazuje nieprawdziwe informacje dotyczące tej osoby lub miejsca jej pobytu, w zamiarze pozbawienia takiej osoby ochrony prawnej przez dłuższy okres,

podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 5 albo karze 25 lat pozbawienia wolności.

§ 3. Kto, biorąc udział w masowym zamachu lub choćby w jednym z powtarzających się zamachów skierowanych przeciwko grupie ludności podjętych w celu wykonania lub wsparcia polityki państwa lub organizacji:

    1) naruszając prawo międzynarodowe zmusza osoby do zmiany ich zgodnego z prawem miejsca zamieszkania,

    2) dopuszcza się poważnego prześladowania grupy ludności z powodów uznanych za niedopuszczalne na podstawie prawa międzynarodowego, w szczególności politycznych, rasowych, narodowych, etnicznych, kulturowych, wyznaniowych lub z powodu bezwyznaniowości, światopoglądu lub płci, powodując pozbawienie praw podstawowych,

podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.

Istniejące wersje czasowe art. 119
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2010.09.08
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 119. § 1. Kto stosuje przemoc lub groźbę bezprawną wobec grupy osób lub poszczególnej osoby z powodu jej przynależności narodowej, etnicznej, rasowej, politycznej, wyznaniowej lub z powodu jej bezwyznaniowości,

podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

§ 2. (uchylony)

Art. 120. Kto stosuje środek masowej zagłady zakazany przez prawo międzynarodowe,

podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 10, karze 25 lat pozbawienia wolności albo karze dożywotniego pozbawienia wolności.

Art. 121. § 1. Kto, wbrew zakazom prawa międzynarodowego lub przepisom ustawy, wytwarza, gromadzi, nabywa, zbywa, przechowuje, przewozi lub przesyła środki masowej zagłady lub środki walki bądź prowadzi badania mające na celu wytwarzanie lub stosowanie takich środków,

podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

§ 2. Tej samej karze podlega, kto dopuszcza do popełnienia czynu określonego w § 1.

Istniejące wersje czasowe art. 122
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2010.09.08
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 122. § 1. Kto w czasie działań zbrojnych atakuje miejscowość lub obiekt niebroniony, strefę sanitarną, zdemilitaryzowaną lub zneutralizowaną albo stosuje inny sposób walki zakazany przez prawo międzynarodowe,

podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 5 albo karze 25 lat pozbawienia wolności.

§ 2. Tej samej karze podlega, kto w czasie działań zbrojnych stosuje środek walki zakazany przez prawo międzynarodowe.

Art. 123. § 1. Kto, naruszając prawo międzynarodowe, dopuszcza się zabójstwa wobec:

    1) osób, które składając broń lub nie dysponując środkami obrony poddały się,

    2) rannych, chorych, rozbitków, personelu medycznego lub osób duchownych,

    3) jeńców wojennych,

    4) ludności cywilnej obszaru okupowanego, zajętego lub na którym toczą się działania zbrojne, albo innych osób korzystających w czasie działań zbrojnych z ochrony międzynarodowej,

podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 12, karze 25 lat pozbawienia wolności albo karze dożywotniego pozbawienia wolności.

§ 2. Kto, naruszając prawo międzynarodowe, powoduje u osób wymienionych w § 1 ciężki uszczerbek na zdrowiu, poddaje te osoby torturom, okrutnemu lub nieludzkiemu traktowaniu, dokonuje na nich, nawet za ich zgodą, eksperymentów poznawczych, używa ich do ochraniania swoją obecnością określonego terenu lub obiektu przed działaniami zbrojnymi albo własnych oddziałów lub zatrzymuje jako zakładników,

podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 5 albo karze 25 lat pozbawienia wolności.

Istniejące wersje czasowe art. 124
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2010.09.08
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 124. § 1. Kto, naruszając prawo międzynarodowe, zmusza osoby wymienione w art. 123 § 1 do służby w nieprzyjacielskich siłach zbrojnych lub do uczestnictwa w działaniach zbrojnych skierowanych przeciwko własnemu krajowi, stosuje kary cielesne, przemocą, groźbą bezprawną lub podstępem doprowadza te osoby do obcowania płciowego, poddania się innej czynności seksualnej albo do wykonania takiej czynności, dopuszcza się zamachu na godność osobistą, w szczególności poniżającego i upokarzającego traktowania, pozbawia wolności, pozbawia prawa do niezawisłego i bezstronnego sądu albo ogranicza prawo tych osób do obrony w postępowaniu karnym, ogłasza prawa lub roszczenia obywateli strony przeciwnej za wygasłe, zawieszone lub niedopuszczalne do dochodzenia przed sądem,

podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.

§ 2. Tej samej karze podlega, kto, naruszając prawo międzynarodowe, opóźnia repatriację jeńców wojennych lub osób cywilnych, dokonuje przemieszczenia, przesiedlenia lub deportacji ludności cywilnej, wciela, werbuje do sił zbrojnych osoby poniżej 18 roku życia lub faktycznie używa takich osób w działaniach zbrojnych.

Istniejące wersje czasowe art. 125
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2010.09.08
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 125. § 1. Kto, na obszarze okupowanym, zajętym lub na którym toczą się działania zbrojne, naruszając prawo międzynarodowe, niszczy, uszkadza, zabiera lub przywłaszcza mienie albo dobro kultury,

podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

§ 2. Jeżeli czyn dotyczy mienia znacznej wartości albo dobra o szczególnym znaczeniu dla kultury, sprawca

podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.

Art. 126. § 1. Kto w czasie działań zbrojnych używa niezgodnie z prawem międzynarodowym znaku Czerwonego Krzyża lub Czerwonego Półksiężyca,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

§ 2. Tej samej karze podlega, kto w czasie działań zbrojnych używa niezgodnie z prawem międzynarodowym znaku ochronnego dla dóbr kultury lub innego znaku chronionego przez prawo międzynarodowe albo posługuje się flagą państwową lub odznaką wojskową nieprzyjaciela, państwa neutralnego albo organizacji lub komisji międzynarodowej.

Istniejące wersje czasowe art. 126a
2010.09.08
dodany przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 126a. Kto publicznie nawołuje do popełnienia czynu określonego w art. 118, 118a, 119 § 1, art. 120-125 lub publicznie pochwala popełnienie czynu określonego w tych przepisach,

podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

Istniejące wersje czasowe art. 126b
2010.09.08
dodany przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 126b. § 1. Kto, nie dopełniając obowiązku należytej kontroli, dopuszcza do popełnienia czynu określonego w art. 117 § 3, art. 118, 118a, 119 § 1, art. 120-126a przez osobę pozostającą pod jego faktyczną władzą lub kontrolą,

podlega karze określonej w tych przepisach.

§ 2. Jeżeli sprawca działa nieumyślnie, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

Rozdział XVII

Przestępstwa przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

Art. 127. § 1. Kto, mając na celu pozbawienie niepodległości, oderwanie części obszaru lub zmianę przemocą konstytucyjnego ustroju Rzeczypospolitej Polskiej, podejmuje w porozumieniu z innymi osobami działalność zmierzającą bezpośrednio do urzeczywistnienia tego celu,

podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 10, karze 25 lat pozbawienia wolności albo karze dożywotniego pozbawienia wolności.

§ 2. Kto czyni przygotowania do popełnienia przestępstwa określonego w § 1,

podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.

Art. 128. § 1. Kto, w celu usunięcia przemocą konstytucyjnego organu Rzeczypospolitej Polskiej, podejmuje działalność zmierzającą bezpośrednio do urzeczywistnienia tego celu,

podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.

§ 2. Kto czyni przygotowania do popełnienia przestępstwa określonego w § 1,

podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

§ 3. Kto przemocą lub groźbą bezprawną wywiera wpływ na czynności urzędowe konstytucyjnego organu Rzeczypospolitej Polskiej,

podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

Art. 129. Kto, będąc upoważniony do występowania w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej w stosunkach z rządem obcego państwa lub zagraniczną organizacją, działa na szkodę Rzeczypospolitej Polskiej,

podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

Art. 130. § 1. Kto bierze udział w działalności obcego wywiadu przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej,

podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

§ 2. Kto, biorąc udział w obcym wywiadzie albo działając na jego rzecz, udziela temu wywiadowi wiadomości, których przekazanie może wyrządzić szkodę Rzeczypospolitej Polskiej,

podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.

§ 3. Kto, w celu udzielenia obcemu wywiadowi wiadomości określonych w § 2, gromadzi je lub przechowuje, wchodzi do systemu informatycznego w celu ich uzyskania albo zgłasza gotowość działania na rzecz obcego wywiadu przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej,

podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

§ 4. Kto działalność obcego wywiadu organizuje lub nią kieruje,

podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 5 albo karze 25 lat pozbawienia wolności.

Art. 131. § 1. Nie podlega karze za usiłowanie przestępstwa określonego w art. 127 § 1, art. 128 § 1 lub w art. 130 § 1 lub 2, kto dobrowolnie poniechał dalszej działalności i ujawnił wobec organu powołanego do ścigania przestępstw wszystkie istotne okoliczności popełnionego czynu; przepis art. 17 § 2 stosuje się odpowiednio.

§ 2. Nie podlega karze za przestępstwo określone w art. 128 § 2, art. 129 lub w art. 130 § 3, kto dobrowolnie poniechał dalszej działalności i podjął istotne starania zmierzające do zapobieżenia popełnieniu zamierzonego czynu zabronionego oraz ujawnił wobec organu powołanego do ścigania przestępstw wszystkie istotne okoliczności popełnionego czynu.

Art. 132. Kto, oddając usługi wywiadowcze Rzeczypospolitej Polskiej, wprowadza w błąd polski organ państwowy przez dostarczanie podrobionych lub przerobionych dokumentów lub innych przedmiotów albo przez ukrywanie prawdziwych lub udzielanie fałszywych wiadomości mających istotne znaczenie dla Rzeczypospolitej Polskiej,

podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

Art. 132a. (utracił moc)

Art. 133. Kto publicznie znieważa Naród lub Rzeczpospolitą Polską,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

Art. 134. Kto dopuszcza się zamachu na życie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej,

podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 12, karze 25 lat pozbawienia wolności albo karze dożywotniego pozbawienia wolności.

Art. 135. § 1. Kto dopuszcza się czynnej napaści na Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej,

podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

§ 2. Kto publicznie znieważa Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

Art. 136. § 1. Kto na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dopuszcza się czynnej napaści na głowę obcego państwa lub akredytowanego szefa przedstawicielstwa dyplomatycznego takiego państwa albo osobę korzystającą z podobnej ochrony na mocy ustaw, umów lub powszechnie uznanych zwyczajów międzynarodowych,

podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

§ 2. Kto na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dopuszcza się czynnej napaści na osobę należącą do personelu dyplomatycznego przedstawicielstwa obcego państwa albo urzędnika konsularnego obcego państwa, w związku z pełnieniem przez nich obowiązków służbowych,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

§ 3. Karze określonej w § 2 podlega, kto na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej publicznie znieważa osobę określoną w § 1.

§ 4. Kto na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej publicznie znieważa osobę określoną w § 2,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

Art. 137. § 1. Kto publicznie znieważa, niszczy, uszkadza lub usuwa godło, sztandar, chorągiew, banderę, flagę lub inny znak państwowy,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

§ 2. Tej samej karze podlega, kto na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej znieważa, niszczy, uszkadza lub usuwa godło, sztandar, chorągiew, banderę, flagę lub inny znak państwa obcego, wystawione publicznie przez przedstawicielstwo tego państwa lub na zarządzenie polskiego organu władzy.

Art. 138. § 1. Przepisy art. 136 oraz 137 § 2 stosuje się, jeżeli państwo obce zapewnia wzajemność.

§ 2. Przepisy art. 127, 128, 130 oraz 131 stosuje się odpowiednio, jeżeli czyn zabroniony popełniono na szkodę państwa sojuszniczego, a państwo to zapewnia wzajemność.

Istniejące wersje czasowe art. 139
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2015.07.01
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 139. W sprawie o przestępstwo określone w art. 127, 128 oraz 130 sąd może orzec przepadek, o którym mowa w art. 39 pkt 4, również wtedy, gdy przedmioty nie stanowią własności sprawcy.

Rozdział XVIII

Przestępstwa przeciwko obronności

Istniejące wersje czasowe art. 140
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2015.07.01
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 140. § 1. Kto, w celu osłabienia mocy obronnej Rzeczypospolitej Polskiej, dopuszcza się gwałtownego zamachu na jednostkę Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, niszczy lub uszkadza obiekt albo urządzenie o znaczeniu obronnym,

podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

§ 2. Jeżeli następstwem czynu jest śmierć człowieka lub ciężki uszczerbek na zdrowiu wielu osób, sprawca

podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12.

§ 3. Kto czyni przygotowania do przestępstwa określonego w § 1,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

§ 4. W sprawie o przestępstwo określone w § 1-3 sąd może orzec przepadek, o którym mowa w art. 39 pkt 4, również wtedy, gdy przedmioty nie stanowią własności sprawcy.

Art. 141. § 1. Kto, będąc obywatelem polskim, przyjmuje bez zgody właściwego organu obowiązki wojskowe w obcym wojsku lub w obcej organizacji wojskowej,

podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

§ 2. Kto przyjmuje obowiązki w zakazanej przez prawo międzynarodowe wojskowej służbie najemnej,

podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

§ 3. Nie popełnia przestępstwa określonego w § 1 obywatel polski będący równocześnie obywatelem innego państwa, jeżeli zamieszkuje na jego terytorium i pełni tam służbę wojskową.

Art. 142. § 1. Kto, wbrew przepisom ustawy, prowadzi zaciąg obywateli polskich lub przebywających w Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemców do służby wojskowej w obcym wojsku lub w obcej organizacji wojskowej,

podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

§ 2. Kto prowadzi zaciąg obywateli polskich lub przebywających w Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemców do służby w zakazanej przez prawo międzynarodowe wojskowej służbie najemnej albo taką służbę najemną opłaca, organizuje, szkoli lub wykorzystuje,

podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

Art. 143. § 1. Kto, w celu uzyskania zwolnienia od obowiązku służby wojskowej albo odroczenia tej służby, powoduje u siebie lub dopuszcza, by kto inny spowodował u niego skutek określony w art. 156 § 1 lub art. 157 § 1 albo w tym celu używa podstępu dla wprowadzenia w błąd właściwego organu,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

§ 2. Tej samej karze podlega, kto, w celu ułatwienia innej osobie zwolnienia od obowiązku służby wojskowej albo odroczenia tej służby, za jej zgodą powoduje u niej skutek określony w art. 156 § 1 lub art. 157 § 1 albo w tym celu używa podstępu dla wprowadzenia w błąd właściwego organu.

§ 3. Kto dopuszcza się czynu zabronionego określonego w § 1 lub 2, jeżeli obowiązek dotyczy służby zastępującej służbę wojskową,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

Art. 144. § 1. Kto, będąc powołanym do pełnienia czynnej służby wojskowej, nie zgłasza się do odbywania tej służby w określonym terminie i miejscu,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

§ 2. W wypadku mniejszej wagi, sprawca

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

§ 3. Kto nie zgłasza się do odbywania służby zastępującej służbę wojskową w warunkach określonych w § 1,

podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności.

Art. 145. § 1. Kto, odbywając służbę zastępującą służbę wojskową:

    1) odmawia pełnienia tej służby, złośliwie lub uporczywie odmawia wykonania obowiązku wynikającego z tej służby albo polecenia w sprawach służbowych,

    2) w celu częściowego lub zupełnego uchylenia się od tej służby albo wykonania obowiązku wynikającego z tej służby:

      a) powoduje u siebie lub dopuszcza, by kto inny spowodował u niego skutek określony w art. 156 § 1 lub art. 157 § 1,

      b) używa podstępu dla wprowadzenia w błąd przełożonego,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

§ 2. Tej samej karze podlega, kto, pełniąc służbę określoną w § 1, samowolnie opuszcza wyznaczone miejsce wykonywania obowiązków służbowych lub samowolnie poza nim pozostaje.

§ 3. Jeżeli sprawca czynu zabronionego określonego w § 2 opuszcza, w celu trwałego uchylenia się od tej służby, wyznaczone miejsce wykonywania obowiązków służbowych albo w takim celu poza nimi pozostaje,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

Art. 146. Jeżeli sprawca przestępstwa określonego w art. 145 § 2 i 3 dobrowolnie powrócił, a jego nieobecność trwała nie dłużej niż 14 dni, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet odstąpić od jej wymierzenia.

Art. 147. W stosunku do sprawcy przestępstwa określonego w art. 143 § 1 lub w art. 144 lub 145, który w chwili czynu był niezdolny do pełnienia służby wojskowej, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet odstąpić od jej wymierzenia.

Rozdział XIX

Przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu

Istniejące wersje czasowe art. 148
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2009.04.23
zmieniony przez
2011.03.22
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 148. § 1. Kto zabija człowieka,

podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 8, karze 25 lat pozbawienia wolności albo karze dożywotniego pozbawienia wolności.

§ 2. Kto zabija człowieka:

    1) ze szczególnym okrucieństwem,

    2) w związku z wzięciem zakładnika, zgwałceniem albo rozbojem,

    3) w wyniku motywacji zasługującej na szczególne potępienie,

    4) z użyciem materiałów wybuchowych,

podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 12, karze 25 lat pozbawienia wolności albo karze dożywotniego pozbawienia wolności.

§ 3. Karze określonej w § 2 podlega, kto jednym czynem zabija więcej niż jedną osobę lub był wcześniej prawomocnie skazany za zabójstwo oraz sprawca zabójstwa funkcjonariusza publicznego popełnionego podczas lub w związku z pełnieniem przez niego obowiązków służbowych związanych z ochroną bezpieczeństwa ludzi lub ochroną bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

§ 4. Kto zabija człowieka pod wpływem silnego wzburzenia usprawiedliwionego okolicznościami,

podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

Art. 149. Matka, która zabija dziecko w okresie porodu pod wpływem jego przebiegu,

podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

Art. 150. § 1. Kto zabija człowieka na jego żądanie i pod wpływem współczucia dla niego,

podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

§ 2. W wyjątkowych wypadkach sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet odstąpić od jej wymierzenia.

Art. 151. Kto namową lub przez udzielenie pomocy doprowadza człowieka do targnięcia się na własne życie,

podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

Art. 152. § 1. Kto za zgodą kobiety przerywa jej ciążę z naruszeniem przepisów ustawy,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

§ 2. Tej samej karze podlega, kto udziela kobiecie ciężarnej pomocy w przerwaniu ciąży z naruszeniem przepisów ustawy lub ją do tego nakłania.

§ 3. Kto dopuszcza się czynu określonego w § 1 lub 2, gdy dziecko poczęte osiągnęło zdolność do samodzielnego życia poza organizmem kobiety ciężarnej,

podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

Art. 153. § 1. Kto stosując przemoc wobec kobiety ciężarnej lub w inny sposób bez jej zgody przerywa ciążę albo przemocą, groźbą bezprawną lub podstępem doprowadza kobietę ciężarną do przerwania ciąży,

podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

§ 2. Kto dopuszcza się czynu określonego w § 1, gdy dziecko poczęte osiągnęło zdolność do samodzielnego życia poza organizmem kobiety ciężarnej,

podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

Art. 154. § 1. Jeżeli następstwem czynu określonego w art. 152 § 1 lub 2 jest śmierć kobiety ciężarnej, sprawca

podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

§ 2. Jeżeli następstwem czynu określonego w art. 152 § 3 lub w art. 153 jest śmierć kobiety ciężarnej, sprawca

podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12.

Art. 155. Kto nieumyślnie powoduje śmierć człowieka,

podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

Istniejące wersje czasowe art. 156
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.07.13
zmieniony przez
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 156. § 1. Kto powoduje ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci:

    1) pozbawienia człowieka wzroku, słuchu, mowy, zdolności płodzenia,

    2) innego ciężkiego kalectwa, ciężkiej choroby nieuleczalnej lub długotrwałej, choroby realnie zagrażającej życiu, trwałej choroby psychicznej, całkowitej albo znacznej trwałej niezdolności do pracy w zawodzie lub trwałego, istotnego zeszpecenia lub zniekształcenia ciała,

podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

§ 2. Jeżeli sprawca działa nieumyślnie,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

§ 3. Jeżeli następstwem czynu określonego w § 1 jest śmierć człowieka, sprawca

podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12.

Istniejące wersje czasowe art. 157
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2010.08.01
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 157. § 1. Kto powoduje naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia, inny niż określony w art. 156 § 1,

podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

§ 2. Kto powoduje naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż 7 dni,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

§ 3. Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 lub 2 działa nieumyślnie,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

§ 4. Ściganie przestępstwa określonego w § 2 lub 3, jeżeli naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia nie trwał dłużej niż 7 dni, odbywa się z oskarżenia prywatnego, chyba że pokrzywdzonym jest osoba najbliższa zamieszkująca wspólnie ze sprawcą.

§ 5. Jeżeli pokrzywdzonym jest osoba najbliższa, ściganie przestępstwa określonego w § 3 następuje na jej wniosek.

Art. 157a. § 1. Kto powoduje uszkodzenie ciała dziecka poczętego lub rozstrój zdrowia zagrażający jego życiu,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

§ 2. Nie popełnia przestępstwa lekarz, jeżeli uszkodzenie ciała lub rozstrój zdrowia dziecka poczętego są następstwem działań leczniczych, koniecznych dla uchylenia niebezpieczeństwa grożącego zdrowiu lub życiu kobiety ciężarnej albo dziecka poczętego.

§ 3. Nie podlega karze matka dziecka poczętego, która dopuszcza się czynu określonego w § 1.

Art. 158. § 1. Kto bierze udział w bójce lub pobiciu, w którym naraża się człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienie skutku określonego w art. 156 § 1 lub w art. 157 § 1,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

§ 2. Jeżeli następstwem bójki lub pobicia jest ciężki uszczerbek na zdrowiu człowieka, sprawca

podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

§ 3. Jeżeli następstwem bójki lub pobicia jest śmierć człowieka, sprawca

podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

Art. 159. Kto, biorąc udział w bójce lub pobiciu człowieka, używa broni palnej, noża lub innego podobnie niebezpiecznego przedmiotu,

podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

Art. 160. § 1. Kto naraża człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

§ 2. Jeżeli na sprawcy ciąży obowiązek opieki nad osobą narażoną na niebezpieczeństwo,

podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

§ 3. Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 lub 2 działa nieumyślnie,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

§ 4. Nie podlega karze za przestępstwo określone w § 1-3 sprawca, który dobrowolnie uchylił grożące niebezpieczeństwo.

§ 5. Ściganie przestępstwa określonego w § 3 następuje na wniosek pokrzywdzonego.

Art. 161. § 1. Kto, wiedząc, że jest zarażony wirusem HIV, naraża bezpośrednio inną osobę na takie zarażenie,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

§ 2. Kto, wiedząc, że jest dotknięty chorobą weneryczną lub zakaźną, ciężką chorobą nieuleczalną lub realnie zagrażającą życiu, naraża bezpośrednio inną osobę na zarażenie taką chorobą,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

§ 3. Ściganie przestępstwa określonego w § 1 lub 2 następuje na wniosek pokrzywdzonego.

Art. 162. § 1. Kto człowiekowi znajdującemu się w położeniu grożącym bezpośrednim niebezpieczeństwem utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu nie udziela pomocy, mogąc jej udzielić bez narażenia siebie lub innej osoby na niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

§ 2. Nie popełnia przestępstwa, kto nie udziela pomocy, do której jest konieczne poddanie się zabiegowi lekarskiemu albo w warunkach, w których możliwa jest niezwłoczna pomoc ze strony instytucji lub osoby do tego powołanej.

Rozdział XX

Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu powszechnemu

Art. 163. § 1. Kto sprowadza zdarzenie, które zagraża życiu lub zdrowiu wielu osób albo mieniu w wielkich rozmiarach, mające postać:

    1) pożaru,

    2) zawalenia się budowli, zalewu albo obsunięcia się ziemi, skał lub śniegu,

    3) eksplozji materiałów wybuchowych lub łatwo palnych albo innego gwałtownego wyzwolenia energii, rozprzestrzeniania się substancji trujących, duszących lub parzących,

    4) gwałtownego wyzwolenia energii jądrowej lub wyzwolenia promieniowania jonizującego,

podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

§ 2. Jeżeli sprawca działa nieumyślnie,

podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

§ 3. Jeżeli następstwem czynu określonego w § 1 jest śmierć człowieka lub ciężki uszczerbek na zdrowiu wielu osób, sprawca

podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12.

§ 4. Jeżeli następstwem czynu określonego w § 2 jest śmierć człowieka lub ciężki uszczerbek na zdrowiu wielu osób, sprawca

podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

Art. 164. § 1. Kto sprowadza bezpośrednie niebezpieczeństwo zdarzenia określonego w art. 163 § 1,

podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

§ 2. Jeżeli sprawca działa nieumyślnie,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

Art. 165. § 1. Kto sprowadza niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia wielu osób albo dla mienia w wielkich rozmiarach:

    1) powodując zagrożenie epidemiologiczne lub szerzenie się choroby zakaźnej albo zarazy zwierzęcej lub roślinnej,

    2) wyrabiając lub wprowadzając do obrotu szkodliwe dla zdrowia substancje, środki spożywcze lub inne artykuły powszechnego użytku lub też środki farmaceutyczne nie odpowiadające obowiązującym warunkom jakości,

    3) powodując uszkodzenie lub unieruchomienie urządzenia użyteczności publicznej, w szczególności urządzenia dostarczającego wodę, światło, ciepło, gaz, energię albo urządzenia zabezpieczającego przed nastąpieniem niebezpieczeństwa powszechnego lub służącego do jego uchylenia,

    4) zakłócając, uniemożliwiając lub w inny sposób wpływając na automatyczne przetwarzanie, gromadzenie lub przekazywanie danych informatycznych,

    5) działając w inny sposób w okolicznościach szczególnie niebezpiecznych,

podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

§ 2. Jeżeli sprawca działa nieumyślnie,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

§ 3. Jeżeli następstwem czynu określonego w § 1 jest śmierć człowieka lub ciężki uszczerbek na zdrowiu wielu osób, sprawca

podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12.

§ 4. Jeżeli następstwem czynu określonego w § 2 jest śmierć człowieka lub ciężki uszczerbek na zdrowiu wielu osób, sprawca

podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

Istniejące wersje czasowe art. 165a
2009.10.22
dodany przez
2016.02.13
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.04.27
zmieniony przez
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 165a. Kto gromadzi, przekazuje lub oferuje środki płatnicze, instrumenty finansowe, papiery wartościowe, wartości dewizowe, prawa majątkowe lub inne mienie ruchome lub nieruchomości w celu sfinansowania przestępstwa o charakterze terrorystycznym,

podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12.

Art. 166. § 1. Kto, stosując podstęp albo gwałt na osobie lub groźbę bezpośredniego użycia takiego gwałtu, przejmuje kontrolę nad statkiem wodnym lub powietrznym,

podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12.

§ 2. Kto, działając w sposób określony w § 1, sprowadza bezpośrednie niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia wielu osób,

podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.

§ 3. Jeżeli następstwem czynu określonego w § 2 jest śmierć człowieka lub ciężki uszczerbek na zdrowiu wielu osób, sprawca

podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 5 albo karze 25 lat pozbawienia wolności.

Art. 167. § 1. Kto umieszcza na statku wodnym lub powietrznym urządzenie lub substancję zagrażającą bezpieczeństwu osób lub mieniu znacznej wartości,

podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

§ 2. Tej samej karze podlega, kto niszczy, uszkadza lub czyni niezdatnym do użytku urządzenie nawigacyjne albo uniemożliwia jego obsługę, jeżeli może to zagrażać bezpieczeństwu osób.

Art. 168. Kto czyni przygotowania do przestępstwa określonego w art. 163 § 1, art. 165 § 1, art. 166 § 1 lub w art. 167 § 1,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

Art. 169. § 1. Nie podlega karze za przestępstwo określone w art. 164 lub 167 sprawca, który dobrowolnie uchylił grożące niebezpieczeństwo.

§ 2. Wobec sprawcy przestępstwa określonego w art. 163 § 1 lub 2, art. 165 § 1 lub 2 lub w art. 166 § 2 sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, jeżeli sprawca dobrowolnie uchylił niebezpieczeństwo grożące życiu lub zdrowiu wielu osób.

§ 3. Wobec sprawcy przestępstwa określonego w art. 166 § 1 sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, jeżeli sprawca przekazał statek lub kontrolę nad nim osobie uprawnionej.

Art. 170. Kto uzbraja lub przysposabia statek morski przeznaczony do dokonania na morzu rabunku lub na takim statku przyjmuje służbę,

podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

Art. 171. § 1. Kto, bez wymaganego zezwolenia lub wbrew jego warunkom, wyrabia, przetwarza, gromadzi, posiada, posługuje się lub handluje substancją lub przyrządem wybuchowym, materiałem radioaktywnym, urządzeniem emitującym promienie jonizujące lub innym przedmiotem lub substancją, która może sprowadzić niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia wielu osób albo mienia w wielkich rozmiarach,

podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

§ 2. Tej samej karze podlega, kto wbrew obowiązkowi dopuszcza do popełnienia czynu określonego w § 1.

§ 3. Tej samej karze podlega, kto przedmioty określone w § 1 odstępuje osobie nieuprawnionej.

Art. 172. Kto przeszkadza działaniu mającemu na celu zapobieżenie niebezpieczeństwu dla życia lub zdrowia wielu osób albo mienia w wielkich rozmiarach,

podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

Rozdział XXI

Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji

Art. 173. § 1. Kto sprowadza katastrofę w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym zagrażającą życiu lub zdrowiu wielu osób albo mieniu w wielkich rozmiarach,

podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

§ 2. Jeżeli sprawca działa nieumyślnie,

podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

§ 3. Jeżeli następstwem czynu określonego w § 1 jest śmierć człowieka lub ciężki uszczerbek na zdrowiu wielu osób, sprawca

podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12.

§ 4. Jeżeli następstwem czynu określonego w § 2 jest śmierć człowieka lub ciężki uszczerbek na zdrowiu wielu osób, sprawca

podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

Art. 174. § 1. Kto sprowadza bezpośrednie niebezpieczeństwo katastrofy w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym,

podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

§ 2. Jeżeli sprawca działa nieumyślnie,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

Art. 175. Kto czyni przygotowania do przestępstwa określonego w art. 173 § 1,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

Art. 176. § 1. Nie podlega karze sprawca przestępstwa określonego w art. 174, który dobrowolnie uchylił grożące niebezpieczeństwo.

§ 2. Wobec sprawcy przestępstwa określonego w art. 173 § 1 lub 2 sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, jeżeli sprawca dobrowolnie uchylił niebezpieczeństwo grożące życiu lub zdrowiu wielu osób.

Art. 177. § 1. Kto, naruszając, chociażby nieumyślnie, zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, powoduje nieumyślnie wypadek, w którym inna osoba odniosła obrażenia ciała określone w art. 157 § 1,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

§ 2. Jeżeli następstwem wypadku jest śmierć innej osoby albo ciężki uszczerbek na jej zdrowiu, sprawca

podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

§ 3. Jeżeli pokrzywdzonym jest wyłącznie osoba najbliższa, ściganie przestępstwa określonego w § 1 następuje na jej wniosek.

Istniejące wersje czasowe art. 178
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.06.01
zmieniony przez
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 178. § 1. Skazując sprawcę, który popełnił przestępstwo określone w art. 173, 174 lub 177 znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego lub zbiegł z miejsca zdarzenia, sąd orzeka karę pozbawienia wolności przewidzianą za przypisane sprawcy przestępstwo w wysokości od dolnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę do górnej granicy tego zagrożenia zwiększonego o połowę.

§ 2. (uchylony)

Istniejące wersje czasowe art. 178a
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2010.07.01
zmieniony przez
2010.09.04
zmieniony przez
2013.11.09
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 178a. § 1. Kto, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

§ 2. Kto, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub w strefie ruchu inny pojazd niż określony w § 1,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

§ 3. (uchylony)

§ 4. Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 był wcześniej prawomocnie skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo za przestępstwo określone w art. 173, 174, 177 lub art. 355 § 2 popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo dopuścił się czynu określonego w § 1 w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego w związku ze skazaniem za przestępstwo,

podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

Istniejące wersje czasowe art. 179
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2010.09.04
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 179. Kto wbrew szczególnemu obowiązkowi dopuszcza do ruchu pojazd mechaniczny albo inny pojazd w stanie bezpośrednio zagrażającym bezpieczeństwu w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym lub dopuszcza do prowadzenia pojazdu mechanicznego albo innego pojazdu na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub w strefie ruchu przez osobę znajdującą się w stanie nietrzeźwości, będącą pod wpływem środka odurzającego lub osobę nieposiadającą wymaganych uprawnień,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

Art. 180. Kto, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, pełni czynności związane bezpośrednio z zapewnieniem bezpieczeństwa ruchu pojazdów mechanicznych,

podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

Rozdział XXII

Przestępstwa przeciwko środowisku

Art. 181. § 1. Kto powoduje zniszczenie w świecie roślinnym lub zwierzęcym w znacznych rozmiarach,

podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

§ 2. Kto, wbrew przepisom obowiązującym na terenie objętym ochroną, niszczy albo uszkadza rośliny lub zwierzęta powodując istotną szkodę,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

§ 3. Karze określonej w § 2 podlega także ten, kto niezależnie od miejsca czynu niszczy albo uszkadza rośliny lub zwierzęta pozostające pod ochroną gatunkową powodując istotną szkodę.

§ 4. Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 działa nieumyślnie,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

§ 5. Jeżeli sprawca czynu określonego w § 2 lub 3 działa nieumyślnie,

podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności.

Istniejące wersje czasowe art. 182
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2011.06.10
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 182. § 1. Kto zanieczyszcza wodę, powietrze lub powierzchnię ziemi substancją albo promieniowaniem jonizującym w takiej ilości lub w takiej postaci, że może to zagrozić życiu lub zdrowiu człowieka lub spowodować istotne obniżenie jakości wody, powietrza lub powierzchni ziemi lub zniszczenie w świecie roślinnym lub zwierzęcym w znacznych rozmiarach,

podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

§ 2. Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 działa nieumyślnie,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

§ 3. Jeżeli czyn określony w § 1 został popełniony w związku z eksploatacją instalacji działającej w ramach zakładu, w zakresie korzystania ze środowiska, na które wymagane jest pozwolenie, sprawca

podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

§ 4. Jeżeli sprawca czynu określonego w § 3 działa nieumyślnie,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

Istniejące wersje czasowe art. 183
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2011.06.10
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 183. § 1. Kto wbrew przepisom składuje, usuwa, przetwarza, dokonuje odzysku, unieszkodliwia albo transportuje odpady lub substancje w takich warunkach lub w taki sposób, że może to zagrozić życiu lub zdrowiu człowieka lub spowodować istotne obniżenie jakości wody, powietrza lub powierzchni ziemi lub zniszczenie w świecie roślinnym lub zwierzęcym w znacznych rozmiarach,

podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

§ 2. Tej samej karze podlega, kto wbrew przepisom przywozi z zagranicy substancje zagrażające środowisku.

§ 3. Karze określonej w § 1 podlega, kto wbrew obowiązkowi dopuszcza do popełnienia czynu określonego w § 1, 2 i 4.

§ 4. Karze określonej w § 1 podlega, kto wbrew przepisom przywozi odpady z zagranicy lub wywozi odpady za granicę.

§ 5. Kto bez wymaganego zgłoszenia lub zezwolenia, albo wbrew jego warunkom przywozi z zagranicy lub wywozi za granicę odpady niebezpieczne,

podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

§ 6. Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1-5 działa nieumyślnie,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

Istniejące wersje czasowe art. 184
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2011.06.10
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 184. § 1. Kto wyrabia, przetwarza, transportuje, przywozi z zagranicy, wywozi za granicę, gromadzi, składuje, przechowuje, posiada, wykorzystuje, posługuje się, usuwa, porzuca lub pozostawia bez właściwego zabezpieczenia materiał jądrowy albo inne źródło promieniowania jonizującego, w takich warunkach lub w taki sposób, że może to zagrozić życiu lub zdrowiu człowieka lub spowodować istotne obniżenie jakości wody, powietrza lub powierzchni ziemi lub zniszczenie w świecie roślinnym lub zwierzęcym w znacznych rozmiarach,

podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

§ 2. Tej samej karze podlega, kto wbrew obowiązkowi dopuszcza do popełnienia czynu określonego w § 1.

§ 3. Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 lub 2 działa nieumyślnie,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

Istniejące wersje czasowe art. 185
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2011.06.10
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 185. § 1. Jeżeli następstwem czynu określonego w art. 182 § 1 lub 3, art. 183 § 1 lub 3 lub w art. 184 § 1 lub 2 jest zniszczenie w świecie roślinnym lub zwierzęcym w znacznych rozmiarach lub istotne obniżenie jakości wody, powietrza lub powierzchni ziemi, sprawca

podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

§ 2. Jeżeli następstwem czynu określonego w art. 182 § 1 lub 3, art. 183 § 1 lub 3 lub w art. 184 § 1 lub 2 jest ciężki uszczerbek na zdrowiu człowieka, sprawca

podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

§ 3. Jeżeli następstwem czynu określonego w art. 182 § 1 lub 3, art. 183 § 1 lub 3 lub w art. 184 § 1 lub 2 jest śmierć człowieka lub ciężki uszczerbek na zdrowiu wielu osób, sprawca

podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12.

Istniejące wersje czasowe art. 186
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2011.06.10
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 186. § 1. Kto wbrew obowiązkowi nie utrzymuje w należytym stanie lub nie używa urządzeń zabezpieczających wodę, powietrze lub powierzchnię ziemi przed zanieczyszczeniem lub urządzeń zabezpieczających przed skażeniem promieniotwórczym lub promieniowaniem jonizującym,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

§ 2. Tej samej karze podlega, kto oddaje lub wbrew obowiązkowi dopuszcza do użytkowania obiekt budowlany lub zespół obiektów nie mających wymaganych prawem urządzeń określonych w § 1.

§ 3. Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 lub 2 działa nieumyślnie,

podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności.

Art. 187. § 1. Kto niszczy, poważnie uszkadza lub istotnie zmniejsza wartość przyrodniczą prawnie chronionego terenu lub obiektu, powodując istotną szkodę,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

§ 2. Jeżeli sprawca działa nieumyślnie,

podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności.

Art. 188. Kto, na terenie objętym ochroną ze względów przyrodniczych lub krajobrazowych albo w otulinie takiego terenu, wbrew przepisom, wznosi nowy lub powiększa istniejący obiekt budowlany albo prowadzi działalność gospodarczą zagrażającą środowisku,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

Rozdział XXIII

Przestępstwa przeciwko wolności

Istniejące wersje czasowe art. 189
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2010.04.19
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.07.13
zmieniony przez
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 189. § 1. Kto pozbawia człowieka wolności,

podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

§ 2. Jeżeli pozbawienie wolności trwało dłużej niż 7 dni, sprawca

podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

§ 3. Jeżeli pozbawienie wolności, o którym mowa w § 1 lub 2, łączyło się ze szczególnym udręczeniem, sprawca

podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.

Istniejące wersje czasowe art. 189a
2010.09.08
dodany przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 189a. § 1. Kto dopuszcza się handlu ludźmi,

podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.

§ 2. Kto czyni przygotowania do popełnienia przestępstwa określonego w § 1,

podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

Art. 190. § 1. Kto grozi innej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub szkodę osoby najbliższej, jeżeli groźba wzbudza w zagrożonym uzasadnioną obawę, że będzie spełniona,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

§ 2. Ściganie następuje na wniosek pokrzywdzonego.

Istniejące wersje czasowe art. 190a
2011.06.06
dodany przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 190a. § 1. Kto przez uporczywe nękanie innej osoby lub osoby jej najbliższej wzbudza u niej uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia lub istotnie narusza jej prywatność,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

§ 2. Tej samej karze podlega, kto, podszywając się pod inną osobę, wykorzystuje jej wizerunek lub inne jej dane osobowe w celu wyrządzenia jej szkody majątkowej lub osobistej.

§ 3. Jeżeli następstwem czynu określonego w § 1 lub 2 jest targnięcie się pokrzywdzonego na własne życie, sprawca

podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

§ 4. Ściganie przestępstwa określonego w § 1 lub 2 następuje na wniosek pokrzywdzonego.

Istniejące wersje czasowe art. 191
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2016.01.07
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 191. § 1. Kto stosuje przemoc wobec osoby lub groźbę bezprawną w celu zmuszenia innej osoby do określonego działania, zaniechania lub znoszenia,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

§ 2. Jeżeli sprawca działa w sposób określony w § 1 w celu wymuszenia zwrotu wierzytelności,

podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

Istniejące wersje czasowe art. 191a
2010.06.08
dodany przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 191a. § 1. Kto utrwala wizerunek nagiej osoby lub osoby w trakcie czynności seksualnej, używając w tym celu wobec niej przemocy, groźby bezprawnej lub podstępu, albo wizerunek nagiej osoby lub osoby w trakcie czynności seksualnej bez jej zgody rozpowszechnia,

podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

§ 2. Ściganie następuje na wniosek pokrzywdzonego.

Art. 192. § 1. Kto wykonuje zabieg leczniczy bez zgody pacjenta,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

§ 2. Ściganie następuje na wniosek pokrzywdzonego.

Art. 193. Kto wdziera się do cudzego domu, mieszkania, lokalu, pomieszczenia albo ogrodzonego terenu albo wbrew żądaniu osoby uprawnionej miejsca takiego nie opuszcza,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

Rozdział XXIV

Przestępstwa przeciwko wolności sumienia i wyznania

Art. 194. Kto ogranicza człowieka w przysługujących mu prawach ze względu na jego przynależność wyznaniową albo bezwyznaniowość,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

Art. 195. § 1. Kto złośliwie przeszkadza publicznemu wykonywaniu aktu religijnego kościoła lub innego związku wyznaniowego o uregulowanej sytuacji prawnej,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

§ 2. Tej samej karze podlega, kto złośliwie przeszkadza pogrzebowi, uroczystościom lub obrzędom żałobnym.

Art. 196. Kto obraża uczucia religijne innych osób, znieważając publicznie przedmiot czci religijnej lub miejsce przeznaczone do publicznego wykonywania obrzędów religijnych,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

Rozdział XXV

Przestępstwa przeciwko wolności seksualnej i obyczajności

Istniejące wersje czasowe art. 197
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2010.06.08
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 197. § 1. Kto przemocą, groźbą bezprawną lub podstępem doprowadza inną osobę do obcowania płciowego,

podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12.

§ 2. Jeżeli sprawca, w sposób określony w § 1, doprowadza inną osobę do poddania się innej czynności seksualnej albo wykonania takiej czynności, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

§ 3. Jeżeli sprawca dopuszcza się zgwałcenia:

    1) wspólnie z inną osobą,

    2) wobec małoletniego poniżej lat 15,

    3) wobec wstępnego, zstępnego, przysposobionego, przysposabiającego, brata lub siostry,

podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 3.

§ 4. Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1-3 działa ze szczególnym okrucieństwem, podlega karze pozbawienia wolności na czas nie krótszy od lat 5.

Art. 198. Kto, wykorzystując bezradność innej osoby lub wynikający z upośledzenia umysłowego lub choroby psychicznej brak zdolności tej osoby do rozpoznania znaczenia czynu lub pokierowania swoim postępowaniem, doprowadza ją do obcowania płciowego lub do poddania się innej czynności seksualnej albo do wykonania takiej czynności,

podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

Istniejące wersje czasowe art. 199
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2014.05.26
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 199. § 1. Kto, przez nadużycie stosunku zależności lub wykorzystanie krytycznego położenia, doprowadza inną osobę do obcowania płciowego lub do poddania się innej czynności seksualnej albo do wykonania takiej czynności,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

§ 2. Jeżeli czyn określony w § 1 został popełniony na szkodę małoletniego, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

§ 3. Karze określonej w § 2 podlega, kto doprowadza małoletniego do obcowania płciowego lub poddania się innej czynności seksualnej albo do wykonania takiej czynności, nadużywając zaufania lub udzielając mu korzyści majątkowej lub osobistej, albo jej obietnicy.

Istniejące wersje czasowe art. 200
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2014.05.26
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 200. § 1. Kto obcuje płciowo z małoletnim poniżej lat 15 lub dopuszcza się wobec takiej osoby innej czynności seksualnej lub doprowadza ją do poddania się takim czynnościom albo do ich wykonania,

podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12.

§ 2. Tej samej karze podlega, kto w celu zaspokojenia seksualnego prezentuje małoletniemu poniżej lat 15 wykonanie czynności seksualnej.

Istniejące wersje czasowe art. 200a
2010.06.08
dodany przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 200a. § 1. Kto w celu popełnienia przestępstwa określonego w art. 197 § 3 pkt 2 lub art. 200, jak również produkowania lub utrwalania treści pornograficznych, za pośrednictwem systemu teleinformatycznego lub sieci telekomunikacyjnej nawiązuje kontakt z małoletnim poniżej lat 15, zmierzając, za pomocą wprowadzenia go w błąd, wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania sytuacji albo przy użyciu groźby bezprawnej, do spotkania z nim,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

§ 2. Kto za pośrednictwem systemu teleinformatycznego lub sieci telekomunikacyjnej małoletniemu poniżej lat 15 składa propozycję obcowania płciowego, poddania się lub wykonania innej czynności seksualnej lub udziału w produkowaniu lub utrwalaniu treści pornograficznych, i zmierza do jej realizacji,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

Istniejące wersje czasowe art. 200b
2010.06.08
dodany przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 200b. Kto publicznie propaguje lub pochwala zachowania o charakterze pedofilskim,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

Art. 201. Kto dopuszcza się obcowania płciowego w stosunku do wstępnego, zstępnego, przysposobionego, przysposabiającego, brata lub siostry,

podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

Istniejące wersje czasowe art. 202
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2014.05.26
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 202. § 1. Kto publicznie prezentuje treści pornograficzne w taki sposób, że może to narzucić ich odbiór osobie, która tego sobie nie życzy,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

§ 2. Kto małoletniemu poniżej lat 15 prezentuje treści pornograficzne lub udostępnia mu przedmioty mające taki charakter albo rozpowszechnia treści pornograficzne w sposób umożliwiający takiemu małoletniemu zapoznanie się z nimi,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

§ 3. Kto w celu rozpowszechniania produkuje, utrwala lub sprowadza, przechowuje lub posiada albo rozpowszechnia lub publicznie prezentuje treści pornograficzne z udziałem małoletniego albo treści pornograficzne związane z prezentowaniem przemocy lub posługiwaniem się zwierzęciem,

podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

§ 4. Kto utrwala treści pornograficzne z udziałem małoletniego poniżej lat 15,

podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

§ 4a. Kto sprowadza, przechowuje lub posiada treści pornograficzne z udziałem małoletniego poniżej lat 15,

podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

§ 4b. Kto produkuje, rozpowszechnia, prezentuje, przechowuje lub posiada treści pornograficzne przedstawiające wytworzony albo przetworzony wizerunek małoletniego uczestniczącego w czynności seksualnej

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

§ 5. Sąd może orzec przepadek narzędzi lub innych przedmiotów, które służyły lub były przeznaczone do popełnienia przestępstw określonych w § 1-4b, chociażby nie stanowiły własności sprawcy.

Art. 203. Kto, przemocą, groźbą bezprawną, podstępem lub wykorzystując stosunek zależności lub krytyczne położenie, doprowadza inną osobę do uprawiania prostytucji,

podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

Istniejące wersje czasowe art. 204
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2010.09.08
zmieniony przez
2014.05.26
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 204. § 1. Kto, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, nakłania inną osobę do uprawiania prostytucji lub jej to ułatwia,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

§ 2. Karze określonej w § 1 podlega, kto czerpie korzyści majątkowe z uprawiania prostytucji przez inną osobę.

§ 3. Jeżeli osoba określona w § 1 lub 2 jest małoletnim, sprawca

podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

§ 4. (uchylony)

Istniejące wersje czasowe art. 205
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2014.01.27
uchylony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 205. Ściganie przestępstw określonych w art. 197 lub 199 § 1, jak również w art. 198, jeżeli określony w tym przepisie stan ofiary nie jest wynikiem trwałych zaburzeń psychicznych, następuje na wniosek pokrzywdzonego.

Rozdział XXVI

Przestępstwa przeciwko rodzinie i opiece

Art. 206. Kto zawiera małżeństwo, pomimo że pozostaje w związku małżeńskim,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

Istniejące wersje czasowe art. 207
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.07.13
zmieniony przez
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 207. § 1. Kto znęca się fizycznie lub psychicznie nad osobą najbliższą lub nad inną osobą pozostającą w stałym lub przemijającym stosunku zależności od sprawcy albo nad małoletnim lub osobą nieporadną ze względu na jej stan psychiczny lub fizyczny,

podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

§ 2. Jeżeli czyn określony w § 1 połączony jest ze stosowaniem szczególnego okrucieństwa, sprawca

podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.

§ 3. Jeżeli następstwem czynu określonego w § 1 lub 2 jest targnięcie się pokrzywdzonego na własne życie, sprawca

podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12.

Art. 208. Kto rozpija małoletniego, dostarczając mu napoju alkoholowego, ułatwiając jego spożycie lub nakłaniając go do spożycia takiego napoju,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

Istniejące wersje czasowe art. 209
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.05.31
zmieniony przez
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 209. § 1. Kto uporczywie uchyla się od wykonania ciążącego na nim z mocy ustawy lub orzeczenia sądowego obowiązku opieki przez niełożenie na utrzymanie osoby najbliższej lub innej osoby i przez to naraża ją na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

§ 2. Ściganie następuje na wniosek pokrzywdzonego, organu pomocy społecznej lub organu podejmującego działania wobec dłużnika alimentacyjnego.

§ 3. Jeżeli pokrzywdzonemu przyznano odpowiednie świadczenia rodzinne albo świadczenia pieniężne wypłacane w przypadku bezskuteczności egzekucji alimentów, ściganie odbywa się z urzędu.

Istniejące wersje czasowe art. 210
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.07.13
zmieniony przez
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 210. § 1. Kto wbrew obowiązkowi troszczenia się o małoletniego poniżej lat 15 albo o osobę nieporadną ze względu na jej stan psychiczny lub fizyczny osobę tę porzuca,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

§ 2. Jeżeli następstwem czynu jest śmierć osoby określonej w § 1, sprawca

podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.

Istniejące wersje czasowe art. 211
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.07.13
zmieniony przez
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 211. Kto, wbrew woli osoby powołanej do opieki lub nadzoru, uprowadza lub zatrzymuje małoletniego poniżej lat 15 albo osobę nieporadną ze względu na jej stan psychiczny lub fizyczny,

podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.

Istniejące wersje czasowe art. 211a
2010.09.08
dodany przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 211a. Kto, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, zajmuje się organizowaniem adopcji dzieci wbrew przepisom ustawy,

podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

Rozdział XXVII

Przestępstwa przeciwko czci i nietykalności cielesnej

Istniejące wersje czasowe art. 212
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2010.06.08
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 212. § 1. Kto pomawia inną osobę, grupę osób, instytucję, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej o takie postępowanie lub właściwości, które mogą poniżyć ją w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności,

podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności.

§ 2. Jeżeli sprawca dopuszcza się czynu określonego w § 1 za pomocą środków masowego komunikowania,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

§ 3. W razie skazania za przestępstwo określone w § 1 lub 2 sąd może orzec nawiązkę na rzecz pokrzywdzonego, Polskiego Czerwonego Krzyża albo na inny cel społeczny wskazany przez pokrzywdzonego.

§ 4. Ściganie przestępstwa określonego w § 1 lub 2 odbywa się z oskarżenia prywatnego.

Istniejące wersje czasowe art. 213
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2010.06.08
zmieniony przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 213. § 1. Nie ma przestępstwa określonego w art. 212 § 1, jeżeli zarzut uczyniony niepublicznie jest prawdziwy.

§ 2. Nie popełnia przestępstwa określonego w art. 212 § 1 lub 2, kto publicznie podnosi lub rozgłasza prawdziwy zarzut:

    1) dotyczący postępowania osoby pełniącej funkcję publiczną lub

    2) służący obronie społecznie uzasadnionego interesu.

Jeżeli zarzut dotyczy życia prywatnego lub rodzinnego, dowód prawdy może być przeprowadzony tylko wtedy, gdy zarzut ma zapobiec niebezpieczeństwu dla życia lub zdrowia człowieka albo demoralizacji małoletniego.

Art. 214. Brak przestępstwa wynikający z przyczyn określonych w art. 213 nie wyłącza odpowiedzialności sprawcy za zniewagę ze względu na formę podniesienia lub rozgłoszenia zarzutu.

Art. 215. Na wniosek pokrzywdzonego sąd orzeka podanie wyroku skazującego do publicznej wiadomości.

Art. 216. § 1. Kto znieważa inną osobę w jej obecności albo choćby pod jej nieobecność, lecz publicznie lub w zamiarze, aby zniewaga do osoby tej dotarła,

podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności.

§ 2. Kto znieważa inną osobę za pomocą środków masowego komunikowania,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

§ 3. Jeżeli zniewagę wywołało wyzywające zachowanie się pokrzywdzonego albo jeżeli pokrzywdzony odpowiedział naruszeniem nietykalności cielesnej lub zniewagą wzajemną, sąd może odstąpić od wymierzenia kary.

§ 4. W razie skazania za przestępstwo określone w § 2 sąd może orzec nawiązkę na rzecz pokrzywdzonego, Polskiego Czerwonego Krzyża albo na inny cel społeczny wskazany przez pokrzywdzonego.

§ 5. Ściganie odbywa się z oskarżenia prywatnego.

Art. 217. § 1. Kto uderza człowieka lub w inny sposób narusza jego nietykalność cielesną,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

§ 2. Jeżeli naruszenie nietykalności wywołało wyzywające zachowanie się pokrzywdzonego albo jeżeli pokrzywdzony odpowiedział naruszeniem nietykalności, sąd może odstąpić od wymierzenia kary.

§ 3. Ściganie odbywa się z oskarżenia prywatnego.

Istniejące wersje czasowe art. 217a
2011.03.22
dodany przez
2016.07.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1137
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2204
2018.08.21 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1600
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 217a. Kto uderza człowieka lub w inny sposób narusza jego nietykalność cielesną w związku z podjętą przez niego interwencją na rzecz ochrony bezpieczeństwa ludzi lub ochrony bezpieczeństwa lub porządku publicznego,

podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.

Rozdział XXVIII

Przestępstwa przeciwko prawom osób wykonujących pracę zarobkową

Istniejące wersje czasowe art. 218
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2008.12.18
2012.05.31