Ustawa z dnia 10.09.1999 r. Kodeks karny skarbowy

www.przepisy.gofin.pl
wydawca: Wydawnictwo Podatkowe GOFIN sp. z o.o. ul. Owocowa 8, 66-400 Gorzów Wlkp.
www.gofin.pl    sklep internetowy: www.sklep.gofin.pl

Obowiązywanie:
od 2009.01.01
do 2013.02.10
tekst ujednolicony przez redakcję
Istniejące wersje czasowe art. 31
Tekst ujednolicony przez redakcję na dzień:
2009.01.01
2013.02.11 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 186
2015.07.01
zmieniony przez
2016.12.23 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 2137
2017.04.27
zmieniony przez
2017.12.01 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2226
2018.10.15 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2018 r. poz. 1958
2019.01.01
zmieniony przez
2020.01.08 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2020 r. poz. 19
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 31. § 1. Sąd może orzec albo orzeka przepadek przedmiotów określonych w art. 29 pkt 1, 3 i 4 w wypadkach przewidzianych w kodeksie, także wówczas, gdy przedmioty te nie są własnością sprawcy.

§ 1a. Sąd może orzec przepadek przedmiotów określonych w art. 29 pkt 2, niebędących własnością sprawcy, jeżeli ich właściciel lub inna osoba uprawniona na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach przewidywała albo mogła przewidzieć, że mogą one służyć lub być przeznaczone do popełnienia przestępstwa skarbowego.

§ 2. Przepadku przedmiotów nie orzeka się, jeżeli są własnością osoby trzeciej, a sprawca uzyskał je w drodze czynu zabronionego jako przestępstwo lub wykroczenie.

§ 3. Przepadku przedmiotów nie orzeka się także, jeżeli:

    1) orzeczenie jego byłoby niewspółmierne do wagi popełnionego przestępstwa skarbowego;

    2) uiszczono należność publicznoprawną dotyczącą przedmiotów zagrożonych przepadkiem, chyba że należność ta jest niewspółmiernie niska do kwoty równowartości pieniężnej przepadku przedmiotów albo przepadek dotyczy przedmiotów określonych w art. 29 pkt 4 lub które zostały specjalnie przysposobione do popełnienia czynu zabronionego.

§ 4. Przedmioty objęte przepadkiem przechodzą na własność Skarbu Państwa z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia.

§ 5. Sąd, orzekając przepadek przedmiotów, w szczególności napojów alkoholowych, kosmetyków lub produktów leczniczych, może zarządzić ich zniszczenie w całości albo w części, jeżeli sprzedaż tych przedmiotów jest niemożliwa, znacznie utrudniona lub nieuzasadniona lub gdy przedmioty te nie odpowiadają warunkom dopuszczenia do obrotu w kraju określonym w odrębnych przepisach.

§ 6. Sąd, orzekając przepadek wyrobów tytoniowych, jednocześnie zarządza ich zniszczenie.

§ 7. Koszty zniszczenia przedmiotów, których przepadek orzeczono, ponosi sprawca czynu zabronionego.