Kliknij ten link, aby przejść do panelu logowania.
Teraz do wszystkich płatnych Serwisów internetowych
Wydawnictwa Podatkowego GOFIN loguj się w jednym
miejscu.


Po zalogowaniu znajdziesz menu z linkiem do swojego
konta abonenta i dodatkowych opcji.

Wyszukaj

Jak szukać?»

Ujednolicone przepisy prawne - www.przepisy.gofin.pl
Aktualnie jesteś: Ujednolicone przepisy prawne (strona główna) » Prawo pracy » Kodeks pracy i przepisy ogólne »  Ustawa z dnia 6.09.2001 r. o transporcie drogowym

Ustawa z dnia 6.09.2001 r. o transporcie drogowym1), 2)

 Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874
 zmieniony przez
zmiany w:
 zmieniony przez
zmiany w:
 zmieniony przez
zmiany w:
 zmieniony przez
zmiany w:
 zmieniony przez
zmiany w:
 zmieniony przez
zmiany w:
 zmieniony przez
zmiany w:
 zmieniony przez
zmiany w:
 zmieniony przez
zmiany w:
 zmieniony przez
zmiany w:
 zmieniony przez
zmiany w:
 
 zmieniony przez
zmiany w:
 zmieniony przez
zmiany w:
 
 zmieniony przez
zmiany w:
 zmieniony przez
zmiany w:
 zmieniony przez
zmiany w:
 
 
 Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
 zmieniony przez
zmiany w:
 zmieniony przez
zmiany w:
 Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
 zmieniony przez
zmiany w:
 zmieniony przez
zmiany w:
 zmieniony przez
zmiany w:
 zmieniony przez
zmiany w:
 zmieniony przez
zmiany w:
 zmieniony przez
zmiany w:
 zmieniony przez
zmiany w:
 zmieniony przez
zmiany w:
 
 zmieniony przez
zmiany w:
 zmieniony przez
zmiany w:
 Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
 zmieniony przez
zmiany w:
 zmieniony przez
zmiany w:
Wyświetl wersje poprzedzające
 Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
2017.11.30 - bieżąca
Wyświetl późniejsze wersje

Uwaga od redakcji:
Zmiany, które wchodzą w życie w wybranej wersji czasowej - zaznaczono kolorem

Rozdział 1

Przepisy ogólne

Istniejące wersje czasowe art. 1
2007.07.13 Tekst jednolity
Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874
2007.11.03
zmieniony przez
2012.01.01
zmieniony przez
2012.11.19 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2015.04.04
zmieniony przez
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 1. 1. Ustawa określa zasady podejmowania i wykonywania:

    1) krajowego transportu drogowego;

    2) międzynarodowego transportu drogowego;

    3) niezarobkowego krajowego przewozu drogowego;

    4) niezarobkowego międzynarodowego przewozu drogowego.

2. Ustawa określa również:

    1) zasady działania Inspekcji Transportu Drogowego;

    2) odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego:

      a) podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem,

      b) kierowców,

      c) osób zarządzających transportem,

      d) innych osób wykonujących czynności związane z przewozem drogowym;

    3) zasady i tryb wyznaczania dworców, w których jest udzielana pomoc osobom niepełnosprawnym i osobom o ograniczonej sprawności ruchowej;

    4) zasady ochrony praw pasażerów.

Art. 2. Na zasadzie wzajemności, o ile umowy międzynarodowe ratyfikowane przez Rzeczpospolitą Polską nie stanowią inaczej, przedsiębiorca zagraniczny uprawniony do wykonywania transportu drogowego na podstawie prawa właściwego dla kraju jego siedziby może go wykonywać na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na zasadach określonych w ustawie.

Istniejące wersje czasowe art. 3
2007.07.13 Tekst jednolity
Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874
2011.08.01
zmieniony przez
2012.11.19 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 3. 1. Przepisów ustawy nie stosuje się do przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów:

    1) przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą - w niezarobkowym przewozie drogowym osób;

    2) o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony w transporcie drogowym rzeczy oraz niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy;

    3) zespołów ratownictwa medycznego oraz w ramach usług transportu sanitarnego.

1a. Przepisy ustawy stosuje się do kontroli przez Inspekcję Transportu Drogowego:

    1) przestrzegania przepisów ruchu drogowego przez kierujących pojazdami na zasadach określonych w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, z późn. zm.);

    2) prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1440).

2. Do przewozów drogowych wykonywanych:

    1) w ramach powszechnych usług pocztowych,

    2) w ramach usług polegających na przewozie odpadów komunalnych lub nieczystości ciekłych,

    3) przez podmioty niebędące przedsiębiorcami,

    4) w ramach usuwania skutków awarii lub wypadków pojazdami pomocy drogowej

- stosuje się odpowiednio przepisy ustawy dotyczące niezarobkowego przewozu drogowego.

Istniejące wersje czasowe art. 4
2007.07.13 Tekst jednolity
Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874
2011.01.01
zmieniony przez
2011.03.01
zmieniony przez
2012.01.01
zmieniony przez
2012.11.19 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
2013.08.15
zmieniony przez
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2015.04.04
zmieniony przez
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
2018.01.01
zmieniony przez
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 4. Użyte w ustawie określenia oznaczają:

    1) krajowy transport drogowy - podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

    2) międzynarodowy transport drogowy - podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, przy czym jazda pojazdu między miejscem początkowym i docelowym odbywa się z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej;

    3) transport drogowy - krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy; określenie to obejmuje również:

      a) każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4,

      b) działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy;

    4) niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne - każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki:

      a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników,

      b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi,

      c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin,

      d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych;

    5) niezarobkowy krajowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne wykonywany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

    6) niezarobkowy międzynarodowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne wykonywany z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej;

    6a) przewóz drogowy - transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, str. 1), zwanego dalej "rozporządzeniem (WE) nr 561/2006";

    7) przewóz regularny - publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (Dz. U. z 2015 r. poz. 915);

    7a) (uchylony)

    8) linia komunikacyjna - połączenie komunikacyjne na określonej drodze między przystankami wskazanymi w rozkładzie jazdy, po której odbywają się regularne przewozy osób;

    8a) przystanek - miejsce przeznaczone do wsiadania lub wysiadania pasażerów na danej linii komunikacyjnej, oznaczone w sposób określony w przepisach ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, z informacją o rozkładzie jazdy, z uwzględnieniem godzin odjazdów środków transportowych przewoźnika drogowego uprawnionego do korzystania z tego miejsca;

    9) przewóz regularny specjalny - niepubliczny przewóz regularny określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób;

    10) przewóz wahadłowy - wielokrotny przewóz zorganizowanych grup osób tam i z powrotem, między tym samym miejscem początkowym a tym samym miejscem docelowym, przy spełnieniu łącznie następujących warunków:

      a) każda grupa osób przewiezionych do miejsca docelowego wraca do miejsca początkowego,

      b) miejsce początkowe i miejsce docelowe oznaczają odpowiednio miejsce rozpoczęcia usługi przewozowej oraz miejsce zakończenia usługi przewozowej, z uwzględnieniem w każdym przypadku okolicznych miejscowości leżących w promieniu 50 km;

    11) przewóz okazjonalny - przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego;

    12) przewóz kabotażowy - przewóz wykonywany pojazdem samochodowym zarejestrowanym za granicą lub przez przedsiębiorcę zagranicznego między miejscami położonymi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

    13) transport kombinowany - przewóz rzeczy, podczas którego samochód ciężarowy, przyczepa, naczepa z jednostką ciągnącą lub bez jednostki ciągnącej, nadwozie wymienne lub kontener 20-stopowy lub większy korzysta z drogi w początkowym lub końcowym odcinku przewozu, a na innym odcinku z usługi kolei, żeglugi śródlądowej lub transportu morskiego, przy czym odcinek morski przekracza 100 km w linii prostej; odcinek przewozu początkowego lub końcowego oznacza przewóz:

      a) pomiędzy punktem, gdzie rzeczy są załadowane, i najbliższą odpowiednią kolejową stacją załadunkową dla odcinka początkowego oraz pomiędzy najbliższą odpowiednią kolejową stacją wyładunkową a punktem, gdzie rzeczy są wyładowane, dla końcowego odcinka lub

      b) wewnątrz promienia nieprzekraczającego 150 km w linii prostej ze śródlądowego lub morskiego portu załadunku lub wyładunku;

    14) międzynarodowy transport kombinowany - transport kombinowany, podczas którego następuje przekroczenie granicy Rzeczypospolitej Polskiej;

    15) przewoźnik drogowy - przedsiębiorca uprawniony do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego;

    16) zagraniczny przewoźnik drogowy - zagraniczny przedsiębiorca uprawniony do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego na podstawie przepisów obowiązujących w państwie, w którym znajduje się jego siedziba;

    17) licencja - decyzja administracyjna wydana przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego lub określony w ustawie organ samorządu terytorialnego, uprawniająca do podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego;

    18) zezwolenie - decyzja administracyjna wydana przez ministra właściwego do spraw transportu, Głównego Inspektora Transportu Drogowego lub określony w ustawie organ samorządu terytorialnego, uprawniająca przewoźnika drogowego do wykonywania określonego rodzaju transportu drogowego;

    19) zezwolenie zagraniczne - dokument otrzymany na podstawie umowy międzynarodowej od właściwego organu innego państwa lub organizacji międzynarodowej przez właściwy organ Rzeczypospolitej Polskiej przekazywany przewoźnikowi drogowemu i upoważniający go do wykonywania międzynarodowego transportu drogowego, jednokrotnie lub wielokrotnie, do lub z terytorium państwa określonego w zezwoleniu lub tranzytem przez jego terytorium;

    19a) formularz jazdy - dokument wydawany na podstawie art. 12 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 (Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009, str. 88, z późn. zm.) oraz na podstawie umowy w sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami (Umowa INTERBUS), sporządzonej w Brukseli dnia 11 grudnia 2000 r. (Dz. U. z 2003 r. poz. 1076);

    20) certyfikat kompetencji zawodowych - dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji i wiedzy niezbędnych do podjęcia i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego;

    21) (uchylony)

    21a) baza eksploatacyjna - miejsce wyposażone w odpowiedni sprzęt techniczny i urządzenia techniczne umożliwiające prowadzenie działalności transportowej w sposób zorganizowany i ciągły, w skład której wchodzi co najmniej jeden z następujących elementów: miejsce postojowe, miejsce załadunku, rozładunku lub łączenia ładunków, miejsce konserwacji lub naprawy pojazdów;

    22) obowiązki lub warunki przewozu drogowego - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz:

      a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. L 370 z 31.12.1985, str. 21),

      b) - f) (uchylone)

      g) rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań oraz zmieniające dyrektywy 64/432/EWG i 93/119/WE oraz rozporządzenia (WE) nr 1255/97 (Dz. Urz. L 3 z 05.01.2005, str. 1-44),

      h) rozporządzenia (WE) nr 561/2006,

      i) rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. L 190 z 12.07.2006, str. 1-98),

      j) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. L 300 z 14.11.2009, str. 51-71),

      k) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz. Urz. L 300 z 14.11.2009, str. 72-87),

      l) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006,

      m) ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe,

      n) ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2016 r. poz. 250, 1020 i 1250),

      o) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym,

      p) ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2013 r. poz. 856, z 2014 r. poz. 1794, z 2015 r. poz. 266 oraz z 2016 r. poz. 1605),

      r) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2012 r. poz. 1155 oraz z 2013 r. poz. 567),

      s) ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz. U. poz. 1494, z 2007 r. poz. 661, z 2011 r. poz. 622 i 1016, z 2015 r. poz. 1893 oraz z 2016 r. poz. 1579),

      t) ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2015 r. poz. 594 i 1893 oraz z 2016 r. poz. 65, 1228, 1579 i 1760),

      u) ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. z 2015 r. poz. 1048),

      w) ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz. U. z 2015 r. poz. 1440, 1753, 1890 i 1893 oraz z 2016 r. poz. 1342),

      wa) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2016 r. poz. 627, 904, 1241 i 1579),

      x) ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (Dz. U. poz. 1367 i 1454, z 2015 r. poz. 1273 i 1893 oraz z 2016 r. poz. 542 i 1165),

      y) wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych w zakresie przewozu drogowego;

    23) osoba niepełnosprawna i osoba o ograniczonej sprawności ruchowej - osobę niepełnosprawną i osobę o ograniczonej sprawności ruchowej w rozumieniu art. 3 lit. j rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 181/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. dotyczącego praw pasażerów w transporcie autobusowym i autokarowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (Dz. Urz. UE L 55 z 28.02.2011, str. 1).

Rozdział 2

Zasady podejmowania i wykonywania transportu drogowego

Istniejące wersje czasowe art. 5
2007.07.13 Tekst jednolity
Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874
2012.11.19 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
2013.01.19
zmieniony przez
2013.08.15
zmieniony przez
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2016.12.15
zmieniony przez
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 5. 1. Podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE, zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009".

2. Zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego udziela się przedsiębiorcy, jeżeli:

    1) spełnia wymagania określone w rozporządzeniu (WE) nr 1071/2009;

    2) w stosunku do zatrudnionych przez przedsiębiorcę kierowców, a także innych osób niezatrudnionych przez przedsiębiorcę, lecz wykonujących osobiście przewóz na jego rzecz, nie orzeczono zakazu wykonywania zawodu kierowcy.

2a. Za przestępstwa w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji uznaje się przestępstwa umyślne określone w:

    1) art. 173-175, art. 178-180, art. 189a, art. 218-221, art. 296-306 i art. 308 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. z 2016 r. poz. 1137);

    2) art. 586-589 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1578 i 1579);

    3) art. 522 i art. 523 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe (Dz. U. z 2015 r. poz. 233, z późn. zm.);

    4) art. 53-64 i art. 68 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2016 r. poz. 224 i 437);

    5) art. 399 i art. 400 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne (Dz. U. z 2016 r. poz. 1574 i 1579).

3. Zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego udziela się na czas nieoznaczony.

Istniejące wersje czasowe art. 5a
2013.08.15
dodany przez
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 5a. 1. Podjęcie i wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji wspólnotowej, na zasadach określonych w:

    1) rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącym wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych, zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1072/2009", lub

    2) rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 561/2006, zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1073/2009".

2. Licencji wspólnotowej udziela się przedsiębiorcy, jeżeli posiada zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego.

Istniejące wersje czasowe art. 5b
2013.08.15
dodany przez
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 5b. 1. Podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób:

    1) samochodem osobowym,

    2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą,

    3) taksówką

- wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.

2. Podjęcie i wykonywanie transportu drogowego w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.

3. Licencji, o której mowa w ust. 1 i 2, udziela się na czas oznaczony, nie krótszy niż 2 lata i nie dłuższy niż 50 lat, uwzględniając wniosek strony.

Istniejące wersje czasowe art. 5c
2013.08.15
dodany przez
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 5c. 1. Licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2, udziela się przedsiębiorcy, jeżeli:

    1) członkowie organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzające spółką jawną lub komandytową, a w przypadku innego przedsiębiorcy - osoby prowadzące działalność gospodarczą:

      a) nie zostały skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwa karne skarbowe lub przestępstwa umyślne: przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, obrotowi gospodarczemu, wiarygodności dokumentów, środowisku lub warunkom pracy i płacy albo inne mające związek z wykonywaniem zawodu,

      b) nie wydano im prawomocnego orzeczenia zakazującego wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego;

    2) przynajmniej jedna z osób zarządzających przedsiębiorstwem lub osoba zarządzająca w przedsiębiorstwie transportem drogowym legitymuje się certyfikatem kompetencji zawodowych;

    3) znajduje się on w sytuacji finansowej zapewniającej podjęcie i prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego określonej dostępnymi środkami finansowymi lub majątkiem w wysokości:

      a) 9.000 euro - na pierwszy pojazd samochodowy przeznaczony do transportu drogowego,

      b) 5.000 euro - na każdy następny pojazd samochodowy przeznaczony do transportu drogowego;

    4) w stosunku do zatrudnionych przez niego kierowców, a także innych osób niezatrudnionych przez tego przedsiębiorcę, lecz wykonujących osobiście przewóz na jego rzecz, nie orzeczono zakazu wykonywania zawodu kierowcy;

    5) posiada on tytuł prawny do dysponowania pojazdem lub pojazdami samochodowymi spełniającymi wymagania techniczne określone przepisami prawa o ruchu drogowym, którymi transport drogowy ma być wykonywany.

2. Licencji, o której mowa w art. 5b ust. 2, udziela się przedsiębiorcy, jeżeli:

    1) spełnia wymagania, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2;

    2) znajduje się w sytuacji finansowej zapewniającej podjęcie i prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego określonej dostępnymi środkami finansowymi lub majątkiem w wysokości 50.000 euro.

3. Wymóg, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 2, potwierdza się:

    1) rocznym sprawozdaniem finansowym;

    2) dokumentami potwierdzającymi:

      a) dysponowanie środkami pieniężnymi w gotówce lub na rachunkach bankowych lub dostępnymi aktywami,

      b) posiadanie akcji, udziałów lub innych zbywalnych papierów wartościowych,

      c) udzielenie gwarancji lub poręczeń bankowych,

      d) własność nieruchomości.

4. Przy ocenie sytuacji finansowej, o której mowa w ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 2, stosuje się kurs średni ogłaszany przez Narodowy Bank Polski, obowiązujący w ostatnim dniu roku poprzedzającego rok, w którym ocena ta jest dokonywana.

Istniejące wersje czasowe art. 6
2007.07.13 Tekst jednolity
Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874
2011.04.07
zmieniony przez
2012.11.19 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
2013.01.19
zmieniony przez
2013.08.15
zmieniony przez
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2014.01.01
zmieniony przez
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 6. 1. Licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udziela się przedsiębiorcy, jeżeli:

    1) spełnia wymagania określone w art. 5c ust. 1 pkt 1 i 5;

    2) zatrudnieni przez niego kierowcy oraz sam przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy:

      a) (uchylona)

      b) nie byli skazani za przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu oraz przeciwko wolności seksualnej i obyczajności, a ponadto nie wydano im prawomocnego orzeczenia zakazującego wykonywania zawodu kierowcy,

      c) posiadają zaświadczenie o ukończeniu szkolenia w zakresie transportu drogowego taksówką, potwierdzonego zdanym egzaminem w przypadku, o którym mowa w ust. 3a,

      d) spełniają wymagania określone w art. 39a ust. 1 pkt 1-4.

2. (uchylony)

2a. (uchylony)

2b. (uchylony)

3. (uchylony)

3a. Rada gminy liczącej powyżej 100.000 mieszkańców może wprowadzić, w drodze uchwały, obowiązek ukończenia szkolenia zakończonego egzaminem przed komisją egzaminacyjną, potwierdzającym znajomość topografii miejscowości oraz przepisów prawa miejscowego, przez przedsiębiorcę osobiście wykonującego przewozy lub kierowcę przez niego zatrudnionego.

3b. Za przeprowadzenie szkolenia i egzaminu, o których mowa w ust. 3a, pobiera się opłatę.

3c. W przypadku, o którym mowa w ust. 3a, rada gminy określi, w drodze uchwały:

    1) częstotliwość egzaminów, nie rzadziej jednak niż raz w roku;

    2) program szkolenia w wymiarze nieprzekraczającym 20 godzin;

    3) sposób powoływania komisji egzaminacyjnej, jej skład, tryb pracy oraz wysokość wynagrodzenia za pracę w komisji;

    4) sposób egzaminowania oraz zakres wiedzy wymagany na egzaminie, na podstawie którego komisja egzaminacyjna przygotowuje pytania egzaminacyjne;

    5) wzór zaświadczenia o ukończeniu szkolenia;

    6) wysokość opłat za szkolenie i egzamin, uwzględniając koszty szkolenia i egzaminowania oraz to, że łączna wysokość tych opłat nie może przekroczyć 20% kwoty przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym przeprowadzenie szkolenia i egzaminu, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 887).

4. Licencja, o której mowa w ust. 1, udzielana jest na określony pojazd i obszar obejmujący:

    1) gminę;

    2) gminy sąsiadujące - po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia;

    3) miasto stołeczne Warszawę.

5. Dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru.

6. (uchylony)

7. (uchylony)

Istniejące wersje czasowe art. 7
2007.07.13 Tekst jednolity
Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874
2011.01.01
zmieniony przez
2012.11.19 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
2013.08.15
zmieniony przez
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 7. 1. Udzielenie, odmowa udzielenia, zmiana oraz zawieszenie lub cofnięcie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego następuje w drodze decyzji administracyjnej.

2. Organem właściwym w sprawach udzielenia, odmowy udzielenia, zmiany oraz zawieszenia lub cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego jest:

    1) starosta właściwy dla siedziby przedsiębiorcy, o której mowa w art. 5 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009;

    2) Główny Inspektor Transportu Drogowego, w przypadku ubiegania się o licencję wspólnotową, jeżeli przedsiębiorca nie występował z wnioskiem o wydanie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego przez organ, o którym mowa w pkt 1.

3. Udzielenie, odmowa udzielenia, zmiana lub cofnięcie licencji wspólnotowej oraz licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, następuje w drodze decyzji administracyjnej.

4. Organem właściwym w sprawach udzielenia, odmowy udzielenia, zmiany lub cofnięcia:

    1) licencji wspólnotowej jest Główny Inspektor Transportu Drogowego;

    2) licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą lub licencji na wykonywanie transportu drogowego w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy jest starosta właściwy dla siedziby albo miejsca zamieszkania przedsiębiorcy;

    3) licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką:

      a) na obszarze, o którym mowa w art. 6 ust. 4 pkt 1, jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta,

      b) na obszarze, o którym mowa w art. 6 ust. 4 pkt 2, jest wójt, burmistrz lub prezydent miasta właściwy dla siedziby albo miejsca zamieszkania przedsiębiorcy,

      c) na obszarze, o którym mowa w art. 6 ust. 4 pkt 3, jest Prezydent miasta stołecznego Warszawy.

Istniejące wersje czasowe art. 7a
2013.08.15
dodany przez
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.10.07
zmieniony przez
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2016.12.15
zmieniony przez
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 7a. 1. Zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz licencji wspólnotowej udziela się na wniosek przedsiębiorcy złożony w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2014 r. poz. 1114 oraz z 2016 r. poz. 352 i 1579), po uiszczeniu opłat, o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1 i 11.

2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera:

    1) oznaczenie przedsiębiorcy, jego adres i siedzibę albo miejsce zamieszkania;

    2) adres siedziby przedsiębiorcy, o której mowa w art. 5 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009;

    3) informację o wpisie do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG) albo numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS), jeżeli są wymagane;

    4) numer identyfikacji podatkowej (NIP);

    5) określenie rodzaju transportu drogowego;

    6) określenie rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, które przedsiębiorca będzie wykorzystywał do wykonywania transportu drogowego;

    7) imię i nazwisko, adres zamieszkania oraz numer certyfikatu kompetencji zawodowych osoby zarządzającej transportem, o której mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 albo osoby, o której mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009;

    8) określenie liczby wypisów z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub z licencji wspólnotowej;

    9) w przypadku licencji wspólnotowej - określenie czasu, na który ma być ona udzielona.

3. Do wniosku o udzielenie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego dołącza się:

    1) oświadczenie osoby zarządzającej transportem następującej treści: "Oświadczam, że zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 będę pełnić rolę zarządzającego transportem" oraz kopię certyfikatu kompetencji zawodowych tej osoby albo oświadczenie osoby uprawnionej na podstawie umowy do wykonywania zadań zarządzającego transportem w imieniu przedsiębiorcy, że spełnia warunki, o których mowa w art. 4 ust. 2 lit. c rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, oraz kopię certyfikatu kompetencji zawodowych tej osoby;

    2) dokumenty potwierdzające spełnienie warunków, o których mowa w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009;

    3) oświadczenie przedsiębiorcy, że dysponuje bazą eksploatacyjną wraz ze wskazaniem adresu bazy, jeżeli adres ten jest inny niż adres wskazany zgodnie z ust. 2 pkt 1;

    4) oświadczenie o zamiarze zatrudnienia kierowców spełniających warunki, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 2, lub oświadczenie o zamiarze współpracy z osobami niezatrudnionymi przez przedsiębiorcę, lecz wykonującymi osobiście przewóz na jego rzecz, spełniającymi warunki, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 2;

    5) dowód uiszczenia opłaty za wydanie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego i wypisów z tego zezwolenia;

    6) informację z Krajowego Rejestru Karnego dotyczącą osoby:

      a) będącej członkiem organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzającej spółką jawną lub komandytową,

      b) prowadzącej działalność gospodarczą - w przypadku innego przedsiębiorcy,

      c) zarządzającej transportem lub uprawnionej na podstawie umowy do wykonywania zadań zarządzającego transportem w imieniu przedsiębiorcy

    - o niekaralności za przestępstwa w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, wymienione w art. 5 ust. 2a;

    7) oświadczenie osób, o których mowa w pkt 6, o niekaralności za poważne naruszenie, o którym mowa w art. 6 ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, w tym najpoważniejsze naruszenie określone w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1071/2009.

4. Do wniosku o udzielenie licencji wspólnotowej dołącza się:

    1) kopię zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego;

    2) zaświadczenie wystawione przez organ, który wydał zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, o liczbie pojazdów dla których został udokumentowany wymóg zdolności finansowej, zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009;

    3) dowód uiszczenia opłaty za wydanie licencji wspólnotowej i wypisów z tej licencji.

5. W przypadku gdy wniosek, o którym mowa w ust. 1, jest składany w postaci elektronicznej załączniki, o których mowa w ust. 3 i 4, składa się również w postaci elektronicznej.

6. Oświadczenia, o których mowa w ust. 3 pkt 3, 4 i 7, składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: "Jestem świadomy/a odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.". Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań.

7. Po uzyskaniu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego przedsiębiorca przedkłada do organu, o którym mowa w art. 7 ust. 2, wykaz pojazdów zawierający następujące informacje:

    1) markę, typ;

    2) rodzaj/przeznaczenie;

    3) numer rejestracyjny;

    4) numer VIN;

    5) wskazanie rodzaju tytułu prawnego do dysponowania pojazdem.

Istniejące wersje czasowe art. 7b
2013.08.15
dodany przez
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 7b. 1. Przedsiębiorca, który nie jest obowiązany na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2016 r. poz. 1047) do sporządzenia rocznego sprawozdania finansowego może udokumentować swoją zdolność finansową, o której mowa w art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, w sposób wskazany w art. 7 ust. 2 tego rozporządzenia.

2. Audytorem upoważnionym do poświadczenia rocznych sprawozdań finansowych, o którym mowa w art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, jest biegły rewident w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości.

3. Odpowiednio upoważnioną osobą do poświadczenia rocznych sprawozdań finansowych, o której mowa w art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, jest członek zarządu spółki prawa handlowego lub innej osoby prawnej, wspólnik spółki jawnej, komplementariusz spółki komandytowej lub komandytowo-akcyjnej, lub przedsiębiorca będący osobą fizyczną.

4. Wymóg prowadzenia dokumentów księgowych w siedzibie, o którym mowa w art. 5 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, uznaje się za spełniony, jeżeli przedsiębiorca powierzył prowadzenie ksiąg rachunkowych przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 76a ust. 3 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, lub przedsiębiorcy prowadzącemu działalność w tym zakresie z innego państwa członkowskiego w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o świadczeniu usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2016 r. poz. 893).

Istniejące wersje czasowe art. 7c
2013.08.15
dodany przez
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 7c. Mikroprzedsiębiorca w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1829) może, bez wyznaczania zarządzającego transportem spełniającego warunki, o których mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, w drodze umowy wyznaczyć osobę fizyczną uprawnioną do wykonywania zadań zarządzającego transportem w jego imieniu, jeżeli osoba ta spełnia warunki, o których mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009.

Istniejące wersje czasowe art. 7d
2013.08.15
dodany przez
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2016.12.15
zmieniony przez
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 7d. 1. Organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, wszczyna postępowanie administracyjne w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji, jeżeli wobec:

    1) członka organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzającej spółką jawną, komandytową lub komandytowo-akcyjną, osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c, orzeczono prawomocny wyrok skazujący za przestępstwo w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, wymienione w art. 5 ust. 2a;

    2) przedsiębiorcy, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c:

      a) wydano wykonalną decyzję administracyjną lub wykonalne decyzje administracyjne o nałożeniu kary pieniężnej za poważne naruszenie określone w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniającego załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 74 z 19.03.2016, str. 8), zwanym dalej "rozporządzeniem Komisji (UE) 2016/403", jeżeli częstotliwość ich występowania, zgodnie z załącznikiem II do tego rozporządzenia, wymaga oceny dobrej reputacji,

      b) orzeczono lub nałożono w drodze mandatu karnego lub mandatów karnych prawomocnie karę za wykroczenie stanowiące poważne naruszenie określone w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, jeżeli częstotliwość ich występowania, zgodnie z załącznikiem II do tego rozporządzenia, wymaga oceny dobrej reputacji,

      c) wydano wykonalną decyzję administracyjną o nałożeniu kary pieniężnej za najpoważniejsze naruszenie określone w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, lub

      d) orzeczono lub nałożono w drodze mandatu karnego prawomocnie karę za wykroczenie stanowiące najpoważniejsze naruszenie określone w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1071/2009.

2. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, wydaje decyzję stwierdzającą utratę dobrej reputacji.

3. Po wszczęciu postępowania, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, weryfikuje sposób i warunki wykonywania transportu drogowego.

4. Przy dokonywaniu oceny dobrej reputacji, organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, bierze pod uwagę w szczególności:

    1) czy liczba stwierdzonych naruszeń jest nieznaczna w stosunku do liczby kierowców zatrudnionych przez przedsiębiorcę bądź będących w jego dyspozycji oraz skali prowadzonych operacji transportowych;

    2) czy istnieje możliwość poprawy sytuacji w przedsiębiorstwie, w tym czy w przedsiębiorstwie podjęto działania mające na celu wdrożenie prawidłowej dyscypliny pracy lub wdrożono procedury zapobiegające powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego;

    3) interes społeczny kontynuacji działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę, w szczególności jeżeli cofnięcie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego spowodowałoby w znaczący sposób wzrost poziomu bezrobocia w miejscowości, gminie lub regionie;

    4) opinię polskiej organizacji o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszającej przewoźników drogowych, działającej od co najmniej 3 lat, której przedsiębiorca jest członkiem.

5. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2:

    1) wydaje decyzję stwierdzającą utratę dobrej reputacji - w przypadku uznania, że utrata dobrej reputacji będzie stanowiła proporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia, albo

    2) wydaje decyzję stwierdzającą, że dobra reputacja pozostaje nienaruszona - w przypadku uznania, że utrata dobrej reputacji będzie stanowiła nieproporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia.

6. W przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 5 pkt 1:

    1) wymóg dobrej reputacji nie jest spełniony;

    2) organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, zawiesza zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego

- do czasu zastosowania środka rehabilitacyjnego, o którym mowa w art. 7e.

7. Wykonywanie transportu drogowego w przypadku, gdy przedsiębiorcy zawieszono zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, jest równoznaczne z wykonywaniem przewozu bez zezwolenia.

Istniejące wersje czasowe art. 7e
2013.08.15
dodany przez
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2016.12.15
zmieniony przez
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 7e. Przez środki rehabilitacyjne, o których mowa w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, należy rozumieć:

    1) zatarcie skazania za przestępstwa określone w art. 5 ust. 2a;

    2) zatarcie skazania za wykroczenia stanowiące naruszenia określone w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 lub załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403;

    3) upływ roku od dnia nałożenia grzywny w formie mandatu karnego za wykroczenia stanowiące naruszenia określone w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 lub załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403;

    4) nałożone sankcje administracyjne za naruszenia określone w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 lub załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 staną się niebyłe, zgodnie z art. 94b.

Istniejące wersje czasowe art. 8
2007.07.13 Tekst jednolity
Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874
2011.07.01
zmieniony przez
2012.11.19 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
2013.08.15
zmieniony przez
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.10.07
zmieniony przez
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 8. 1. Licencji, o których mowa w art. 5b ust. 1 i 2, udziela się na wniosek przedsiębiorcy złożony w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, po uiszczeniu opłaty, o której mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1.

2. Wniosek, o którym mowa w ust. 1, zawiera:

    1) oznaczenie przedsiębiorcy, jego adres i siedzibę albo miejsce zamieszkania;

    2) informację o wpisie do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG) albo numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym (KRS), jeżeli są wymagane;

    3) numer identyfikacji podatkowej (NIP);

    4) określenie rodzaju i zakresu transportu drogowego, a w zakresie transportu drogowego taksówką - także obszaru wykonywania przewozu;

    5) określenie czasu, na który licencja ma być udzielona;

    6) określenie rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, które przedsiębiorca będzie wykorzystywał do wykonywania transportu drogowego - w przypadku wykonywania transportu drogowego w zakresie, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2;

    7) określenie liczby wypisów z licencji - w przypadku wykonywania transportu drogowego w zakresie, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2.

3. Do wniosku o udzielenie licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, dołącza się:

    1) oświadczenie osoby zarządzającej transportem następującej treści: "Oświadczam, że zgodnie z art. 5c ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym będę pełnić rolę osoby zarządzającej transportem drogowym w przedsiębiorstwie" oraz kopię certyfikatu kompetencji zawodowych tej osoby;

    2) oświadczenie członków organu zarządzającego osoby prawnej, osoby zarządzającej spółką jawną lub komandytową, a w przypadku innego przedsiębiorcy - osoby prowadzącej działalność gospodarczą, że spełnia wymóg dobrej reputacji, o którym mowa w art. 5c ust. 1 pkt 1;

    3) dokumenty potwierdzające spełnienie warunków, o których mowa w art. 5c ust. 1 pkt 3 lub ust. 2 pkt 2;

    4) oświadczenie o zamiarze zatrudnienia kierowców spełniających warunki, o których mowa w art. 5c ust. 1 pkt 4 lub w art. 6 ust. 1 pkt 2, albo oświadczenie o zamiarze współpracy z osobami niezatrudnionymi przez przedsiębiorcę, lecz wykonującymi osobiście przewóz na jego rzecz, spełniającymi warunki, o których mowa w art. 5c ust. 1 pkt 4;

    5) wykaz pojazdów zawierający następujące informacje:

      a) markę, typ,

      b) rodzaj/przeznaczenie,

      c) numer rejestracyjny,

      d) numer VIN,

      e) wskazanie rodzaju tytułu prawnego do dysponowania pojazdem;

    6) dowód uiszczenia opłaty za wydanie licencji i wypisów z tej licencji.

4. W przypadku gdy wniosek, o którym mowa w ust. 1, składa się w postaci elektronicznej załączniki, o których mowa w ust. 3, składa się również w postaci elektronicznej.

5. Przy składaniu wniosku, o którym mowa w ust. 1, nie dołącza się dokumentów, o których mowa w ust. 3:

    1) pkt 1 i 3 - gdy wniosek dotyczy licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką;

    2) pkt 4 i 5 - gdy wniosek dotyczy licencji na wykonywanie transportu drogowego w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy.

6. Oświadczenia, o których mowa w ust. 3 pkt 1, 2 i 4, składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli następującej treści: "Jestem świadomy/a odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.". Klauzula ta zastępuje pouczenie organu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań.

Istniejące wersje czasowe art. 9
2007.07.13 Tekst jednolity
Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874
2012.11.19 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
2013.08.15
uchylony przez
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 9. (uchylony)

Istniejące wersje czasowe art. 10
2007.07.13 Tekst jednolity
Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874
2012.11.19 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
2013.08.15
uchylony przez
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 10. (uchylony)

Istniejące wersje czasowe art. 11
2007.07.13 Tekst jednolity
Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874
2012.11.19 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
2013.08.15
zmieniony przez
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2016.12.15
zmieniony przez
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 11. 1. W zezwoleniu na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz w licencji określa się w szczególności:

    1) numer ewidencyjny zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji;

    2) organ, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji;

    3) datę udzielenia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji;

    4) podstawę prawną;

    5) przedsiębiorcę, jego adres i siedzibę albo miejsce zamieszkania;

    6) rodzaj i zakres transportu drogowego;

    7) oznaczenie obszaru przewozów - w przypadku licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką;

    8) termin ważności.

2. Organ udzielający zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, o którym mowa w art. 7 ust. 2, wydaje wypis lub wypisy z tego zezwolenia w liczbie nie większej niż liczba pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie zezwolenia, dla których został udokumentowany wymóg zdolności finansowej, zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009.

2a. W przypadku utraty uprawnień wynikających z licencji wspólnotowej organem właściwym do wydania wypisu lub wypisów z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego wydanego przez organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2 pkt 2, jest starosta właściwy dla siedziby przedsiębiorcy, o której mowa w art. 5 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009.

2b. W przypadku, o którym mowa w ust. 2a, organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2 pkt 2, przekazuje akta sprawy w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o utracie uprawnień stała się ostateczna.

3. Organ udzielający licencji wspólnotowej, o którym mowa w art. 7 ust. 4 pkt 1, wydaje wypis lub wypisy z tej licencji w liczbie nie większej niż liczba pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie licencji, dla których został udokumentowany wymóg zdolności finansowej, zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009.

4. Organ udzielający licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2, wydaje wypis lub wypisy z tej licencji w liczbie nie większej niż liczba pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie licencji, dla których zostało udokumentowane spełnienie wymogu, o którym mowa w art. 5c ust. 1 pkt 3.

Istniejące wersje czasowe art. 11a
2013.08.15
dodany przez
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 11a. 1. Zabrania się przedsiębiorcy posiadania wypisów z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego i wypisów z licencji wspólnotowej w łącznej liczbie przekraczającej liczbę pojazdów, dla których został udokumentowany wymóg zdolności finansowej, zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009.

2. Przedsiębiorca jest obowiązany zwrócić ponadliczbowe wypisy do organu, który je wydał w terminie 7 dni od dnia, w którym łączna liczba wypisów przekroczyła liczbę pojazdów, dla których został udokumentowany wymóg zdolności finansowej, zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009.

Istniejące wersje czasowe art. 11b
2014.07.25
dodany przez
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 11b. 1. Rada gminy może ustalać ceny za przewozy taksówkami na terenie gminy. W mieście stołecznym Warszawie uprawnienia te przysługują Radzie Warszawy.

2. Rada gminy określa strefy cen (stawki taryfowe) obowiązujące przy przewozie osób i ładunków taksówkami.

Istniejące wersje czasowe art. 11c
2014.07.25
dodany przez
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 11c. Ceny i stawki taryfowe, o których mowa w art. 11b, mają charakter cen i stawek taryfowych maksymalnych.

Istniejące wersje czasowe art. 12
2007.07.13 Tekst jednolity
Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874
2012.11.19 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
2013.08.15
zmieniony przez
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 12. 1. Zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz licencja, o której mowa w art. 5b ust. 1, uprawniają do wykonywania przewozu wyłącznie na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej.

2. Licencja, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i 2, nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką.

3. Licencja wspólnotowa uprawnia do wykonywania międzynarodowego transportu drogowego zgodnie z rodzajem przewozów w niej określonym. Licencja ta uprawnia również do wykonywania krajowego transportu drogowego, zgodnie z rodzajem przewozów w niej określonym.

Istniejące wersje czasowe art. 13
2007.07.13 Tekst jednolity
Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874
2011.01.01
zmieniony przez
2012.11.19 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
2013.08.15
zmieniony przez
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.01.01
zmieniony przez
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 13. 1. Zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji nie można odstępować osobom trzecim ani przenosić uprawnień z nich wynikających na osobę trzecią.

2. Organ, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, licencji wspólnotowej lub licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 lub 2 lub ust. 2, przenosi, w drodze decyzji administracyjnej, uprawnienia z nich wynikające w razie:

    1) śmierci osoby fizycznej posiadającej zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencję i wstąpienia na jej miejsce spadkobiercy, w tym również osoby fizycznej będącej wspólnikiem, w szczególności spółki jawnej lub komandytowej,

    2) połączenia, podziału lub przekształcenia, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1578 i 1579), albo sprzedaży przedsiębiorstwa, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe (Dz. U. z 2015 r. poz. 233, z późn. zm.), przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencję

- pod warunkiem spełnienia przez przedsiębiorcę przejmującego uprawnienia wynikające z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego wymagań określonych w art. 5 ust. 2 lub pod warunkiem spełnienia przez przedsiębiorcę przejmującego uprawnienia wynikające z licencji wymagań odpowiednio określonych w art. 5a lub art. 5c ust. 1 lub 2.

3. Postępowanie, o którym mowa w ust. 2, wszczyna się na wniosek przedsiębiorcy przejmującego uprawnienia.

Istniejące wersje czasowe art. 14
2007.07.13 Tekst jednolity
Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874
2012.01.01
zmieniony przez
2012.11.19 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
2013.08.15
zmieniony przez
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.10.07
zmieniony przez
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 14. 1. Przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił:

    1) zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji wspólnotowej, zmiany danych, o których mowa w art. 7a,

    2) licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, zmiany danych, o których mowa w art. 8

- nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania.

2. Jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1, obejmują dane zawarte w zezwoleniu na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści zezwolenia lub licencji.

3. Jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1 pkt 1, polegają na zwiększeniu liczby pojazdów, przedsiębiorca jest obowiązany udokumentować zdolność finansową dla każdego zgłoszonego pojazdu samochodowego, zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, i może wystąpić z wnioskiem o wydanie dodatkowych wypisów z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub z licencji.

4. Jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1 pkt 2, polegają na zwiększeniu liczby pojazdów, przedsiębiorca jest obowiązany udokumentować sytuację finansową dla każdego zgłoszonego pojazdu samochodowego, zgodnie z art. 5c ust. 1 pkt 3, i może wystąpić z wnioskiem o wydanie dodatkowych wypisów z licencji.

Istniejące wersje czasowe art. 14a
2010.04.03
dodany przez
2011.01.01
zmieniony przez
2012.11.19 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2014.01.01
zmieniony przez
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 14a. 1. Przewoźnik drogowy może zawiesić, w całości albo w części wykonywanie transportu drogowego na okres nie dłuższy niż 12 miesięcy.

2. Przewoźnik drogowy zawieszający wykonywanie transportu drogowego jest obowiązany w terminie 14 dni od dnia, w którym rozpoczęty został okres zawieszenia:

    1) zawiadomić organ, który udzielił licencji o zawieszeniu wykonywania transportu drogowego; w zawiadomieniu podaje się:

      a) okres, na który zawieszono wykonywanie transportu drogowego,

      b) liczbę wypisów z licencji odpowiadającą liczbie pojazdów samochodowych, którymi zaprzestano wykonywania przewozów drogowych - w przypadku częściowego zawieszenia wykonywania transportu drogowego;

    2) zwrócić do organu, który udzielił licencji:

      a) wszystkie wypisy z licencji - w przypadku zawieszenia wykonywania transportu drogowego w całości,

      b) wypisy z licencji odpowiadające liczbie pojazdów samochodowych, którymi zaprzestano wykonywania przewozów drogowych - w przypadku częściowego zawieszenia wykonywania transportu drogowego,

      c) licencję - w przypadku zawieszenia wykonywania transportu drogowego taksówką.

3. Organ, który udzielił licencji, wydaje z urzędu zwróconą licencję lub wypisy w terminie 7 dni przed upływem okresu, na jaki zostało zawieszone wykonywanie transportu drogowego.

4. Jeżeli wykonywanie transportu drogowego zostało zawieszone na okres przekraczający 3 miesiące, organ który udzielił licencji dokonuje, w terminie 14 dni od dnia spełnienia wymagań, o których mowa w ust. 2, zwrotu części opłaty wniesionej za wydanie licencji i wypisów z licencji z zastrzeżeniem ust. 5, proporcjonalnie do:

    1) okresu zawieszenia wykonywania transportu drogowego;

    2) liczby zawieszonych wypisów z licencji.

5. (uchylony)

6. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb i warunki zwrotu części opłaty, uwzględniając zasadę proporcjonalnego zwrotu opłaty, o której mowa w ust. 4.

Istniejące wersje czasowe art. 15
2007.07.13 Tekst jednolity
Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874
2010.04.03
zmieniony przez
2011.04.07
zmieniony przez
2011.07.01
zmieniony przez
2012.11.19 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
2013.08.15
zmieniony przez
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 15. 1. Licencję, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, cofa się:

    1) w przypadku gdy:

      a) wydano prawomocne orzeczenie zakazujące przedsiębiorcy wykonywania działalności gospodarczej objętej licencją,

      b) przedsiębiorca nie podjął działalności objętej licencją w ciągu 6 miesięcy od dnia jej wydania, pomimo wezwania organu licencyjnego do jej podjęcia;

    2) jeżeli jej posiadacz:

      a) nie spełnia wymagań uprawniających do wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego,

      b) rażąco naruszył warunki określone w licencji lub inne warunki wykonywania działalności objętej licencją określone przepisami prawa,

      c) odstąpił licencję lub wypis z licencji osobie trzeciej,

      d) zaprzestał wykonywania działalności gospodarczej objętej licencją, a w szczególności nie wykonuje, na skutek okoliczności zależnych od niego, transportu drogowego co najmniej przez 6 miesięcy,

      e) rażąco narusza przepisy dotyczące czasu pracy kierowców lub kwalifikacji kierowców;

    3) jeżeli posiadacz licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką samowolnie zmienia wskazania urządzeń pomiarowo-kontrolnych, zainstalowanych w pojeździe;

    4) (uchylony)

2. Cofnięcie licencji w przypadkach określonych w ust. 1 pkt 2 lit. a, b, d oraz lit. e poprzedza się pisemnym ostrzeżeniem przedsiębiorcy, że w przypadku ponownego stwierdzenia naruszenia tych przepisów wszczyna się postępowanie w sprawie cofnięcia licencji. Przepisu nie stosuje się, gdy posiadacz licencji przestał spełniać wymagania, o których mowa w art. 5c ust. 1 pkt 1 lit. a.

2a. Przepisu ust. 1 pkt 2 lit. d nie stosuje się, jeżeli przewoźnik zawiadomił organ, który udzielił licencji, o zawieszeniu wykonywania transportu drogowego, w trybie i na zasadach określonych w art. 14a.

3. Licencja, o której mowa w art. 5b ust. 1 i 2, może być cofnięta, jeżeli jej posiadacz:

    1) nie przedstawił, w wyznaczonym terminie, informacji i dokumentów, o których mowa w art. 8 ust. 2 i 3, art. 14 ust. 2 i art. 83;

    2) rażąco lub wielokrotnie narusza przepisy w zakresie dopuszczalnej masy, nacisków osi lub wymiaru pojazdu;

    3) zalega w regulowaniu, stwierdzonych decyzją ostateczną lub prawomocnym orzeczeniem, zobowiązań:

      a) celnych, podatkowych lub innych zobowiązań na rzecz Skarbu Państwa z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego,

      b) wobec kontrahenta; 

    4) samowolnie:

      a) zmienia wskazania urządzeń pomiarowo-kontrolnych lub tachografów cyfrowych zainstalowanych w pojeździe, z zastrzeżeniem ust. 1 pkt 3,

      b) zmienia lub usuwa dane zapisane w tachografie cyfrowym lub na karcie kierowcy i karcie przedsiębiorstwa.

4. Przedsiębiorca jest obowiązany zwrócić dokumenty, o których mowa w art. 11, organowi, który udzielił licencji, niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o cofnięciu licencji stała się ostateczna.

5. W przypadku cofnięcia licencji nie może być ona ponownie udzielona wcześniej niż po upływie 3 lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu licencji stała się ostateczna.

Istniejące wersje czasowe art. 15a
2016.12.15
dodany przez
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 15a. 1. Wielokrotne popełnianie poważnego naruszenia, o którym mowa w art. 6 ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, w państwie członkowskim Unii Europejskiej, może prowadzić do wszczęcia procedury cofnięcia wypisów z licencji wspólnotowej oraz zawieszenia wydawania dodatkowych wypisów z licencji wspólnotowej.

2. Przy obliczaniu częstotliwości występowania wielokrotnych naruszeń bierze się pod uwagę czas, wagę naruszenia oraz średnią liczbę kierowców wykonujących operacje transportowe dla przedsiębiorcy, zgodnie ze wzorem obliczania zawartym w załączniku II do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403.

3. Trzy poważne naruszenia lub jedno bardzo poważne naruszenie, określone w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, w przeliczeniu na kierowcę na rok w danym przedsiębiorstwie, powoduje wydanie przez organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, przedsiębiorcy mającemu siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ostrzeżenia o możliwości wszczęcia procedury, o której mowa w ust. 1.

4. W przypadku stwierdzenia drugiego bardzo poważnego naruszenia, zgodnie ze wzorem obliczania zawartym w załączniku II do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, w ciągu roku od dnia wystosowania ostrzeżenia, organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, dokonuje, w drodze decyzji administracyjnej:

    1) cofnięcia na okres 3 miesięcy 20% wypisów z licencji wspólnotowej oraz zawieszenia wydawania dodatkowych wypisów z licencji wspólnotowej na okres 6 miesięcy - w przypadku posiadania przez przedsiębiorcę więcej niż 10 wypisów z licencji wspólnotowej;

    2) cofnięcia 1 wypisu z licencji wspólnotowej na okres 3 miesięcy oraz zawieszenia wydawania dodatkowych wypisów z licencji wspólnotowej na okres 6 miesięcy - w przypadku posiadania przez przedsiębiorcę od 2 do 10 wypisów z licencji wspólnotowej;

    3) zawieszenia wydawania dodatkowych wypisów z licencji wspólnotowej na okres 6 miesięcy - w przypadku posiadania przez przedsiębiorcę 1 wypisu z licencji wspólnotowej.

5. W przypadku stwierdzenia trzeciego bardzo poważnego naruszenia, zgodnie ze wzorem obliczania zawartym w załączniku II do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, w ciągu roku od dnia wystosowania ostrzeżenia, organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, wszczyna postępowanie administracyjne w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji, o którym mowa w art. 7d.

6. Ostrzeżenie, o którym mowa w ust. 3, uznaje się za niebyłe po upływie roku od dnia stwierdzenia przez organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, bardzo poważnego naruszenia, na podstawie którego wystosowano to ostrzeżenie.

Istniejące wersje czasowe art. 15b
2016.12.15
dodany przez
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 15b. 1. Liczba wypisów z licencji wspólnotowej podlegająca cofnięciu w wyniku zastosowania progów procentowych określonych w art. 15a ust. 4 podlega zaokrągleniu w dół.

2. Przedsiębiorca zwraca cofnięte wypisy z licencji wspólnotowej do organu, który je wydał, w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o ich cofnięciu stała się ostateczna.

3. Za zwrot cofniętych wypisów z licencji wspólnotowej nie pobiera się opłat.

4. Liczbę posiadanych przez przedsiębiorcę wypisów z licencji wspólnotowej ustala się według stanu na dzień wszczęcia wobec przedsiębiorcy postępowania administracyjnego.

Istniejące wersje czasowe art. 16
2007.07.13 Tekst jednolity
Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874
2012.11.19 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
2013.08.15
zmieniony przez
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.01.01
zmieniony przez
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 16. 1. Zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego wygasa w razie:

    1) zrzeczenia się go;

    2) śmierci posiadacza zezwolenia;

    3) likwidacji albo postanowienia o ogłoszeniu upadłości przedsiębiorcy, któremu zostało udzielone, chyba że zachodzą okoliczności określone w art. 13 ust. 2;

    4) wydania wobec przedsiębiorcy prawomocnego orzeczenia zakazującego wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego lub orzeczenia zakazującego wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego.

2. Licencja wygasa w razie:

    1) upływu okresu, na który została udzielona;

    2) zrzeczenia się jej;

    3) śmierci posiadacza licencji;

    4) likwidacji albo postanowienia o ogłoszeniu upadłości przedsiębiorcy, któremu została udzielona, chyba że zachodzą okoliczności określone w art. 13 ust. 2;

    5) wygaśnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego - w przypadku licencji wspólnotowej.

3. Przepis art. 15 ust. 4 stosuje się odpowiednio.

4. Przedsiębiorca nie może zrzec się zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji w przypadku wszczęcia postępowania o ich cofnięcie.

5. W razie śmierci osoby fizycznej posiadającej zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencję organ, który ich udzielił, na wniosek osoby, która złożyła wniosek o stwierdzenie nabycia spadku, wyraża zgodę, w drodze decyzji administracyjnej, na wykonywanie uprawnień wynikających z zezwolenia lub licencji przez okres nie dłuższy niż 18 miesięcy od daty śmierci posiadacza zezwolenia lub licencji.

Istniejące wersje czasowe art. 16a
2012.01.01
dodany przez
2012.11.19 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
2013.08.15
zmieniony przez
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 16a. 1. W razie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji albo ich wygaśnięcia przedsiębiorca ma obowiązek przechowywać i udostępniać osobom uprawnionym do kontroli dokumenty i inne nośniki informacji wymagane przepisami, o których mowa w art. 4 pkt 22, przez okres jednego roku, począwszy od dnia, w którym przestał wykonywać transport drogowy.

2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do:

    1) przedsiębiorcy, na którego zostały przeniesione uprawnienia wynikające z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji w trybie, o którym mowa w art. 13 ust. 2;

    2) przedsiębiorcy albo osoby fizycznej, którzy posiadali zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencję i zaprzestali wykonywania działalności gospodarczej lub wykonywania przewozu drogowego.

Istniejące wersje czasowe art. 16b
2013.08.15
dodany przez
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 16b. 1. Organ, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, stwierdza, w drodze decyzji administracyjnej, niezdolność zarządzającego transportem do kierowania operacjami transportowymi, jeżeli:

    1) zarządzający transportem utracił dobrą reputację, zgodnie z art. 6 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009;

    2) wobec zarządzającego transportem wydano prawomocne orzeczenie zakazujące kierowania operacjami transportowymi.

2. W przypadku stwierdzenia niezdolności zarządzającego transportem do kierowania operacjami transportowymi, zarządzający jest obowiązany zwrócić, w terminie nie dłuższym niż 7 dni, certyfikat kompetencji zawodowych organowi, o którym mowa w ust. 1.

3. Organ, o którym mowa w ust. 1, zawiadamia niezwłocznie jednostkę określoną w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1 o zatrzymaniu certyfikatu kompetencji zawodowych.

4. Zarządzającemu transportem uznanemu za niezdolnego do kierowania operacjami transportowymi przywraca się na jego wniosek zdolność do kierowania operacjami transportowymi, w drodze decyzji administracyjnej, po ustaniu przesłanek będących podstawą do stwierdzenia niezdolności do kierowania operacjami transportowymi.

5. W przypadku przywrócenia zarządzającemu transportem zdolności do kierowania operacjami transportowymi, organ, o którym mowa w ust. 1, zwraca z urzędu certyfikat kompetencji zawodowych zarządzającemu, zawiadamiając o tym jednostkę określoną w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1.

Istniejące wersje czasowe art. 17
2007.07.13 Tekst jednolity
Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874
2011.01.01
zmieniony przez
2012.11.19 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
2013.08.15
zmieniony przez
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 17. 1. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wzór zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz wypisu z tego zezwolenia, licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym oraz wypisu z tej licencji, licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą oraz wypisu z tej licencji, licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką oraz licencji na wykonywanie transportu drogowego w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy, a także rodzaje zabezpieczeń licencji wspólnotowej, mając na uwadze ujednolicenie wzorów dokumentów i ich zabezpieczenie przed fałszowaniem.

2. (uchylony)

Istniejące wersje czasowe art. 17a
2007.07.13 Tekst jednolity
Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874
2011.01.01
uchylony przez
2012.11.19 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 17a. (uchylony)

Art. 17b. Minister właściwy do spraw transportu może ogłosić, w drodze obwieszczenia, wykaz państw, w stosunku do których jest wymagane posiadanie zezwolenia zagranicznego w międzynarodowym transporcie drogowym.

Rozdział 3

Transport drogowy osób

Istniejące wersje czasowe art. 18
2007.07.13 Tekst jednolity
Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874
2011.01.01
zmieniony przez
2011.04.07
zmieniony przez
2012.06.29
zmieniony przez
2012.11.19 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
2018.01.01
zmieniony przez
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 18. 1. Wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia:

    1) w krajowym transporcie drogowym - wydanego, w zależności od zasięgu tych przewozów odpowiednio przez:

      a) wójta - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych na obszarze gminy,

      b) burmistrza albo prezydenta miasta - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych w komunikacji miejskiej,

      c) burmistrza albo prezydenta miasta, któremu powierzono to zadanie na mocy porozumienia, o którym mowa w art. 4 pkt 7a - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych w komunikacji miejskiej w granicach określonych w art. 4 pkt 7a lit. a albo lit. b,

      d) burmistrza albo prezydenta miasta, będącego siedzibą związku międzygminnego, o którym mowa w art. 4 pkt 7a - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych na obszarze gmin, które utworzyły związek międzygminny,

      d1) prezydenta miasta na prawach powiatu, w uzgodnieniu z właściwym starostą ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych przebiegających na obszarze miasta i sąsiedniego powiatu,

      e) starostę, w uzgodnieniu z wójtami, burmistrzami lub prezydentami miast właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych na obszarze powiatu, z wyłączeniem linii komunikacyjnych określonych w lit. a-d1,

      f) marszałka województwa, w uzgodnieniu ze starostami właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych wykraczających poza obszar co najmniej jednego powiatu, jednakże niewykraczających poza obszar województwa,

      g) marszałka województwa właściwego dla siedziby albo miejsca zamieszkania przedsiębiorcy, w uzgodnieniu z marszałkami województw właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych wykraczających poza obszar co najmniej jednego województwa;

    2) w międzynarodowym transporcie drogowym:

      a) wydanego przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego - dla linii komunikacyjnych wykraczających poza obszar państw członkowskich Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym,

      b) wydanego przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego lub organ innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym - dla linii komunikacyjnych niewykraczających poza obszar tych państw.

1a. Nie wymaga uzyskania zezwolenia tymczasowe wykonywanie przewozów osób w przypadku klęsk żywiołowych lub wystąpienia zakłóceń w przewozach wykonywanych przez podmioty innych gałęzi niż transport drogowy.

1b. W przypadku zakłóceń, o których mowa w ust. 1a, przewoźnik drogowy i podmiot, w zastępstwie którego przewozy są wykonywane, obowiązani są zawrzeć pisemne porozumienie określające warunki i termin wykonywania tych przewozów oraz zgłosić ten fakt właściwemu organowi, o którym mowa w ust. 1 pkt 1.

2. Wykonywanie przewozów wahadłowych i okazjonalnych w międzynarodowym transporcie drogowym wykraczających poza obszar państw członkowskich Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym wymaga zezwolenia wydanego przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego, z zastrzeżeniem ust. 3.

3. Nie wymaga zezwolenia wykonywanie przewozu okazjonalnego, jeżeli:

    1) tym samym pojazdem samochodowym na całej trasie przejazdu przewozi się tę samą grupę osób i dowozi się ją do miejsca początkowego albo

    2) polega on na przewozie osób do miejsca docelowego, natomiast jazda powrotna jest jazdą bez osób (podróżnych), albo

    3) polega on na jeździe bez osób do miejsca docelowego i odebraniu oraz przewiezieniu do miejsca początkowego grupy osób, która przez tego samego przewoźnika drogowego została przewieziona na zasadzie określonej w pkt 2.

4. Organy, o których mowa w ust. 1 pkt 1, i Główny Inspektor Transportu Drogowego wydają przedsiębiorcy wypis albo wypisy z zezwoleń w liczbie określonej we wniosku przedsiębiorcy.

4a. Przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą.

4b. Dopuszcza się przewóz okazjonalny:

    1) pojazdami zabytkowymi,

    2) samochodami osobowymi:

      a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę,

      b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa,

      c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa

    - niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy.

5. Przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się:

    1) umieszczania i używania w pojeździe taksometru;

    2) umieszczania w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu oznaczeń z nazwą, adresem, telefonem, adresem strony internetowej przedsiębiorcy lub innych oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy, a także reklam usług taksówkowych i przedsiębiorców świadczących takie usługi;

    3) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

Istniejące wersje czasowe art. 18a
2007.07.13 Tekst jednolity
Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874
2012.11.19 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
2018.01.01
uchylony przez
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 18a. Przewoźnik wykonujący regularne przewozy osób, poza uprawnieniami pasażerów do ulgowych przejazdów określonymi w odrębnych przepisach, uwzględnia także uprawnienia pasażerów do innych ulgowych przejazdów, jeżeli podmiot, który ustanawia te ulgi, ustali z przewoźnikiem, w drodze umowy, warunki zwrotu kosztów stosowania tych ulg.

Istniejące wersje czasowe art. 18b
2007.07.13 Tekst jednolity
Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874
2012.11.19 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2015.04.04
zmieniony przez
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
2018.01.01
uchylony przez
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 18b. 1. Przewozy regularne w krajowym transporcie drogowym wykonywane są według następujących zasad:

    1) do przewozu używane są wyłącznie autobusy odpowiadające wymaganym ze względu na rodzaj przewozu warunkom technicznym;

    2) rozkład jazdy jest podawany do publicznej wiadomości przez ogłoszenia na wszystkich wymienionych w rozkładzie jazdy przystankach lub dworcach;

    3) wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się tylko na przystankach określonych w rozkładzie jazdy;

    4) należność za przejazd jest pobierana zgodnie z cennikiem opłat, a pasażer otrzymuje potwierdzenie wniesienia opłaty w postaci biletu wydanego zgodnie z przepisami o kasach rejestrujących;

    5) w kasach dworcowych oraz w autobusie znajduje się dostępny do wglądu pasażerów opracowany przez przewoźnika lub grupę przewoźników regulamin określający warunki obsługi podróżnych, odprawy oraz przewozu osób, bagażu i rzeczy;

    6) cennik opłat został podany do publicznej wiadomości przy kasach dworcowych oraz w każdym autobusie wykonującym regularne przewozy osób, przy czym cennik opłat musi także zawierać ceny biletów ulgowych:

      a) określone na podstawie odrębnych ustaw, a w szczególności ustawy z dnia 20 czerwca 1992 r. o uprawnieniach do ulgowych przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego Dz. U. z 2012 r. poz. 1138, z 2013 r. poz. 1421 i 1650 oraz z 2014 r. poz. 1863),

      b) wynikających z uprawnień pasażerów do innych ulgowych przejazdów, jeżeli podmiot, który ustanowił te ulgi, ustalił z przewoźnikiem w drodze umowy warunki zwrotu kosztów stosowania tych ulg;

    7) zgodnie z warunkami przewozu osób określonymi w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18.

2. Podczas wykonywania przewozów regularnych zabrania się:

    1) używania do przewozu:

      a) innych pojazdów niż autobusy,

      b) autobusów nieodpowiadających wymaganym ze względu na rodzaj przewozu warunkom technicznym;

    2) korzystania z przystanków, na których nie została zamieszczona informacja o realizowanym rozkładzie jazdy zawierająca także nazwę, adres siedziby przewoźnika i numer telefonu przewoźnika lub niezgodnie z podanymi w tej informacji dniami i godzinami odjazdów;

    3) zabierania i wysadzania pasażerów poza przystankami określonymi w rozkładzie jazdy;

    4) pobierania należności za przejazd niezgodnie z cennikiem opłat podanym do publicznej wiadomości pasażerów;

    5) naruszania warunków przewozu osób określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18.

Istniejące wersje czasowe art. 19
2007.07.13 Tekst jednolity
Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874
2007.10.10
zmieniony przez
2011.01.01
zmieniony przez
2012.11.19 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
2013.08.15
zmieniony przez
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.10.07
zmieniony przez
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 19. 1. Wykonywanie przewozu kabotażowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podmiot:

    1) mający siedzibę w państwie innym niż państwo członkowskie Unii Europejskiej, Konfederacja Szwajcarska lub państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strona umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub

    2) wykorzystujący do przewozu pojazd zarejestrowany w państwie innym niż państwo członkowskie Unii Europejskiej, Konfederacja Szwajcarska lub państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strona umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym

- wymaga uzyskania zezwolenia na przewóz kabotażowy, które wydaje, w drodze decyzji administracyjnej, Główny Inspektor Transportu Drogowego. Przepisy art. 22 ust. 1 stosuje się odpowiednio.

2. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na wniosek przewoźnika drogowego złożony w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, pod warunkiem dołączenia do niego co najmniej dwóch pozytywnych opinii organizacji o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszających przewoźników drogowych.

3. Główny Inspektor Transportu Drogowego, w drodze decyzji administracyjnej, wydaje zakaz wykonywania przewozu kabotażowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dla przewoźnika niemającego tu siedziby, jeżeli przewoźnik podczas przewozu kabotażowego wielokrotnie naruszył przepisy rozporządzenia (WE) nr 1073/2009 lub inne wspólnotowe albo krajowe przepisy w zakresie transportu drogowego.

4. Zakaz, o którym mowa w ust. 3, obowiązuje przez okres 2 lat od dnia uprawomocnienia się decyzji o jego wydaniu.

Istniejące wersje czasowe art. 19a
2007.07.13 Tekst jednolity
Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874
2011.01.01
zmieniony przez
2012.11.19 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 19a. 1. Minister właściwy do spraw transportu może, w drodze rozporządzenia, wprowadzić wymóg posiadania zezwolenia na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego osób na lub przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą przez zagranicznych przewoźników z niektórych państw mając na uwadze zasadę wzajemności.

2. Przepis ust. 1 stosuje się również w przypadku przejazdu pojazdu samochodowego bez osób podróżnych.

3. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje, w drodze decyzji administracyjnej, Główny Inspektor Transportu Drogowego.

Istniejące wersje czasowe art. 20
2007.07.13 Tekst jednolity
Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874
2012.11.19 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
2013.08.15
zmieniony przez
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 20. 1. W zezwoleniu określa się w szczególności:

    1) warunki wykonywania przewozów;

    2) przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości, w których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów;

    3) miejscowości, w których znajdują się przystanki - przy przewozach regularnych osób.

1a. Załącznikiem do zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązujący rozkład jazdy.

2. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wzór zezwolenia, o którym mowa w art. 19a, oraz wzór zezwolenia i wypisu z zezwolenia, o którym mowa w art. 18, uwzględniając zakres niezbędnych danych dotyczących realizacji usług transportowych.

Art. 20a. 1. Warunków określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18, nie stosuje się w przypadku wystąpienia niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności uniemożliwiających wykonywanie przewozów zgodnie z określonym w zezwoleniu przebiegiem trasy przewozów, w szczególności awarii sieci, robót drogowych, lub blokad drogowych.

2. W przypadku gdy okoliczności uniemożliwiające wykonywanie przewozów, o których mowa w ust. 1, trwają dłużej niż 14 dni, organ właściwy w sprawach zezwoleń, na wniosek przedsiębiorcy, wydaje decyzję w sprawie odstępstwa od warunków określonych w zezwoleniu.

3. Decyzja, o której mowa w ust. 2, nie może być wydana na okres dłuższy niż okres ważności zezwolenia.

4. Przepisy art. 20 i 22 stosuje się odpowiednio.

Istniejące wersje czasowe art. 21
2007.07.13 Tekst jednolity
Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874
2012.11.19 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
2013.08.15
zmieniony przez
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2015.11.19
zmieniony przez
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
2018.01.01
zmieniony przez
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 21. 1. Zezwolenie, o którym mowa w art. 18, wydaje się, na wniosek przedsiębiorcy, na czas nie dłuższy niż:

    1) 5 lat - na wykonywanie przewozów regularnych lub przewozów regularnych specjalnych;

    2) rok - na wykonywanie przewozów wahadłowych lub przewozów okazjonalnych.

2. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, dołącza się kopię zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji i dokumenty, o których mowa w art. 22.

3. Po upływie okresu, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, zezwolenie przedłuża się, na wniosek przedsiębiorcy, na okres nieprzekraczający 5 lat, o ile nie zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 23 ust. 1 pkt 2 i art. 24 ust. 4.

Istniejące wersje czasowe art. 22
2007.07.13 Tekst jednolity
Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874
2011.01.01
zmieniony przez
2011.09.01
zmieniony przez
2012.11.19 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
2013.08.15
zmieniony przez
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
2018.01.01
zmieniony przez
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 22. 1. Do wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym dołącza się:

    1) proponowany rozkład jazdy uwzględniający przystanki, godziny odjazdów środków transportowych, długość linii komunikacyjnej, podaną w kilometrach, i odległości między przystankami, kursy oraz liczbę pojazdów niezbędnych do wykonywania codziennych przewozów, zgodnie z rozkładem jazdy;

    2) schemat połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną linią komunikacyjną i przystankami;

    3) potwierdzenie uzgodnienia zasad korzystania z obiektów dworcowych i przystanków, dokonanego z ich właścicielami lub zarządzającymi;

    4) zobowiązanie do zamieszczania informacji o godzinach odjazdów na tabliczkach przystankowych na przystankach;

    5) cennik;

    6) wykaz pojazdów, z określeniem ich liczby oraz liczby miejsc, którymi wnioskodawca zamierza wykonywać przewozy.

1a. (uchylony)

2. Do wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w międzynarodowym transporcie drogowym, o którym mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. a, dołącza się:

    1) rozkład jazdy uzgodniony z zagranicznym przewoźnikiem drogowym przewidzianym do prowadzenia przewozów regularnych na danej linii regularnej, uwzględniający przystanki, czas odjazdów i przyjazdów, przejścia graniczne oraz długość linii regularnej podaną w kilometrach i odległości między przystankami;

    2) kopię umowy z zagranicznym przewoźnikiem drogowym o wspólnym prowadzeniu linii regularnej;

    3) harmonogram czasu pracy i odpoczynku kierowców;

    4) schemat połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną linią komunikacyjną i przystankami;

    5) cennik.

2a. Do wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w międzynarodowym transporcie drogowym, o którym mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. b, dołącza się dokumenty i informacje, o których mowa w art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1073/2009.

3. Do wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów wahadłowych i okazjonalnych w międzynarodowym transporcie drogowym dołącza się:

    1) przebieg trasy przewozu dla każdej grupy osób, uwzględniający miejsce początkowe i docelowe przewozu, długość tej trasy podaną w kilometrach oraz przejścia graniczne;

    2) wykaz terminów przewozów;

    3) schemat połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną trasą przewozu;

    4) kopię umowy między organizatorem przewozu a przewoźnikiem drogowym;

    5) harmonogram czasu pracy i odpoczynku kierowców.

4. Do wniosku o wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych w krajowym transporcie drogowym dołącza się:

    1) informację określającą grupę osób, która będzie uprawniona do korzystania z przewozu;

    2) proponowany rozkład jazdy uwzględniający przystanki, godziny odjazdów i przyjazdów środków transportowych, długość linii komunikacyjnej, podaną w kilometrach, i odległości między przystankami oraz liczbę pojazdów niezbędnych do wykonywania codziennych przewozów, zgodnie z rozkładem jazdy;

    3) schemat połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną linią komunikacyjną i przystankami;

    4) potwierdzenie uzgodnienia zasad korzystania z przystanków położonych w granicach administracyjnych miast i obiektów dworcowych dokonane z ich właścicielami lub zarządzającymi.

5. Do wniosku w sprawach, o których mowa w ust. 2 i 3, dołącza się informację potwierdzającą przekazanie marszałkom właściwych województw schematu połączeń komunikacyjnych z zaznaczoną trasą przewozu.

6. Do warunków i zasad korzystania z przystanków i obiektów dworcowych, o których mowa w ust. 4 pkt 4, stosuje się odpowiednio przepisy działu II rozdziału 3 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym.

Istniejące wersje czasowe art. 22a
2007.07.13 Tekst jednolity
Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874
2011.01.01
zmieniony przez
2011.07.01
zmieniony przez
2012.11.19 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
2013.08.15
zmieniony przez
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
2018.01.01
zmieniony przez
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 22a. 1. Organy, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1:

    1) odmawiają udzielenia lub zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym w przypadku, gdy wnioskodawca nie jest w stanie świadczyć usług będących przedmiotem wniosku, korzystając z pojazdów pozostających w jego bezpośredniej dyspozycji;

    2) mogą odmówić udzielenia lub zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym, w przypadku wystąpienia jednej z następujących okoliczności:

      a) zostanie wykazane, że projektowana linia regularna stanowić będzie zagrożenie dla już istniejących linii regularnych, z wyjątkiem sytuacji, kiedy linie te są obsługiwane tylko przez jednego przewoźnika lub przez jedną grupę przewoźników,

      b) zostanie wykazane, że wydanie zezwolenia ujemnie wpłynie na rentowność porównywalnych usług kolejowych na liniach bezpośrednio związanych z trasą usług drogowych,

      c) (uchylona)

      d) wnioskodawca nie przestrzega warunków określonych w posiadanym już zezwoleniu lub wykonuje przewozy niezgodnie z posiadanym zezwoleniem.

2. Organy, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1, mogą odmówić udzielenia zezwolenia lub zmiany zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 oraz pkt 2 lit. a i d.

3. Podjęcie decyzji w sprawie wydania nowego lub zmiany istniejącego zezwolenia na linie komunikacyjne o długości do 100 km, w szczególności w zakresie zwiększenia pojemności pojazdów, częstotliwości ich kursowania, zmiany godzin odjazdów z poszczególnych przystanków powinno być poprzedzone analizą sytuacji rynkowej w zakresie regularnego przewozu osób.

4. (uchylony)

5. Analizę, o której mowa w ust. 3, przeprowadza organ właściwy do spraw zezwoleń co najmniej raz w roku, z uwzględnieniem:

    1) istniejącej komunikacji, w tym rodzaju pojazdów, godzin ich odjazdów lub częstotliwości kursów oraz ich dostosowanie do potrzeb społecznych;

    2) dotychczasowego wywiązywania się przewoźników posiadających zezwolenia z realizacji przewozów i stosowanych taryf;

    3) przewidywanych zmian w natężeniu przewozu podróżnych;

    4) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy lub planu zagospodarowania przestrzennego województwa.

6. (uchylony)

7. Organy, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 1, mogą realizować zadania, o których mowa w ust. 3, przez własne jednostki lub inne wyspecjalizowane podmioty.

8. (uchylony)

Istniejące wersje czasowe art. 22b
2007.07.13 Tekst jednolity
Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874
2012.11.19 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.10.07
zmieniony przez
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 22b. 1. Przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 22, nie później niż 14 dni od dnia ich powstania.

2. Jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1, obejmują dane zawarte w zezwoleniu, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę zezwolenia.

Istniejące wersje czasowe art. 23
2007.07.13 Tekst jednolity
Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874
2011.01.01
zmieniony przez
2012.11.19 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
2013.08.15
zmieniony przez
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 23. 1. Główny Inspektor Transportu Drogowego, w drodze decyzji administracyjnej:

    1) odmawia udzielenia zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w międzynarodowym transporcie drogowym, o którym mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. a, gdy:

      a) wnioskodawca nie jest w stanie świadczyć usług będących przedmiotem wniosku, korzystając ze sprzętu pozostającego w jego bezpośredniej dyspozycji,

      b) projektowana linia regularna będzie stanowiła bezpośrednie zagrożenie dla istnienia już zatwierdzonych linii regularnych, z wyjątkiem sytuacji, kiedy linie te są obsługiwane tylko przez jednego przewoźnika lub przez jedną grupę przewoźników,

      c) zostanie wykazane, iż wydanie zezwolenia poważnie wpłynęłoby na rentowność porównywalnych usług kolejowych na liniach bezpośrednio związanych z trasą usług drogowych,

      d) można wywnioskować, że usługi wymienione we wniosku są nastawione tylko na najbardziej dochodowe spośród usług istniejących na danych trasach;

    2) może odmówić udzielenia zezwolenia na wykonywanie w międzynarodowym transporcie drogowym przewozów, o którym mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. a, zezwolenia na wykonywanie przewozów wahadłowych lub zezwolenia na wykonywanie przewozów okazjonalnych, o których mowa w art. 18 ust. 2, gdy przedsiębiorca:

      a) nie przestrzega warunków określonych w posiadanym już zezwoleniu,

      b) nie wykonuje, na skutek okoliczności zależnych od niego, przewozów regularnych co najmniej przez 3 miesiące,

      c) wykonuje przewozy bez wymaganego zezwolenia.

2. Główny Inspektor Transportu Drogowego, w drodze decyzji administracyjnej, odmawia udzielenia zezwolenia na wykonywanie przewozów w międzynarodowym transporcie drogowym, o którym mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. b, na zasadach określonych w rozporządzeniu (WE) nr 1073/2009.

Istniejące wersje czasowe art. 24
2007.07.13 Tekst jednolity
Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874
2011.01.01
zmieniony przez
2011.03.07
zmieniony przez
2012.11.19 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
2013.08.15
zmieniony przez
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.10.07
zmieniony przez
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 24. 1. Zezwolenie zmienia się na wniosek jego posiadacza, złożony w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, w razie zmiany:

    1) oznaczenia przedsiębiorcy;

    2) siedziby i adresu przedsiębiorcy.

2. Zezwolenie może być zmienione na wniosek jego posiadacza w razie zmiany:

    1) przebiegu linii regularnej, rozkładu jazdy, zwiększenia pojemności pojazdów, częstotliwości ich kursowania lub zmian godzin odjazdów z poszczególnych przystanków;

    2) zagranicznego przewoźnika drogowego, z którym zawarto umowę o wspólnym prowadzeniu linii regularnej w międzynarodowym transporcie drogowym.

3. Zezwolenie wygasa w razie:

    1) zrzeczenia się zezwolenia, z zastrzeżeniem ust. 6;

    2) upływu terminu określonego w zezwoleniu;

    3) wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 16 ust. 1.

4. Zezwolenie cofa się w razie:

    1) cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji;

    2) naruszenia lub zmiany warunków, na jakich zezwolenie zostało wydane oraz określonych w zezwoleniu;

    3) niewykonywania przez przedsiębiorcę, na skutek okoliczności zależnych od niego, przewozów regularnych co najmniej przez 3 miesiące;

    4) odstąpienia zezwolenia osobie trzeciej, przy czym nie jest odstąpieniem zezwolenia powierzenie wykonania przewozu innemu przewoźnikowi, o którym mowa w art. 5 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe.

5. W razie cofnięcia zezwolenia wniosek o ponowne wydanie zezwolenia nie może być rozpatrzony wcześniej niż po upływie 3 lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu stała się ostateczna.

6. Przedsiębiorca nie może zrzec się zezwolenia w przypadku wszczęcia postępowania o cofnięcie zezwolenia.

6a. Przepisy ust. 1-6 nie dotyczą zezwoleń, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. b.

7. Główny Inspektor Transportu Drogowego, w drodze decyzji administracyjnej, przedłuża wydane przez siebie zezwolenia, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. b, zmienia warunki ich wykonywania, stwierdza utratę ich ważności albo cofa je, na zasadach określonych w rozporządzeniu (WE) nr 1073/2009.

Istniejące wersje czasowe art. 25
2007.07.13 Tekst jednolity
Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874
2011.01.01
zmieniony przez
2012.11.19 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
2013.08.15
zmieniony przez
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 25. 1. Główny Inspektor Transportu Drogowego wydaje przewoźnikowi drogowemu zezwolenie zagraniczne na przewóz osób pod warunkiem posiadania przez niego licencji wspólnotowej uprawniającej do wykonywania międzynarodowego autobusowego i autokarowego zarobkowego przewozu osób.

2. Główny Inspektor Transportu Drogowego:

    1) odmawia wydania zezwolenia zagranicznego w razie braku możliwości zapewnienia wystarczającej liczby zezwoleń;

    2) odmawia wydania zezwolenia zagranicznego w przypadkach, o których mowa w art. 15 ust. 1;

    3) może odmówić wydania zezwolenia zagranicznego w przypadkach, o których mowa w art. 15 ust. 3.

3. Wydanie i odmowa wydania w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, zezwolenia zagranicznego na przewóz osób są czynnościami niestanowiącymi decyzji administracyjnej w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

4. Główny Inspektor Transportu Drogowego:

    1) odmawia wydania zezwolenia zagranicznego na przewóz osób, w drodze decyzji administracyjnej, w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 2;

    2) może odmówić wydania zezwolenia zagranicznego na przewóz osób, w drodze decyzji administracyjnej, w przypadku, o którym mowa w ust. 2 pkt 3.

5. Skargi i wnioski związane z wydawaniem zezwoleń zagranicznych na przewóz osób, o których mowa w ust. 2 pkt 1, rozpatruje minister właściwy do spraw transportu.

Istniejące wersje czasowe art. 25a
2011.01.01
dodany przez
2012.11.19 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
2013.08.15
zmieniony przez
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 25a. 1. Wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego osób na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczny podmiot niemający siedziby w państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym wymaga zezwolenia ministra właściwego do spraw transportu, o ile umowy międzynarodowe nie stanowią inaczej.

2. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, może być udzielone na okres nieprzekraczający danego roku kalendarzowego.

3. Wysokość kontyngentu zezwoleń, o których mowa w ust. 1 i w art. 25 ust. 1, ustala, w drodze porozumienia z odpowiednimi władzami innych państw, minister właściwy do spraw transportu.

4. Blankiety zezwoleń na wykonywanie przewozów wahadłowych lub zezwoleń na wykonywanie przewozów okazjonalnych, których posiadanie jest wymagane od zagranicznego przewoźnika, wytwarza i przekazuje za granicę, w imieniu ministra właściwego do spraw transportu, Główny Inspektor Transportu Drogowego.

5. Blankiety zezwoleń, o których mowa w art. 25 ust. 1, przyjmuje z zagranicy Główny Inspektor Transportu Drogowego.

Istniejące wersje czasowe art. 26
2007.07.13 Tekst jednolity
Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874
2011.01.01
zmieniony przez
2012.11.19 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 26. Minister właściwy do spraw transportu, w celu usprawnienia procedur wydawania zezwoleń zagranicznych na przewóz osób, może upoważnić do ich wydawania, w drodze rozporządzenia, polskie organizacje o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszające międzynarodowych przewoźników drogowych, uwzględniając właściwe zabezpieczenie dokumentów związanych z wydawaniem tych zezwoleń uniemożliwiające dostęp do nich osób niepowołanych, wyposażenie pomieszczeń w urządzenia gwarantujące bezpieczeństwo przechowywanych dokumentów, ubezpieczenie od wszelkiego ryzyka oraz sposób rozliczania się w przypadku zaginięcia, zniszczenia lub utraty tych dokumentów.

Istniejące wersje czasowe art. 27
2007.07.13 Tekst jednolity
Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874
2009.07.10
zmieniony przez
2011.01.01
zmieniony przez
2012.11.19 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 27. 1. Przy wykonywaniu przewozów wahadłowych i okazjonalnych w międzynarodowym transporcie drogowym wymagany jest formularz jazdy zawierający w szczególności dane dotyczące oznaczenia przedsiębiorcy, numeru rejestracyjnego pojazdu, rodzaju usługi, miejsca początkowego i miejsca docelowego przewozu drogowego oraz listę imienną przewożonych osób.

2. (uchylony)

3. Formularz jazdy wydają przewoźnikowi:

    1) Główny Inspektor Transportu Drogowego;

    2) wojewódzki inspektor transportu drogowego.

4. Wydanie formularza jazdy jest czynnością niestanowiącą decyzji administracyjnej w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

Istniejące wersje czasowe art. 27a
2007.07.13 Tekst jednolity
Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874
2011.01.01
uchylony przez
2012.11.19 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 27a. (uchylony)

Rozdział 4

Transport drogowy rzeczy

Istniejące wersje czasowe art. 28
2007.07.13 Tekst jednolity
Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874
2010.04.03
zmieniony przez
2012.11.19 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
2013.08.15
zmieniony przez
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 28. 1. Wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczny podmiot niemający siedziby w państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym wymaga zezwolenia ministra właściwego do spraw transportu, o ile umowy międzynarodowe nie stanowią inaczej.

1a. Do wykonywania międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczny podmiot mający siedzibę w państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym stosuje się przepisy rozporządzenia (WE) nr 1072/2009, z tym że w przypadku wykonywania przewozu do lub z państwa trzeciego zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, jest wymagane, jeżeli umowy międzynarodowe tak stanowią.

2. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, może być udzielone na okres nieprzekraczający danego roku kalendarzowego.

3. Przepisy ust. 1-2 stosuje się również w przypadku przejazdu pojazdu samochodowego bez ładunku.

Istniejące wersje czasowe art. 28a
2010.04.03
dodany przez
2012.11.19 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 28a. 1. Zagraniczny podmiot wykonujący międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy jest obowiązany wypełnić blankiet zezwolenia, o którym mowa w art. 28 ust. 1, najpóźniej przed wjazdem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej pojazdu samochodowego, którym przewóz ten jest wykonywany.

2. W przypadku niewypełnienia lub nieprawidłowego wypełnienia blankietu zezwolenia, o którym mowa w art. 28 ust. 1, przejazd uznaje się za wykonywany bez zezwolenia.

3. Kierujący pojazdem samochodowym wykonującym międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy jest obowiązany posiadać w pojeździe i okazywać na żądanie uprawnionych osób blankiet zezwolenia, o którym mowa w art. 28 ust. 1. W przypadku nieokazania podczas kontroli tego dokumentu, międzynarodowy przewóz drogowy uznaje się za wykonywany bez zezwolenia.

Istniejące wersje czasowe art. 29
2007.07.13 Tekst jednolity
Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874
2007.10.10
zmieniony przez
2011.01.01
zmieniony przez
2012.11.19 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
2013.08.15
zmieniony przez
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 29. 1. Wykonywanie przewozu kabotażowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podmiot:

    1) mający siedzibę w państwie innym niż państwo członkowskie Unii Europejskiej, Konfederacja Szwajcarska lub państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strona umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub

    2) wykorzystujący do przewozu pojazd zarejestrowany w państwie innym niż państwo członkowskie Unii Europejskiej, Konfederacja Szwajcarska lub państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strona umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym

- wymaga uzyskania zezwolenia na przewóz kabotażowy, które wydaje w drodze decyzji administracyjnej Główny Inspektor Transportu Drogowego.

2. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na wniosek przewoźnika drogowego, pod warunkiem dołączenia do niego co najmniej dwóch pozytywnych opinii organizacji o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszających przewoźników drogowych.

3. Główny Inspektor Transportu Drogowego, w drodze decyzji administracyjnej, wydaje zakaz wykonywania przewozu kabotażowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dla przewoźnika niemającego tu siedziby, jeżeli przewoźnik podczas przewozu kabotażowego wielokrotnie naruszył przepisy rozporządzenia (WE) nr 1072/2009 lub inne wspólnotowe albo krajowe przepisy w zakresie transportu drogowego.

4. Zakaz, o którym mowa w ust. 3 obowiązuje przez okres 2 lat, od dnia uprawomocnienia się decyzji o jego wydaniu.

Istniejące wersje czasowe art. 29a
2010.04.03
dodany przez
2012.11.19 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 29a. 1. Przewóz kabotażowy bez zezwolenia, na podstawie umowy międzynarodowej, może być wykonywany wyłącznie pojazdem samochodowym, z którego dokonano całkowitego albo częściowego rozładunku rzeczy przywiezionych z zagranicy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2. Pojazd samochodowy, o którym mowa w ust. 1, może być wykorzystany do trzech przewozów kabotażowych w okresie 7 dni, począwszy od dnia, w którym dokonano rozładunku rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

3. Kierujący pojazdem samochodowym, o którym mowa w ust. 1, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionych osób, dokumenty potwierdzające spełnienie warunków, o których mowa w ust. 1 i 2, a w szczególności dokumenty przewozowe oraz faktury za wykonane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej usługi przewozowe.

Istniejące wersje czasowe art. 29b
2010.04.03
dodany przez
2012.11.19 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 29b. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia:

    1) rodzaje zezwoleń, o których mowa w art. 28 ust. 1 i art. 29 ust. 1,

    2) szczegółowe warunki wykorzystania zezwoleń, o których mowa w art. 28 ust. 1 i art. 29 ust. 1,

    3) sposób wypełniania blankietów zezwoleń, o których mowa w art. 28 ust. 1 i art. 29 ust. 1,

    4) wzory zezwoleń, o których mowa w art. 28 ust. 1 i art. 29 ust. 1

- uwzględniając warunki wykorzystania zezwoleń określone w dwustronnych umowach międzynarodowych o wykonywaniu przewozów drogowych oraz zakres niezbędnych danych umieszczonych w zezwoleniach.

Istniejące wersje czasowe art. 29c
2011.01.01
dodany przez
2012.11.19 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 29c. 1. Wysokość kontyngentu zezwoleń, o których mowa w art. 28 ust. 1 i art. 30 ust. 1, ustala, w drodze porozumienia z odpowiednimi władzami innych państw, minister właściwy do spraw transportu.

2. Blankiety zezwoleń, o których mowa w art. 28 ust. 1, wytwarza i przekazuje za granicę, w imieniu ministra właściwego do spraw transportu, Główny Inspektor Transportu Drogowego.

3. Blankiety zezwoleń, o których mowa w art. 30 ust. 1, przyjmuje z zagranicy Główny Inspektor Transportu Drogowego.

Istniejące wersje czasowe art. 30
2007.07.13 Tekst jednolity
Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874
2011.01.01
zmieniony przez
2012.11.19 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
2013.08.15
zmieniony przez
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 30. 1. Główny Inspektor Transportu Drogowego wydaje przewoźnikowi drogowemu zezwolenie zagraniczne na przewóz rzeczy pod warunkiem posiadania przez niego licencji wspólnotowej uprawniającej do wykonywania międzynarodowego zarobkowego przewozu rzeczy.

2. Przepis art. 25 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

3. Wydanie i odmowa wydania w przypadku, o którym mowa w art. 25 w ust. 2 pkt 1, zezwolenia zagranicznego na przewóz rzeczy są czynnościami niestanowiącymi decyzji administracyjnej w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

4. Główny Inspektor Transportu Drogowego:

    1) odmawia wydania zezwolenia zagranicznego na przewóz rzeczy, w drodze decyzji administracyjnej, w przypadku, o którym mowa w art. 25 w ust. 2 pkt 2;

    2) może odmówić wydania zezwolenia zagranicznego na przewóz rzeczy, w drodze decyzji administracyjnej, w przypadku, o którym mowa w art. 25 w ust. 2 pkt 3.

5. Podziału zezwoleń zagranicznych między przewoźnikami drogowymi, o których mowa w ust. 1, dokonuje komisja społeczna powołana przez ministra właściwego do spraw transportu.

6. Komisja, o której mowa w ust. 5, składa się z 7 osób.

7. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, tryb wyłaniania składu oraz tryb działania komisji społecznej, o której mowa w ust. 5, mając na uwadze usprawnienie sposobu podziału zezwoleń zagranicznych oraz zapewnienie w pracach komisji przedstawicieli polskich organizacji o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszających międzynarodowych przewoźników drogowych.

8. Skargi i wnioski związane z wydawaniem zezwoleń zagranicznych, o których mowa w ust. 3, rozpatruje minister właściwy do spraw transportu.

9. Przepisy ustawy dotyczące zezwoleń zagranicznych stosuje się do ekopunktów wydawanych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2327/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 grudnia 2003 r. ustanawiającym w ramach stałej polityki transportowej system punktów tranzytowych mający zastosowanie w 2004 r. do samochodów ciężarowych przejeżdżających przez Austrię (Dz. Urz. WE L 345 z 31.12.2003, str. 30; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 7, t. 7, str. 706, z późn. zm.).

10. W przypadku zezwoleń zagranicznych, których wykorzystanie jest uzależnione od spełnienia przez pojazd odpowiednich wymogów bezpieczeństwa lub warunków dopuszczenia do ruchu, odpowiedni certyfikat potwierdzający ich spełnienie wydają:

    1) Główny Inspektor Transportu Drogowego;

    2) wojewódzki inspektor transportu drogowego.

Istniejące wersje czasowe art. 30a
2007.07.13 Tekst jednolity
Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874
2011.01.01
zmieniony przez
2012.11.19 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 30a. 1. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia:

    1) rodzaje certyfikatów, o których mowa w art. 30 ust. 10, i terminy ich ważności;

    2) dokumenty, na podstawie których jest wydawany i wznawiany certyfikat;

    3) wzory certyfikatów.

2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw transportu uwzględni w szczególności:

    1) wymagania dyrektywy 96/96/WE w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich dotyczących badań przydatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep, zmienionej dyrektywą 1999/52/WE, dla celów rezolucji CEMT/CM (2001)9/Final;

    2) zakres niezbędnych danych umieszczonych w certyfikatach.

Art. 31. Wykonywanie międzynarodowego transportu kombinowanego nie wymaga posiadania zezwolenia zagranicznego ani zezwolenia polskiego przez przewoźnika zagranicznego, jeżeli w umowach międzynarodowych, którymi Rzeczpospolita Polska jest związana, przewidziano wzajemne zwolnienie w tym zakresie.

Istniejące wersje czasowe art. 32
2007.07.13 Tekst jednolity
Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874
2011.01.01
zmieniony przez
2012.11.19 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 32. Minister właściwy do spraw transportu, w celu usprawnienia procedur wydawania zezwoleń zagranicznych na przewóz rzeczy, może, w drodze rozporządzenia, upoważnić do ich wydawania polskie organizacje o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszające międzynarodowych przewoźników drogowych, uwzględniając właściwe zabezpieczenie dokumentów związanych z wydawaniem tych zezwoleń uniemożliwiające dostęp do nich osób niepowołanych, wyposażenie pomieszczeń w urządzenia gwarantujące bezpieczeństwo przechowywanych dokumentów, ubezpieczenie od wszelkiego ryzyka oraz sposób rozliczania się w przypadku zaginięcia, zniszczenia lub utraty tych dokumentów.

Rozdział 4a

Świadectwo kierowcy

Art. 32a. Do kierowcy niebędącego obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, zatrudnionego przez przedsiębiorcę mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wykonującego międzynarodowy transport drogowy rzeczy, stosuje się przepisy Unii Europejskiej dotyczące świadectwa kierowcy.*)

    ___________________________
    *) W tym zakresie stosuje się przepisy rozporządzenia (WE) nr 484/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 1 marca 2002 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 881/92 i (EWG) nr 3118/93 w celu ustanowienia świadectwa kierowcy (Dz. Urz. WE L 076 z 19.03.2002).

Istniejące wersje czasowe art. 32b
2007.07.13 Tekst jednolity
Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874
2011.01.01
zmieniony przez
2012.11.19 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
2013.08.15
zmieniony przez
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.10.07
zmieniony przez
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2016.12.15
zmieniony przez
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 32b. 1. Główny Inspektor Transportu Drogowego, w drodze decyzji administracyjnej, wydaje, odmawia wydania, zmienia, cofa świadectwo kierowcy lub zawiesza wydawanie świadectw kierowców.

2. Świadectwo kierowcy wydaje się na wniosek przedsiębiorcy, posiadającego licencję wspólnotową, złożony w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej.

3. Świadectwo kierowcy wraz z wypisem ze świadectwa kierowcy wydaje się przedsiębiorcy na okres do 5 lat.

4. Wniosek, o którym mowa w ust. 2, powinien zawierać:

    1) oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedzibę i adres;

    2) imię i nazwisko, datę i miejsce urodzenia oraz obywatelstwo kierowcy.

5. Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, dołącza się:

    1) kopię licencji wspólnotowej;

    2) zaświadczenie o zatrudnieniu kierowcy oraz spełnieniu przez kierowcę wymagań, o których mowa w art. 39a;

    3) kserokopię dokumentu tożsamości;

    4) kserokopię prawa jazdy;

    5) kserokopię dokumentu potwierdzającego ubezpieczenie społeczne kierowcy.

5a. W przypadku gdy wniosek, o którym mowa w ust. 2, jest składany w postaci elektronicznej, załączniki, o których mowa w ust. 5, składa się również w postaci elektronicznej.

6. W przypadku zmiany danych, o których mowa w ust. 4, oraz danych zawartych w dokumentach, o których mowa w ust. 5, stosuje się odpowiednio przepis art. 14 ust. 1.

7. Do wygaśnięcia świadectwa kierowcy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące wygaśnięcia licencji.

Istniejące wersje czasowe art. 32c
2007.07.13 Tekst jednolity
Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874
2011.01.01
zmieniony przez
2012.11.19 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 32c. 1. Organem uprawnionym do przeprowadzania kontroli wydanych świadectw kierowcy jest Główny Inspektor Transportu Drogowego.

2. (uchylony)

3. Do przeprowadzania kontroli, o której mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy art. 85 i art. 90.

Art. 32d. (utracił moc)

Istniejące wersje czasowe art. 32e
2007.07.13 Tekst jednolity
Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874
2011.01.01
zmieniony przez
2012.11.19 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 32e. 1. Główny Inspektor Transportu Drogowego prowadzi rejestr wydanych świadectw kierowcy.

2. (uchylony)

Istniejące wersje czasowe art. 32f
2016.12.15
dodany przez
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 32f. 1. Główny Inspektor Transportu Drogowego może w każdym czasie wezwać przedsiębiorcę posiadającego świadectwo kierowcy do przedstawienia dokumentu potwierdzającego spełnianie wymagań, o którym mowa w art. 32b ust. 5.

2. W przypadku niewłaściwego wykorzystywania przez przedsiębiorcę świadectwa kierowcy polegającego na:

    1) niespełnianiu warunków stanowiących podstawę wydania świadectwa kierowcy lub

    2) podaniu nieprawidłowych informacji we wniosku o wydanie świadectwa kierowcy

- właściwy organ, o którym mowa w art. 32b, cofa świadectwo kierowcy i zawiesza wydawanie nowych świadectw kierowcy przez okres roku.

3. W przypadku bardzo poważnego naruszenia dotyczącego świadectwa kierowcy, określonego w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, organ, o którym mowa w art. 32b, cofa, w drodze decyzji administracyjnej, 1 wypis z licencji wspólnotowej na okres 6 miesięcy i zawiesza wydawanie nowych świadectw kierowców przez okres roku.

Rozdział 5

Przewozy na potrzeby własne

Istniejące wersje czasowe art. 33
2007.07.13 Tekst jednolity
Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874
2011.01.01
zmieniony przez
2011.07.01
zmieniony przez
2012.11.19 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
2013.08.15
zmieniony przez
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.05.19
zmieniony przez
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 33. 1. Przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej.

2. Obowiązek uzyskania zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy przewozów drogowych wykonywanych:

    1) w ramach powszechnych usług pocztowych;

    2) przez podmioty, niebędące przedsiębiorcami, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 3, z tym że w przypadku działalności wytwórczej w rolnictwie dotyczącej upraw rolnych oraz chowu i hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego obowiązek uzyskania zaświadczenia nie dotyczy rolnika w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 2015 r. poz. 277);

    3) przez przedsiębiorców posiadających uprawnienia do wykonywania transportu drogowego.

3. Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, zawiera: oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedzibę (miejsce zamieszkania) i adres, numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym, o ile przedsiębiorca taki numer posiada, albo numer identyfikacji podatkowej (NIP), rodzaj i zakres wykonywania przewozów drogowych na potrzeby własne oraz rodzaj i liczbę pojazdów samochodowych.

4. Zaświadczenie na krajowy niezarobkowy przewóz drogowy uprawnia do wykonywania przewozów wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. 

5. Zaświadczenie na międzynarodowy niezarobkowy przewóz drogowy uprawnia do wykonywania przewozów z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej. Zaświadczenie to uprawnia również do wykonywania niezarobkowego przewozu drogowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z rodzajem przewozów w nim określonych.

6. Wniosek o wydanie zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1, zawiera informacje i dokumenty określone w art. 8 ust. 2 pkt 1-4 i 6 oraz ust. 3 pkt 4 i 5.

7. Przepis art. 14 ust. 1 stosuje się odpowiednio.

8. Zaświadczenie na krajowy niezarobkowy przewóz drogowy oraz wypis lub wypisy z zaświadczenia wydaje właściwy dla siedziby przedsiębiorcy starosta na czas nieokreślony. Zaświadczenie na międzynarodowy niezarobkowy przewóz drogowy oraz wypis lub wypisy z zaświadczenia wydaje Główny Inspektor Transportu Drogowego na okres do 5 lat.

9. W przypadku wykonywania międzynarodowego niezarobkowego przewozu drogowego niezgodnie z wydanym zaświadczeniem Główny Inspektor Transportu Drogowego odmawia wydania nowego zaświadczenia przez okres 3 lat od dnia upływu ważności posiadanego zaświadczenia.

9a. W przypadku wykonywania krajowego niezarobkowego przewozu drogowego niezgodnie z wydanym zaświadczeniem właściwy starosta, w drodze decyzji, stwierdza nieważność zaświadczenia. Wydanie nowego zaświadczenia jest możliwe po upływie 3 lat od dnia stwierdzenia nieważności poprzedniego zaświadczenia.

10. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wzór zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1, oraz wypisu z tego zaświadczenia, mając na uwadze przepisy Unii Europejskiej, o których mowa w art. 20 ust. 2.

11. (uchylony)

Istniejące wersje czasowe art. 33a
2012.01.01
dodany przez
2012.11.19 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 33a. W razie zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej lub wykonywania przewozu drogowego, podmiot, o którym mowa w art. 33 ust. 1 lub ust. 2 pkt 1 i 2, ma obowiązek przechowywać i udostępniać osobom uprawnionym do kontroli, dokumenty i inne nośniki informacji wymagane przepisami, o których mowa w art. 4 pkt 22, przez okres jednego roku począwszy od dnia, w którym przestał wykonywać przewóz drogowy.

Istniejące wersje czasowe art. 34
2007.07.13 Tekst jednolity
Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874
2011.01.01
zmieniony przez
2012.11.19 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 34. 1. Wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego na potrzeby własne może wymagać uzyskania odpowiedniego zezwolenia, jeżeli umowy międzynarodowe, którymi Rzeczpospolita Polska jest związana, tak stanowią.

2. Do wniosku o wydanie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, przedsiębiorca, z zastrzeżeniem art. 33 ust. 2, obowiązany jest dołączyć zaświadczenie określone w art. 33 ust. 1.

3. Przepis art. 25 oraz art. 30 ust. 1 stosuje się odpowiednio.

4. Przy wykonywaniu międzynarodowego przewozu drogowego osób na potrzeby własne jest wymagany formularz jazdy, o którym mowa w art. 27.

5. Główny Inspektor Transportu Drogowego prowadzi rejestr podmiotów i pojazdów wykonujących międzynarodowy przewóz drogowy na potrzeby własne.

6. (uchylony)

7. (uchylony)

Art. 34a. 1. Na podstawie umów cywilnoprawnych mogą być używane, do celów służbowych, samochody osobowe, motocykle i motorowery niebędące własnością pracodawcy.

2. Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych określa, w drodze rozporządzenia, warunki ustalania oraz sposób dokonywania zwrotu kosztów używania pojazdów, o których mowa w ust. 1, uwzględniając rodzaj pojazdu mechanicznego, jego pojemność oraz limit kilometrów w zależności od liczby mieszkańców w danej gminie lub mieście, właściwych ze względu na miejsce zatrudnienia pracownika.

Rozdział 6

Zwolnienie z obowiązku uzyskania zezwolenia

Istniejące wersje czasowe art. 35
2007.07.13 Tekst jednolity
Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874
2011.01.01
zmieniony przez
2012.11.19 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 35. 1. Przedsiębiorca wykonujący transport drogowy może być zwolniony z obowiązku uzyskania zezwolenia w przypadku wykonywania przez niego przewozów w ramach pomocy humanitarnej, medycznej lub w przypadku klęski żywiołowej.

2. Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1, następuje, w drodze decyzji administracyjnej, wydanej przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego.

3. Przedsiębiorca wykonujący transport drogowy jest zwolniony z obowiązku uzyskania zezwolenia, jeżeli umowy międzynarodowe, którymi Rzeczpospolita Polska jest związana, tak stanowią.

Art. 36. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, dokumenty potwierdzające wykonywanie przez przedsiębiorcę przewozów, o których mowa w art. 35 ust. 1.

Rozdział 7

Warunki i tryb uzyskiwania certyfikatów kompetencji zawodowych

Istniejące wersje czasowe art. 37
2007.07.13 Tekst jednolity
Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874
2012.11.19 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
2013.08.15
zmieniony przez
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2016.12.15
zmieniony przez
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 37. 1. Uzyskanie certyfikatu kompetencji zawodowych wymaga wykazania się wiedzą niezbędną do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego, określonym w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, oraz złożenia, z wynikiem pozytywnym, egzaminu pisemnego przed komisją egzaminacyjną działającą przy jednostce określonej w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1.

2. Egzamin składa się z dwóch części:

    1) pisemnego testu zawierającego zbiór pytań i odpowiedzi wielokrotnego wyboru;

    2) pisemnego zadania egzaminacyjnego.

3. Maksymalna liczba punktów, jaką można uzyskać z każdej części egzaminu, stanowi 50% ogólnej liczby możliwych do uzyskania punktów.

4. Warunki i tryb przeprowadzenia egzaminu, o którym mowa w ust. 1, określa regulamin opracowany przez jednostkę określoną w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1 i zatwierdzony przez ministra właściwego do spraw transportu.

5. Katalog pytań i katalog zadań, a także pytania i zadania zawarte w indywidualnych zestawach egzaminacyjnych nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764).

Istniejące wersje czasowe art. 38
2007.07.13 Tekst jednolity
Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874
2012.11.19 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
2013.08.15
zmieniony przez
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 38. 1. (uchylony)

2. Minister właściwy do spraw transportu wyznacza jednostki, przy których działają komisje egzaminacyjne.

3. Jednostki, o których mowa w ust. 2, wydają certyfikaty kompetencji zawodowych i przekazują informacje o ich wydaniu do centralnego rejestru tych certyfikatów prowadzonego przez ministra właściwego do spraw transportu.

Istniejące wersje czasowe art. 38a
2010.04.03
dodany przez
2012.11.19 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
2013.08.15
zmieniony przez
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 38a. 1. Osoby legitymujące się dyplomem ukończenia studiów drugiego stopnia, jednolitych studiów magisterskich lub świadectwem ukończenia studiów podyplomowych, których program obejmuje cały zakres zagadnień, o których mowa w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, zwolnione są z egzaminu pisemnego, o którym mowa w art. 37.

2. Osoby legitymujące się dyplomem ukończenia studiów pierwszego stopnia, studiów drugiego stopnia, jednolitych studiów magisterskich lub świadectwem ukończenia studiów podyplomowych, których program obejmuje część zagadnień, o których mowa w załączniku I do rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, zwolnione są z części egzaminu pisemnego, o którym mowa w art. 37, w zakresie dziedzin objętych programem studiów.

3. Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 i 2, stanowią zwolnienia w rozumieniu art. 8 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009.

4. Zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 2, dokonuje jednostka określona w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1.

Istniejące wersje czasowe art. 39
2007.07.13 Tekst jednolity
Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874
2012.11.19 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
2013.08.15
zmieniony przez
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 39. 1. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia:

    1) jednostki, o których mowa w art. 38 ust. 2;

    2) wymagania kwalifikacyjne dotyczące członków komisji egzaminacyjnej i tryb ustalania jej składu;

    3) rodzaje zabezpieczeń certyfikatu kompetencji zawodowych;

    4) tryb zwalniania z egzaminu pisemnego, o którym mowa w art. 37.

2. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia się odpowiednio:

    1) potrzebę zapewnienia należytych warunków organizacyjno-technicznych do przeprowadzenia procesu certyfikacji kompetencji zawodowych w transporcie drogowym;

    2) konieczność zapewnienia właściwych kwalifikacji członków komisji egzaminacyjnej, a także ich liczbę, która zapewni obiektywne przeprowadzenie egzaminu pisemnego;

    3) konieczność prawidłowego zabezpieczenia certyfikatów kompetencji zawodowych przed fałszowaniem;

    4) potrzebę zapewnienia ujednoliconych procedur zwalniania z egzaminu pisemnego.

Rozdział 7a

Kierowcy wykonujący przewóz drogowy

Istniejące wersje czasowe art. 39a
2007.07.13 Tekst jednolity
Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874
2010.04.03
zmieniony przez
2012.11.19 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
2013.01.19
zmieniony przez
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 39a. 1. Przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta:

    1) ukończyła:

      a) 18 lat - w przypadku kierowcy prowadzącego pojazd samochodowy, dla którego wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii:

        - C lub C+E, o ile uzyskał on odpowiednią kwalifikację wstępną,

        - C1 lub C1+E, o ile uzyskał on odpowiednią kwalifikację wstępną przyśpieszoną,

      b) 21 lat - w przypadku kierowcy prowadzącego pojazd samochodowy, dla którego wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii:

        - C lub C+E, o ile uzyskał on odpowiednią kwalifikację wstępną przyśpieszoną,

        - D lub D+E, o ile uzyskał on odpowiednią kwalifikację wstępną,

        - D1 lub D1+E, o ile przewóz wykonywany jest na liniach regularnych, których trasa nie przekracza 50 km i o ile kierowca uzyskał odpowiednią kwalifikację wstępną przyśpieszoną,

      c) 23 lata - w przypadku kierowcy prowadzącego pojazd samochodowy, dla którego wymagane jest posiadanie prawa jazdy kategorii D lub D+E, o ile uzyskał on odpowiednią kwalifikację wstępną przyśpieszoną;

    2) posiada odpowiednie uprawnienie do kierowania pojazdem samochodowym, określone w ustawie z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, z zastrzeżeniem ust. 1a;

    3) nie ma przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy;

    4) nie ma przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy;

    5) uzyskała kwalifikację wstępną lub kwalifikację wstępną przyśpieszoną, zwane dalej "kwalifikacją";

    6) ukończyła szkolenie okresowe.

1a. Kierowca posiadający prawo jazdy kategorii D albo D+E do ukończenia 23. roku życia może być zatrudniony wyłącznie przy wykonywaniu regularnych przewozów osób na liniach komunikacyjnych na trasie nieprzekraczającej 50 km.

2. (uchylony)

3. Wymagań, o których mowa w ust. 1 pkt 1, 5 i 6, nie stosuje się do kierowcy pojazdu:

    1) do kierowania którego wymagane jest prawo jazdy kategorii A1, A, B1, B lub B+E;

    2) którego konstrukcja ogranicza prędkość do 45 km/h;

    3) wykorzystywanego przez siły zbrojne;

    4) obrony cywilnej, jednostek ochrony przeciwpożarowej lub jednostek odpowiedzialnych za utrzymanie bezpieczeństwa lub porządku publicznego;

    5) poddawanego testom drogowym do celów rozwoju technicznego przez producentów, jednostki badawczo-rozwojowe lub szkoły wyższe;

    6) odbywającego przejazd bez osób lub ładunku:

      a) w celu dokonania jego naprawy lub konserwacji,

      b) z miejsca zakupu lub odbioru;

    7) używanego w sytuacjach zagrożenia lub przeznaczonego do akcji ratunkowych;

    8) wykorzystywanego do:

      a) nauki jazdy osób ubiegających się o prawo jazdy,

      b) szkolenia osób posiadających prawo jazdy,

      c) przeprowadzania państwowego egzaminu osób ubiegających się o prawo jazdy;

    9) wykorzystywanego do użytku osobistego w przewozie drogowym osób lub rzeczy;

    10) wykorzystywanego do przewozu materiałów lub urządzeń niezbędnych kierowcy do jego pracy, pod warunkiem że prowadzenie pojazdu nie jest jego podstawowym zajęciem.

Istniejące wersje czasowe art. 39b
2007.07.13 Tekst jednolity
Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874
2010.04.03
zmieniony przez
2012.11.19 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
2013.01.19
zmieniony przez
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 39b. 1. Do uzyskania kwalifikacji może przystąpić osoba:

    1) która na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej:

      a) przebywa co najmniej 185 dni w roku ze względu na więzi osobiste lub zawodowe, albo

      b) studiuje od co najmniej sześciu miesięcy i przedstawi zaświadczenie potwierdzające ten fakt, lub

    2) niebędąca obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, mająca zamiar wykonywać przewozy na rzecz podmiotu mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

    3) która nie ma przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.

2. Kierowca obowiązany jest uzyskać kwalifikację, odpowiednio do pojazdu samochodowego, którym zamierza wykonywać przewóz drogowy, w zakresie bloków programowych określonych odpowiednio do kategorii prawa jazdy:

    1) C1, C1+E, C i C+E;

    2) D1, D1+E, D i D+E.

3. Kwalifikacja obejmuje zajęcia teoretyczne i praktyczne oraz testy kwalifikacyjne.

Istniejące wersje czasowe art. 39b1
2007.07.13 Tekst jednolity
Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874
2010.04.03
zmieniony przez
2012.11.19 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2016.12.15
zmieniony przez
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 39b1. 1. Zajęcia, o których mowa w art. 39b ust. 3, przeprowadzane są w formie:

    1) zajęć szkolnych dla uczniów - w szkole, jeżeli w programie nauczania jest przewidziane uzyskanie kwalifikacji kierowcy wykonującego przewóz drogowy, albo

    2) kursu kwalifikacyjnego - w ośrodku szkolenia.

2. Zajęcia teoretyczne i praktyczne, o których mowa w art. 39b ust. 3, obejmują:

    1) kształcenie zawodowe w zakresie racjonalnego kierowania pojazdem, z uwzględnieniem przepisów bezpieczeństwa, w tym:

      a) znajomość właściwości technicznych i zasad działania elementów bezpieczeństwa pojazdu,

      b) umiejętność optymalizacji zużycia paliwa,

      c) umiejętność zapewnienia bezpieczeństwa w związku z przewożonym towarem,

      d) umiejętność zapewnienia bezpieczeństwa pasażerom,

      e) umiejętność bezpiecznego mocowania ładunku;

    2) kształcenie zawodowe w zakresie umiejętności stosowania przepisów dotyczących wykonywania transportu drogowego;

    3) kształcenie zawodowe w zakresie zagrożeń związanych z wykonywanym zawodem, w tym bezpieczeństwo na drodze i bezpieczeństwo dla środowiska;

    4) kształcenie zawodowe w zakresie obsługi i logistyki, w tym kształtowanie wizerunku firmy oraz znajomość rynku w przewozie drogowym i jego organizacji.

3. Testy kwalifikacyjne, o których mowa w art. 39b ust. 3, przeprowadzane są:

    1) przez Okręgową Komisję Egzaminacyjną, po zakończeniu zajęć szkolnych dla uczniów, o których mowa w ust. 1 pkt 1, w ramach zewnętrznego egzaminu potwierdzającego kwalifikacje zawodowe albo egzaminu potwierdzającego kwalifikacje w zawodzie, albo

    2) w ośrodku szkolenia, po zakończeniu zajęć teoretycznych i praktycznych, przez trzyosobową komisję egzaminacyjną, zwaną dalej "komisją", powołaną przez wojewodę.

4. W skład komisji mogą wchodzić osoby, które:

    1) posiadają wykształcenie wyższe prawnicze, ekonomiczne lub techniczne z zakresu motoryzacji lub transportu;

    2) nie były prawomocnie skazane za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowych lub przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów;

    3) spełniają szczegółowe wymagania określone w przepisach wydanych na podstawie art. 39i ust. 1 pkt 4.

5. Co najmniej jedna z osób - członków komisji, dodatkowo:

    1) jest obowiązana posiadać uprawnienia instruktora lub egzaminatora w zakresie kategorii prawa jazdy odpowiedniej do kategorii realizowanego bloku programowego, o którym mowa w art. 39b ust. 2, albo

    2) powinna być przedstawicielem organizacji o zasięgu ogólnopolskim zrzeszającej przedsiębiorców wykonujących przewozy drogowe.

6. Testy kwalifikacyjne, o których mowa w art. 39b ust. 3, przeprowadzane są na podstawie pytań pochodzących z katalogu pytań testowych zatwierdzonego przez ministra właściwego do spraw transportu.

7. Katalog pytań testowych obejmuje zagadnienia, o których mowa w ust. 2.

8. Za przeprowadzenie testu członkom komisji, przysługuje wynagrodzenie, którego koszt ponosi ośrodek szkolenia.

9. Ośrodek szkolenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, umożliwia przeprowadzanie przez komisję testu kwalifikacyjnego, zapewniając odpowiednie warunki lokalowe.

Istniejące wersje czasowe art. 39b2
2007.07.13 Tekst jednolity
Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874
2010.04.03
zmieniony przez
2012.11.19 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 39b2. Kierowca, który uzyskał kwalifikację w zakresie określonego bloku programowego, o którym mowa w art. 39b ust. 2, i zamierza wykonywać przewozy innymi pojazdami samochodowymi niż te, dla których wymagane jest prawo jazdy odpowiadające zakresowi uzyskanej kwalifikacji, obowiązany jest odbyć odpowiednią kwalifikację uzupełniającą lub kwalifikację uzupełniającą przyśpieszoną. Przepisy art. 39a ust. 1 i art. 39b1 stosuje się odpowiednio.

Istniejące wersje czasowe art. 39c
2007.07.13 Tekst jednolity
Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874
2010.04.03
zmieniony przez
2012.11.19 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
2018.06.04
zmieniony przez
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 39c. 1. Wojewoda lub upoważniony przez niego członek komisji albo dyrektor Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej, wydaje osobie, która uzyskała kwalifikację świadectwo kwalifikacji zawodowej potwierdzające uzyskanie odpowiedniej kwalifikacji.

2. Wojewoda lub upoważniony przez niego członek komisji oraz dyrektor Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej, w terminie 21 dni od dnia przeprowadzenia testu kwalifikacyjnego, przekazują do centralnej ewidencji kierowców następujące dane osób, którym wydano świadectwo kwalifikacji zawodowej, o którym mowa w ust. 1:

    1) imię i nazwisko;

    2) datę i miejsce urodzenia;

    3) numer ewidencyjny Powszechnego Elektronicznego Systemu Ewidencji Ludności (PESEL) albo rodzaj, serię, numer oraz państwo wydania dokumentu potwierdzającego tożsamość - w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL;

    4) rodzaj i zakres kwalifikacji oraz numer i datę wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej.

Istniejące wersje czasowe art. 39d
2007.07.13 Tekst jednolity
Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874
2010.04.03
zmieniony przez
2012.11.19 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 39d. 1. Do szkolenia okresowego może przystąpić osoba:

    1) która na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej:

      a) przebywa co najmniej 185 dni w roku ze względu na więzi osobiste lub zawodowe, albo

      b) studiuje od co najmniej sześciu miesięcy i przedstawi zaświadczenie potwierdzające ten fakt;

    2) wykonująca przewóz drogowy na rzecz podmiotu mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

2. Kierowca obowiązany jest co pięć lat, począwszy od dnia uzyskania świadectwa kwalifikacji zawodowej poświadczającego uzyskanie kwalifikacji, ukończyć szkolenie okresowe odpowiednio do pojazdu, którym wykonuje przewóz drogowy.

3. Kierowca może odbywać szkolenie okresowe w jednej z następujących form:

    1) kursu okresowego;

    2) cyklu zajęć rozłożonych w okresie pięciu lat, obejmującego program kursu okresowego.

4. Szkolenie okresowe jest prowadzone w ośrodku szkolenia w zakresie bloków programowych określonych odpowiednio do kategorii prawa jazdy:

    1) C1, C1+E, C i C+E;

    2) D1, D1+E, D i D+E.

5. Kierowca, który zaprzestał wykonywania przewozu drogowego przez okres uniemożliwiający spełnienie obowiązku, o którym mowa w ust. 2, przed ponownym przystąpieniem do wykonywania przewozu obowiązany jest ukończyć szkolenie okresowe.

6. Kierowca wykonujący przewóz drogowy różnymi pojazdami, dla których wymagane jest posiadanie prawa jazdy co najmniej dwóch kategorii, o których mowa w ust. 4, może ukończyć szkolenie okresowe z zakresu jednego bloku programowego.

Istniejące wersje czasowe art. 39e
2007.07.13 Tekst jednolity
Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874
2012.01.01
zmieniony przez
2012.11.19 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.10.07
zmieniony przez
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
2018.06.04
zmieniony przez
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 39e. 1. Kierownik ośrodka szkolenia wydaje osobie, która ukończyła wymagane zajęcia w ramach szkolenia okresowego, świadectwo kwalifikacji zawodowej potwierdzające ukończenie szkolenia okresowego.

2. Kierownik ośrodka szkolenia jest obowiązany:

    1) przedstawić wojewodzie właściwemu ze względu na miejsce prowadzenia ośrodka szkolenia, najpóźniej w następnym dniu roboczym po dniu rozpoczęcia kursu, informację o terminie, czasie i miejscu, w których będą prowadzone zajęcia, wraz z listą uczestników kursu kwalifikacyjnego lub szkolenia okresowego;

    2) prowadzić dokumentację odpowiednio kursu kwalifikacyjnego oraz szkolenia okresowego;

    3) przekazywać wojewodzie, o którym mowa w pkt 1, w terminie 14 dni od dnia zakończenia szkolenia okresowego i wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego jego ukończenie, następujące dane osób, które ukończyły kurs:

      a) imię i nazwisko,

      b) datę i miejsce urodzenia,

      c) numer PESEL, a w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL - serię, numer i nazwę dokumentu potwierdzającego tożsamość oraz nazwę państwa, które wydało ten dokument,

      d) adres zamieszkania,

      e) zakres ukończonego szkolenia,

      f) datę rozpoczęcia i zakończenia szkolenia,

      g) numer wydanego świadectwa kwalifikacji zawodowej lub numer zaświadczenia potwierdzającego ukończenie jednego z modułów szkolenia, o którym mowa w art. 39d ust. 3 pkt 2.

3. Kierownik ośrodka szkolenia, w terminie 21 dni od dnia wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej, o którym mowa w ust. 1, przekazuje do centralnej ewidencji kierowców następujące dane osób, którym wydał świadectwo:

    1) imię i nazwisko;

    2) datę i miejsce urodzenia;

    3) numer ewidencyjny PESEL albo rodzaj, serię, numer oraz państwo wydania dokumentu potwierdzającego tożsamość - w przypadku osoby nieposiadającej numeru PESEL;

    4) zakres, numer i datę wydania świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego odbycie szkolenia okresowego.

4. Wojewoda, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, może umożliwić przekazywanie informacji oraz danych, o których mowa w ust. 2 pkt 1 i 3 oraz ust. 3, w postaci elektronicznej, opatrzonych kwalifikowanym podpisem elektronicznym.

Istniejące wersje czasowe art. 39f
2007.07.13 Tekst jednolity
Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874
2009.01.14
zmieniony przez
2012.11.19 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
2013.01.19
zmieniony przez
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2015.04.04
zmieniony przez
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 39f. 1. Kierowca wykonujący przewóz drogowy obowiązany jest uzyskać wpis do polskiego krajowego prawa jazdy, potwierdzający spełnienie wymagań, o których mowa w art. 39a ust. 1 pkt 3 i 4 oraz odpowiednio pkt 5 lub 6.

2. Zasady dokonywania wpisu, o którym mowa w ust. 1, określa art. 15 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.

3. Dla kierowcy niebędącego obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, posiadającego prawo jazdy wydane przez państwo trzecie, wykonującego lub zamierzającego wykonywać przewóz drogowy rzeczy na rzecz przedsiębiorcy mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, potwierdzeniem spełnienia wymagań, o których mowa w art. 39a ust. 1 pkt 5 i 6, jest świadectwo kierowcy.

4. Kierowcy niebędącemu obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, posiadającemu prawo jazdy wydane przez państwo trzecie, wykonującemu lub zamierzającemu wykonywać przewóz drogowy osób na rzecz przedsiębiorcy mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, który uzyskał kwalifikację wstępną lub ukończył szkolenie okresowe i ubiega się o wpis do prawa jazdy potwierdzający spełnienie wymagań, o których mowa w art. 39a ust. 1, właściwy ze względu na miejsce zamieszkania starosta, w trybie, o którym mowa w art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, wymienia posiadane przez niego prawo jazdy zagraniczne na polskie prawo jazdy, dokonując jednocześnie wpisu potwierdzającego te wymagania. Dodatkowym warunkiem wymiany prawa jazdy jest złożenie przez przedsiębiorcę oświadczenia o zatrudnieniu lub nawiązaniu współpracy z tym kierowcą, który będzie wykonywał lub wykonuje na jego rzecz przewozy drogowe.

5. (uchylony)

6. (uchylony)

7. (uchylony)

8. W przypadku osoby nieposiadającej miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i niewykonującej przewozów na rzecz podmiotu mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wymagania, o których mowa w art. 39a ust. 1 pkt 5 i 6, uznaje się za spełnione, gdy osoba ta posiada w prawie jazdy albo w karcie kwalifikacji kierowcy aktualny wpis potwierdzający ukończenie kwalifikacji wstępnej lub szkolenia okresowego w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub w państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

9. W przypadku osoby zamieszkałej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i wykonującej przewozy na rzecz podmiotu mającego siedzibę za granicą wymagania, o których mowa w art. 39a ust. 1 pkt 6, uznaje się za spełnione, gdy osoba ta posiada w prawie jazdy albo w karcie kwalifikacji kierowcy aktualny wpis potwierdzający ukończenie szkolenia okresowego w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub w państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

Istniejące wersje czasowe art. 39g
2007.07.13 Tekst jednolity
Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874
2010.04.03
zmieniony przez
2012.01.01
zmieniony przez
2012.11.19 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
2013.01.19
zmieniony przez
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.05.19
zmieniony przez
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
2018.06.04
zmieniony przez
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 39g. 1. Działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia stanowi działalność regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej i wymaga uzyskania wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia.

2. Warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia spełnia przedsiębiorca, który:

    1) prowadzi działalność gospodarczą w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców, zgodnie z art. 28 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, lub spełnia wymagania określone dla tej działalności;

    2) zapewnia prowadzenie szkolenia zgodnie z programem przez:

      a) wykładowców posiadających wiedzę, umiejętności i wykształcenie niezbędne do zapewnienia prawidłowego przebiegu szkolenia - w zakresie zajęć teoretycznych,

      b) osoby posiadające odpowiednie do prowadzonego szkolenia uprawnienia instruktora nauki jazdy, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - w zakresie zajęć praktycznych,

      c) osoby posiadające odpowiednie do prowadzonego szkolenia uprawnienia instruktora techniki jazdy, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - podczas zajęć z jazdy w warunkach specjalnych prowadzonych w oparciu o infrastrukturę, o której mowa w ust. 2 pkt 3, i urządzenie, o którym mowa w ust. 11 pkt 2;

    3) posiada:

      a) warunki lokalowe,

      b) wyposażenie dydaktyczne,

      c) miejsca przeznaczone do prowadzenia zajęć praktycznych,

      d) miejsca przeznaczone do jazdy w warunkach specjalnych,

      e) pojazdy samochodowe odpowiednie do zakresu prowadzonego szkolenia,

      f) szczegółowy program szkolenia wraz z planem jego wykonania oraz metodami nauczania;

    4) nie był, jako osoba fizyczna lub członek organu osoby prawnej, prawomocnie skazany za przestępstwo popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowych lub przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów.

3. Organem prowadzącym rejestr przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia jest wojewoda właściwy ze względu na miejsce wykonywania działalności objętej wpisem.

4. Wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia dokonywany jest na wniosek przedsiębiorcy zawierający następujące dane:

    1) oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedziby i adresu albo miejsca zamieszkania;

    2) numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym - o ile jest wymagany;

    3) numer identyfikacji podatkowej (NIP) przedsiębiorcy;

    4) wskazanie miejsca prowadzenia ośrodka szkolenia.

5. Do wniosku, o którym mowa w ust. 4, przedsiębiorca dołącza:

    1) program szkolenia wraz z planem wykonania szkolenia oraz metodami nauczania;

    2) kopię dokumentów potwierdzających kwalifikację i wiedzę instruktorów techniki jazdy oraz wykładowców;

    3) kopie dokumentów zawierających informacje o: warunkach lokalowych, wyposażeniu dydaktycznym oraz miejscu przeznaczonym do prowadzenia zajęć praktycznych i posiadanych pojazdach albo kopię umowy, o której mowa w ust. 11 pkt 1, lub dokumentów zawierających informację o urządzeniu, o którym mowa w ust. 11 pkt 2, wraz z kopią certyfikatu;

    4) dokument potwierdzający spełnianie odpowiednich wymagań technicznych przez pojazdy, o których mowa w ust. 2 pkt 3 lit. e, wydany przez rzeczoznawcę samochodowego, o którym mowa w art. 79a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.

6. Wraz z wnioskiem, o którym mowa w ust. 4, przedsiębiorca składa oświadczenie o następującej treści:

    "Oświadczam, że:

      1) dane zawarte we wniosku o wpis do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia są kompletne i zgodne z prawdą;

      2) znane mi są i spełniam warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia, określone w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.".

7. Oświadczenie, o którym mowa w ust. 6, powinno również zawierać:

    1) oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedziby i adresu albo miejsca zamieszkania;

    2) oznaczenie miejsca i datę złożenia oświadczenia;

    3) podpis osoby uprawnionej do reprezentowania przedsiębiorcy, z podaniem jej imienia i nazwiska oraz pełnionej funkcji.

8. W rejestrze przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia umieszcza się dane przedsiębiorcy, o których mowa w ust. 4, z wyjątkiem adresu zamieszkania, jeżeli jest on inny niż adres siedziby, oraz jego numer w tym rejestrze.

9. Dokonując wpisu, wojewoda pobiera:

    1) opłatę za wpis - stanowiącą dochód budżetu państwa;

    2) opłatę ewidencyjną, o której mowa w przepisach ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - na pokrycie kosztów działania centralnej ewidencji kierowców.

10. Wojewoda przekazuje:

    1) do centralnej ewidencji kierowców informację o dokonaniu wpisu przedsiębiorcy do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia - w terminie 14 dni od dnia dokonania wpisu;

    2) opłatę ewidencyjną do Funduszu - Centralna Ewidencja Pojazdów i Kierowców, o którym mowa w przepisach ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - na zasadach i w terminach określonych w przepisach tej ustawy.

11. Przedsiębiorca może nie spełniać wymagań, o których mowa w ust. 2 pkt 3 lit. d, jeśli:

    1) zawarł umowę na przeprowadzanie zajęć z ośrodkiem doskonalenia techniki jazdy, o którym mowa w przepisach ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, lub

    2) posiada urządzenie techniczne do symulowania jazdy w warunkach specjalnych, spełniające wymagania określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 12, posiadające odpowiedni certyfikat wydany przez jednostkę akredytowaną w polskim systemie akredytacji.

12. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, wymagania techniczno-organizacyjne oraz zakres funkcjonalności realizowanej przez urządzenie, o którym mowa w ust. 11 pkt 2, uwzględniając potrzebę zapewnienia wykorzystania podczas szkolenia urządzeń spełniających jednolite wymagania.

Istniejące wersje czasowe art. 39h
2007.07.13 Tekst jednolity
Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874
2012.01.01
zmieniony przez
2012.11.19 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
2018.06.04
zmieniony przez
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 39h. 1. Nadzór nad ośrodkami szkolenia sprawuje wojewoda.

2. W ramach sprawowanego nadzoru wojewoda:

    1) przeprowadza kontrolę w zakresie:

      a) spełniania przez ośrodek szkolenia wymagań, o których mowa w art. 39g ust. 2,

      b) zgodności prowadzonego szkolenia z obowiązującymi programami szkolenia,

      c) dokumentów wymaganych w związku z prowadzeniem szkolenia;

    2) w przypadku ustalenia naruszeń warunków wykonywania działalności wyznacza termin ich usunięcia;

    3) wydaje decyzję o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę ośrodka szkolenia oraz wykreśla z urzędu przedsiębiorcę z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia, jeżeli przedsiębiorca:

      a) złożył oświadczenie oraz inne dokumenty stanowiące załączniki do wniosku, o którym mowa w art. 39g ust. 5, niezgodne ze stanem faktycznym,

      b) nie usunął naruszeń warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia w wyznaczonym przez wojewodę terminie,

      c) rażąco naruszył warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia.

3. Rażącym naruszeniem warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia jest:

    1) wielokrotne prowadzenie szkolenia:

      a) w sposób niezgodny z wymaganymi szczegółowymi warunkami przeprowadzania zajęć, o których mowa w art. 39i ust. 1 pkt 2,

      b) w sposób niezgodny z programem szkolenia,

      c) pojazdami niespełniającymi szczegółowych wymagań, o których mowa w art. 39i ust. 1 pkt 1;

    2) nieprzedstawienie informacji, o której mowa w art. 39e ust. 2 pkt 1;

    3) wydanie świadectwa kwalifikacji zawodowej niezgodnego ze stanem faktycznym;

    4) odmowa poddania się kontroli, o której mowa w ust. 2 pkt 1.

4. Informację o wykreśleniu przedsiębiorcy z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia wojewoda przekazuje do centralnej ewidencji kierowców w terminie 14 dni od dnia wydania decyzji o zakazie prowadzenia przez przedsiębiorcę ośrodka szkolenia.

Istniejące wersje czasowe art. 39i
2007.07.13 Tekst jednolity
Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874
2009.01.14
zmieniony przez
2010.04.03
zmieniony przez
2012.11.19 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
2013.12.02 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2013 r. poz. 1414
2016.11.28 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2016 r. poz. 1907
2017.11.29 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2017 r. poz. 2200
Pokaż wszystkie w jednym oknie

Art. 39i. 1. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia:

    1) szczegółowe wymagania w stosunku do przedsiębiorcy prowadzącego ośrodek szkolenia, o którym mowa w art. 39g, w zakresie infrastruktury technicznej, warunków lokalowych, wyposażenia dydaktycznego oraz pojazdów używanych w trakcie szkolenia;

    2) szczegółowe warunki prowadzenia szkolenia w ramach kwalifikacji wstępnej, kwalifikacji wstępnej przyśpieszonej, kwalifikacji wstępnej uzupełniającej, kwalifikacji wstępnej uzupełniającej przyśpieszonej, szkoleń okresowych oraz zajęć odbywanych w ramach szkolenia okresowego, o których mowa w art. 39d ust. 3 pkt 2;

    3) szczegółowe warunki przeprowadzania testów kwalifikacyjnych;

    4) szczegółowe wymagania wobec członków komisji, sposób ich powoływania oraz wysokość ich wynagrodzenia, które nie może być wyższe niż 400 zł za egzamin;

    5) wzór świadectwa kwalifikacji zawodowej;

    6) sposób postępowania z dokumentacją związaną z prowadzeniem przez ośrodki szkolenia kwalifikacji wstępnej, kwalifikacji wstępnej przyśpieszonej, kwalifikacji wstępnej uzupełniającej, kwalifikacji wstępnej uzupełniającej przyśpieszonej i szkolenia okresowego;

    7) (uchylony)

    8) wysokość opłaty za wpis przedsiębiorcy do rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia.

2. Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1, minister właściwy do spraw transportu uwzględnia odpowiednio:

    1) przepisy Unii Europejskiej w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, a także potrzebę zapewnienia należytych wymagań organizacyjno-technicznych przeprowadzania kursów i zajęć;

    2) przepisy Unii Europejskiej w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, oraz konieczność obiektywnego sprawdzenia przygotowania do uzyskania kwalifikacji wstępnej i kwalifikacji wstępnej przyśpieszonej w zakresie transportu drogowego;

    3) konieczność zapewnienia ujednoliconych procedur przeprowadzania testów kwalifikacyjnych;

    4) konieczność zapewnienia odpowiedniego poziomu wykształcenia i okresu praktyki zawodowej członków komisji w zakresie odpowiadającym wymaganej wiedzy dotyczącej wykonywania przewozu drogowego, a także potrzebę zapewnienia pokrycia kosztów związanych z przeprowadzaniem testów kwalifikacyjnych przez komisję;

    5) zakres danych niezbędnych do potwierdzenia spełnienia przez kierowcę wykonującego przewóz drogowy wymagań ustawy, w szczególności w zakresie badań lekarskich i psychologicznych, ukończonych szkoleń, posiadanych uprawnień do kierowania pojazdem samochodowym, organów właściwych i podmiotów uprawnionych do wydawania świadectwa kwalifikacji zawodowej;

    6) zakres danych niezbędnych do prawidłowego prowadzenia kwalifikacji wstępnej, kwalifikacji wstępnej przyśpieszonej, kwalifikacji wstępnej uzupełniającej, kwalifikacji wstępnej uzupełniającej przyśpieszonej i szkolenia okresowego, dotyczących kandydatów na kierowców i kierowców wykonujących przewóz drogowy, podmiotów uprawnionych do przeprowadzania kursów i zajęć, organów właściwych w sprawach wpisu do rejestru, a także przepisy Unii Europejskiej w zakresie dokumentów związanych z uzyskiwaniem kwalifikacji wstępnej oraz szkoleń okresowych;

    7) potrzebę zapewnienia należytej ochrony dokumentacji związanej z prowadzeniem przez ośrodki szkolenia kwalifikacji wstępnej, kwalifikacji wstępnej przyśpieszonej, kwalifikacji wstępnej uzupełniającej, kwalifikacji wstępnej uzupełniającej przyśpieszonej i szkolenia okresowego;

    8) (uchylony)

    9) wysokość rzeczywistych kosztów związanych z prowadzeniem rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodki szkolenia oraz wysokość kosztów związanych z weryfikacją dokumentów.

Istniejące wersje czasowe art. 39j
2007.07.13 Tekst jednolity
Dz. U. z 2007 r. nr 125, poz. 874
2010.04.03
zmieniony przez
2012.11.19 Tekst jednolity
ujednolicony przez
Dz. U. z 2012 r. poz. 1265
2013.01.19
zmieniony przez